Οι μουσουλμάνοι διώχθηκαν και υπέστησαν πολλούς θανάτους στη Μέκκα;

Είναι αλήθεια ότι υπήρχε δίωξη των μουσουλμάνων στη Μέκκα, αλλά ο βαθμός τους έχει διογκωθεί σε υπερβολικά μεγάλο βαθμό από τους σύγχρονους παραμυθάδες, που προσπαθούν απεγνωσμένα να δικαιολογήσουν τις επόμενες επιθέσεις των μουσουλμάνων.

Είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι ο ίδιος ο Μουχάμμαντ ήταν η πηγή της πικρίας κατά των πρώτων μουσουλμάνων, αλλά αυτός ήταν προστατευμένος από τον ισχυρό θείο του, τον Αμπού Τάλεμπ, από οποιεσδήποτε προσωπικές συνέπειες. Βιογράφος του Μουχάμμαντ καταγράφει πολλές περιπτώσεις στις οποίες ηγέτες της Μέκκας εκλιπαρούσαν τον Μουχάμμαντ (είτε απευθείας ή μέσω του θείου του) να σταματήσει να χλευάζει τη θρησκεία των προγόνων τους:

Ο Άμπου Σουφιάν, με διάφορους άλλους προύχοντες, πήγε στον Αμπού Τάλεμπ και είπε: «Γνωρίζεις το πρόβλημα που υπάρχει ανάμεσα σε εμάς και τον ανιψιό σου, οπότε κάλεσέ τον  και ας κάνουμε μια συμφωνία ότι αυτός θα μας αφήσει ήσυχους, κι εμείς  θα αφήσουμε ήσυχο αυτόν. Ας έχει αυτός τη θρησκεία του κι εμείς θα έχουμε τη δική μας. «(Ibn Ishaq 278)

Ο Μουχάμμαντ αισθάνθηκε ασφαλής να απορρίψει αυτή την προσφορά ειρήνης, γιατί δεν χρειαζόταν να είναι υπόλογος για την ταλαιπωρία που θα προκαλούσε. Αυτό αναμφίβολα επέτεινε την απογοήτευση των τοπικών ηγετών, ορισμένοι από τους οποίους στη συνέχεια ξέσπασαν σε άλλους μουσουλμάνους επί του οποίων είχαν εξουσία. Αυτοί ήταν κυρίως σκλάβοι και δευτερεύοντα μέλη της οικογένειας.

Οι σύγχρονοι απολογητές αρέσκονται να επαναλαμβάνουν ένα «απόκρυφο» παραμύθι σχετικά με το μαρτύριο μιας ηλικιωμένης γυναίκας με το όνομα Umm Summayah. Ήταν από τις πρώτες που μεταστράφηκαν στο Ισλάμ και σκλάβα του Abu Jahl, ενός αντιπάλου του Μουχάμμαντ. Σύμφωνα με τη σύγχρονη εκδοχή της ιστορίας, η Umm Summayah σκοτώθηκε από δόρυ που έρριξε ο Abu Jahl. Δυστυχώς, υπάρχουν ελάχιστα στοιχεία για να το υποστηρίξουν αυτό.

Είναι πιο πιθανό ότι η Umm Summayah πέθανε από στρες, λόγω έκθεσης στη θερμότητα στη Μέκκα:

Ο Β. Makhzum συνήθιζε να βγάζει τον Ammar bin Yasir με τη μητέρα του πατέρα του, που ήταν Μουσουλμάνοι, στη ζέστη της ημέρας και να τους εκθέτει στη θερμότητα της Μέκκας, και ο Απόστολος πέρασε από δίπλα τους και είπε, έτσι έχω ακούσει, ‘ Υπομονή, Ω οικογένεια του Yasir! Ο τόπος συνάντησης σας θα είναι ο παράδεισος.» Εκείνοι σκότωσαν τη μητέρα του, επειδή αρνήθηκε να εγκαταλείψει το Ισλάμ. (Ibn Ishaq 206)

Αυτός είναι ο μόνος καταγεγραμμένος θάνατος ενός μουσουλμάνου υπό διωγμό στη Μέκκα. Δεν υποστηρίζεται ούτε από το Σαχίχ Μπουχάρι ούτε από το Σαχίχ Μουσλίμ, αν και ο Ιμπν Sa’d κάνει στο γεγονός μια αναφορά που φαίνεται να βασίζεται στη διήγηση του Ibn Ishaq. Είναι ασαφές γιατί δεν δίνεται μεγαλύτερη έμφαση στο θάνατο της Umm Summayah, αν αυτός είναι ιστορικό γεγονός. Σίγουρα και η έκθεση στον ήλιο δεν είναι καλή μεταχείριση, και αν ο σκοπός της έκθεσης ήταν η εγκατάλειψη της πίστης που ελεύθερα επέλεξε η Umm Summayah, και όχι η εκτέλεση κάποιας εργασίας, είναι εγκληματική πράξη. Όμως άλλο είναι να πεθαίνει κάποιος άθελά σου ενώ προσπαθείς να τον εξαναγκάσεις να κάνει κάτι, κι άλλο να τον σκοτώνεις από πρόθεση επειδή δεν κάνει αυτό που θέλεις, η εκδοχή δηλ. που παρουσιάζουν οι μουσουλμάνοι απολογητές. Και σε κάθε περίπτωση, αυτός ο θάνατος που δεν είναι και σίγουρο ότι συνέβη, είναι ο μόνος καταγεγραμμένος.  Μάλιστα προέκυψε μετά την σωματική βία που άσκησαν μουσουλμάνοι εναντίον του Άμπου Τζαχλ και άλλων Μεκκανών πολυθεϊστών. Πέρα από αυτό, δεν υπάρχει τίποτα άλλο για να τεκμηριώσει τα άγρια παραμύθια για θανατηφόρα κακομεταχείριση, που οι σύγχρονοι μουσουλμάνοι λατρεύουν να επαναλαμβάνουν.

Το Κοράνι παρουσιάζει με λεπτομέρειες τα χειρότερα εγκλήματα των Κουραϊσιτών της Μέκκας στη σούρα 2:217:

«… μεγαλύτερο αμάρτημα στα μάτια του Αλλάχ είναι να εμποδίζουν  την είσοδο στο δρόμο του Αλλάχ, να τον αρνούνται, να εμποδίζουν την είσοδο στο Ιερό Τέμενος, και να διώχνουν από κει τα μέλη του.»

Το κατηγορητήριο του Αλλάχ κατά των Μεκκανών είναι ότι έδιωξαν τον Μουχάμμαντ από τη Μέκκα (η μόνη καταγεγραμμένη εκδίωξη) και ότι αρνούνταν τουλάχιστον σε ένα μέρος των μουσουλμάνων που ήταν μαζί του τη δυνατότητα να επισκεφθούν την Κάαμπα κατά τη διάρκεια του προσκυνήματος.

Δεν υπάρχει καμία αναφορά ποινής θανάτου που επεβλήθη σε πρώτους μουσουλμάνους. Αντίθετα, ο ίδιος στίχος προσπαθεί να τους πείσει ότι είναι δικαιολογημένη η δολοφονία των Μεκκανών από τους μουσουλμάνους! Ο στίχος συνεχίζει λέγοντας:

«Οι διώξεις (ή, η ταραχή και η καταπίεση) είναι χειρότερες από τη σφαγή» [1]

Την εποχή εκείνη, ήταν ο Μουχάμμαντ που καλούσε τους ανθρώπους του να επιτεθούν σε καραβάνια εμπόρων από τη Μέκκα, σε επιδρομές που περιελάμβαναν τη θανάτωση των οδηγών και την κλοπή των εμπορευμάτων. Γι’ αυτή την κατάσταση μιλά ο στίχος του Κορανίου, που ολόκληρος έχει ως εξής:

«Σε ρωτάνε αναφορικά με τον πόλεμο κατά τη διάρκεια του απαγορευμένου μήνα. Απάντησε: Ο πόλεμος σ’ αυτόν είναι μεγαλύτερο αμάρτημα, όμως μεγαλύτερο αμάρτημα στα μάτια του Αλλάχ είναι να εμποδίζουν  την είσοδο στο δρόμο του Αλλάχ, να τον αρνούνται, να εμποδίζουν την είσοδο στο Ιερό Τέμενος, και να διώχνουν από κει τα μέλη του. Οι διώξεις (ή, η ταραχή και η καταπίεση) είναι χειρότερες από τη σφαγή (ή, το φόνο[2]). Κι ούτε θα πάψουν να σας πολεμούν, μέχρις ότου σας αναγκάσουν, αν το κατορθώσουν, ν’ αρνηθείτε τηνπίστη σας. Όποιοι όμως από σας αρνηθούν την πίστη τους, και πεθαίνουν άπιστοι, τότε τα έργα τους δεν πρόκειται να ωφελήσουν ούτε σ’ αυτή τη ζωή, αλλ’ ούτε και στη Μέλλουσα. Θα γίνουν σύντροφοι της φωτιάς και θα παραμείνουν εκεί για πάντα».

Αυτές οι επιδρομές, και μάλιστα και κατά τη διάρκεια του ιερού μήνα όπου απαγορεύονταν οι εχθροπραξίες μεταξύ των Αράβων, ήταν η κύρια πηγή εισοδήματος για τους μουσουλμάνους στη Μεδίνα, και ο Μουχάμμαντ έγινε πλούσιος από την οικειοποίηση για τον εαυτό του του ενός πέμπτου όλων των λαφύρων που συνέλλεγαν (με εντολή του Αλλάχ, φυσικά). Ποιος λοιπόν δίωκε, ποιος καταπίεζε και τάραζε, ποιος έσφαζε και δολοφονούσε ποιον;


[1] Η μετάφραση των καθηγητών του Αλ-Άζχαρ αποδίδει ως «καταδίωξη στην ειδωλολατρία» τους όρους που οι Marmaduke Pickthall και Mohammad Habib Shakir μεταφράζουν ως «διώξεις» και ο Abdullah Yusuf Ali ως «ταραχή» και «καταπίεση».

[2] Η μετάφραση των καθηγητών του Αλ-Άζχαρ αποδίδει τον όρο ως «φόνο» σε συμφωνία με τον Pickthall. Οι Shakir και Yusuf Ali χρησιμοποιούν τη λέξη «σφαγή».

Advertisements

2 Σχόλια

  1. […] Οι μουσουλμάνοι διώχθηκαν και υπέστησαν πολλούς θανάτ… […]

  2. “Οποιοσδήποτε αρνείται τον ΑΛΛΑΧ μετά που δέχτηκε την Πίστη Του – εκτός αν βρίσκεται κάτω από πίεση και η καρδιά του παραμένει σταθερή στην Πίστη, αλλά και όποιος ανοίγει το στήθος του στην απιστία, σ’ αυτούς πάνω (θα πέσει) η Οργή του ΑΛΛΑΧ και θα έχουν μεγάλη τιμωρία” (Κοράνι, 16:106).

    Ο Αμπντουλλάχ ιμπν Αμπ’μπάς (ραντιγιαλλάχου άνχου), ανιψιός του προφήτη Μουχάμμεντ (σαλλαλλάχου αλέιχι σαλάμ), μας εξηγεί πώς και γιατί αποκαλύφθηκε το παραπάνω εδάφιο (16:106). Το εδάφιο αναφέρεται στον Άμμαρ ιμπν Γιάσιρ (ραντιγιαλλάχου άνχου). Οι ειδωλολάτρες των Κουρέις (η φυλή στην οποία ανήκε ο προφήτης) έπιασαν τον Άμμαρ, τους γονείς του Γιάσιρ και Σουμάιγια, τον Σουχάιμπ, τον Μπιλάλ και τον Σάλιμ και τους βασάνιζαν επειδή ασπάστηκαν το Ισλάμ και εγκατέλειψαν τη λατρεία των ειδόλων.

    Έδεσαν τη Σουμάιγια (μητέρα του Άμμαρ) ανάμεσα σε δύο καμήλες, τη χτύπησαν μπροστά (στο αιδοίο της) με μία λόγχη και λέγοντας της: “Εσύ για τους άντρες έγινες μουσουλμάνα, επειδή τους ερωτεύτηκες” τη σκότωσαν και αυτή και τον άντρα της τον Γιάσιρ’ οι πρώτοι μάρτυρες του Ισλάμ.

    Αυτά λοιπόν τα καθάρματα υποστηρίζετε. Ας ξαναγυρίσουμε όμως στο τί συνέβη στον Άμμαρ και στην οικογένεια του. Ήταν κάπως αδύναμος και δεν μπορούσε να αντέξει τα βασανιστήρια. Είπε λοιπόν αναγκαζόμενος, αυτό που ήθελαν οι βασανιστές του’ έβρισε τον Προφήτη και εκφράστηκε θετικά για τα είδωλα. Πάνω σ’ αυτό οι σαχάμπα (ακόλουθοι του προφήτη) είπαν: – “Για ρασούλουλλάχ (Ω απεσταλμένε του Θεού)! Ο Άμμαρ έγινε κάφιρ (άπιστος)” και ο προφήτης τους απάντησε: – “Όχι! Ο ‘Αμμαρ από την κορυφή ως τα νύχια είναι γεμάτος Πίστη! Η Πίστη έχει γίνει ένα με το κρέας και το αίμα του”. Αργότερα, όταν ο Άμμαρ ελευθερώθηκε, ήρθε στον προφήτη κλαίγοντας. Ο προφήτης ξεκίνησε να του σκουπίζει τα δάκρια του και του είπε: – “Για ‘σένα δεν υπάρχει τίποτα. Αν αυτοί σε ξαναβασανίσουν, τότε ξαναπές αυτό που (αναγκαζόμενος) τους είπες” (Ibnül-Esîr, Üsdül-Gâbe, IV, 130-131).

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: