Ο Μουχάμμαντ δεν σκότωνε ποτέ παιδιά;

Είναι πιθανώς σωστό να πούμε ότι ο Μουχάμμαντ δεν ενέκρινε την εκ προθέσεως δολοφονία παιδιών. Ένας στίχος από το Κοράνι εκφράζει λύπη για την προ-ισλαμική Αραβική πρακτική της παιδοκτονίας κατά των κοριτσιών. Άλλα στοιχεία από τα χαντίθ δείχνουν ότι αυτός έδωσε εντολή στους άνδρες του να μην σκοτώνουν τα παιδιά στη μάχη, αν μπορούσαν να το αποφύγουν, αλλά να τα συλλαμβάνουν για δουλεία.

Στα παιδιά δινόταν συχνά μια ειδική χάρη από την εντολή να «σκοτώσουν όσους δυσπιστούν στον Αλλάχ»:

[Είπε ο Μουχάμμαντ] «Πολεμήστε τον καθένα στο δρόμο του Αλλάχ και σκοτώστε όσους δυσπιστούν στον Αλλάχ. Μην είστε δόλιοι με τα λάφυρα. Μην είστε ύπουλοι, ούτε να  ακρωτηριάζετε ούτε να σκοτώνετε παιδιά.» (Ibn Ishaq 992)

Αλλά ο ορισμός του παιδιού για τον Μουχάμμαντ δεν είναι ίδιος με τη σύγχρονη αντίληψη μας. Ύστερα από την παράδοση του προπυργίο των Κουράιζα, διέταξε την εκτέλεση κάθε αρσενικού παιδιού που είχε φθάσει στην εφηβεία. Άντρες του έβαζαν τα αγόρια να κατεβάσουν τα παντελόνια τους για να μπορέσουν να κόψουν το κεφάλι όποιου είχε ηβικό τρίχωμα (Σαχίχ Μουσλίμ 4390).

Λάβετε υπόψη ότι πολλοί Μουσουλμάνοι συχνά επιμένουν ότι η Άισα είχε φθάσει στην εφηβεία στην ηλικία των εννέα, δεδομένου ότι τότε ο Μωάμεθ άρχισε να έχει σεξουαλική επαφή μαζί της. Αν είναι έτσι, τότε η ηλικία για την «ανδρισμό» στα αγόρια θα μπορούσε να είναι περίπου τα δώδεκα.

Επίσης ο Μουχάμμαντ ήταν λίγο χαλαρός με τη ζωή των γυναικών και των παιδιών κατά τη διάρκεια του πολέμου. Όπως αναφέρεται και στο Σαχίχ Μπουχάρι και στο Σαχίχ Μουσλίμ:

Αναφέρεται στη μαρτυρία του Sa’b b. Jaththama ότι ο προφήτης του Αλλάχ (ειρήνη σ’ αυτόν), όταν ρωτήθηκε για τις γυναίκες και τα παιδιά των πολυθεϊστών που σκοτώθηκαν κατά τη διάρκεια της επιδρομής τη νύχτα, είπε: «Είναι από αυτούς.» (Σαχίχ Μουσλίμ  4322, βλέπε επίσης Σαχίχ Μπουχάρι 52: 256.)

Αυτό δεν δικαιολογεί τη στοχοθετημένη θανάτωση γυναικών και παιδιών, αλλά αποδεικνύει ότι οι παράπλευρες απώλειες είναι πλήρως αποδεκτές, εάν αυτό επιτυγχάνει το στρατιωτικό στόχο τηε διάδοσης της ισλαμικής κυριαρχίας. Είναι αμφίβολο αν ο Μουχάμμαντ αντιμετώπιζε ποτέ τη θανάτωση νέων μουσουλμάνων, όπως τη θανάτωση μη μουσουλμάνων παιδιών.

Ο Μουχάμμαντ στην πραγματικότητα είχε κάνει διάκριση μεταξύ μουσουλμάνων και μη μουσουλμάνων παιδιών και είπε ότι θα ήταν επιτρεπτό να σκοτωθεί ένα παιδί που δεν είχε καμία προοπτική αποδοχής του Ισλάμ:

Ο αγγελιοφόρος του Αλλάχ (ειρήνη σ’ αυτόν) δεν συνήθιζε να σκοτώνει τα παιδιά, έτσι κι εσείς δεν πρέπει να  τα σκοτώνετε εκτός αν μπορείτε να γνωρίζετε αυτό που ήξερε ο Χάντιρ για το παιδί που σκότωσε, ή αν μπορείτε να διακρίνετε ανάμεσα σε ένα παιδί που θα μεγαλώσει για να γίνει πιστός (και το παιδί που θα μεγαλώσει για να γίνει μη-πιστός), έτσι ώστε να σκοτώσετε τον (μελλοντικό) μη οπαδό και ν’ αφήσετε τον (μελλοντικό) πιστό κατά μέρος. (Σαχίχ Μουσλίμ  4457  [1])

Μετά την κατάληψη της Μέκκας, ο προφήτης του Ισλάμ διέταξε την εκτέλεση των δύο «κοριτσιών που τραγουδούσαν» τα οποία τον είχαν χλευάσει με στίχους:

«… Δύο κορίτσια-τραγουδίστριες, η Φαρτάνα και η φίλη της  συνήθιζαν να τραγουδούν σατιρικά τραγούδια για τον απόστολο, έτσι διέταξε ότι έπρεπε να θανατωθούν …» (Ibn Ishaq 819) Πάντως αν και φαίνεται ότι τα κορίτσια αυτά είναι μικρά σε ηλικία, δεν φαίνεται πόσο μικρά ήταν οπότε δεν μπορούμε με σιγουριά να τα κατατάξουμε στα παιδιά.

Αν τώρα απορείτε ποιος είναι ο Χάντιρ και τι ήξερε για το παιδί που σκότωσε, θα μάθετε σύντομα σε επόμενο άρθρο… Αν βιάζεστε και γνωρίζετε αγγλικά θα μάθετε πολλά για το θέμα σε αυτό το βίντεο, που θα σας εξηγήσει και γιατί οι μουσουλμάνοι προβαίνουν σε φόνους τιμής:


[1] Sahih Muslim Book 19, Number 4457: This tradition has been narrated by the game authority (Yazid b. Hurmus) through a different chain of transmitters with the following difference in the elucidation of one of the points raised by Najda in his letter to Ibn Abas: The Messenger of Allah (may peace be upon him) used not to kill the children, so thou shouldst not kill them unless you could know what Khadir had known about the child he killed, or you could distinguish between a child who would grow up to he a believer (and a child who would grow up to be a non-believer), so that you killed the (prospective) non-believer and left the (prospective) believer aside.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: