Ισλάμ, ο καρπός Ιουδαιοχριστιανικών αιρέσεων

Πολλές ιστορίες του Κορανίου αναφέρονται σε χαρακτήρες βιβλικούς: βλέπουμε να παρελαύνουν εκεί ο Μωυσής και ο αδελφός του Ααρών που αντιμετώπισαν τον Φαραώ, ο Νώε και η οικογένεια του που επέζησαν από τον κατακλυσμό, η γυναίκα του Πετεφρή που προσπαθεί να αποπλανήσει τον Ιωσήφ . Βέβαια οι ιστορίες έχουν τροποποιηθεί στρατηγικά από τον Μουχάμμαντ, για να δώσουν το μήνυμα ότι δεν ήταν μόνο παρόμοιος με εκείνους τους αρχαίους ήρωες, αλλά και μεγαλύτερος και καλύτερος. Πώς, όμως, ο Μουχάμμαντ έμαθε τις ιστορίες αυτές;

Για τους μουσουλμάνους, δεν υφίσταται ζήτημα του πώς ο Μουχάμμαντ έμαθε αυτές τις ιστορίες από τις Εβραϊκές Γραφές: του τις είπε ο Αλλάχ, που ήξερε τις ιστορίες καλύτερα από τον καθένα. Υπάρχουν όμως και άλλες απόψεις για το θέμα, όπως αυτή που θα εξετάσουμε σε τούτο το άρθρο.

Τριάντα χρόνια πριν, ένας Λιβανέζος Μαρωνίτης ιερέας με το ψευδώνυμο Αμπού Μούσα αλ-Χαρίρι (Abu Musa al-Hariri)  που μελέτησε για πολλά χρόνια πηγές αρχαίων ισλαμικών και χριστιανικών κειμένων, εξέδωσε ένα μικρό βιβλίο με τίτλο « Al-Qiss wa al-Nabi», δηλ. «Ο Ιερέας και ο προφήτης». (Nabi σημαίνει Προφήτης, και το Qiss μεταφράζεται ως Ιερέας, εφημέριος ή  πάστορας σε διάφορες χριστιανικές παραδόσεις). Το βιβλίο είναι μια ανάλυση της σχέσης που υπήρχε μεταξύ του Μουχάμμαντ και του εξαδέλφου της πρώτης συζύγου του της Χαντίτζα, του Εβιωνίτη ιερέα Waraqa bin Naufal. Το βιβλίο εκδόθηκε στον Λίβανο το 1978, αλλά όπως θα ήταν αναμενόμενο μόλις εμφανίστηκε αποσύρθηκε από τα ράφια των βιβλιοθηκών και των βιβλιοπωλείων, και δεν κυκλοφορεί πια. (Υπάρχει στα αραβικά εδώ: http://www.muhammadanism.org/Arabic/book/hariri/priest_prophet_book.pdf)
Πριν από μερικές εβδομάδες, ο συγγραφέας του βιβλίου έδωσε συνέντευξη στην αραβική τηλεόραση, στην εκπομπή «Τολμηρή ερώτηση» (Daring Question, δείτε την εκπομπή στα αραβικά εδώ: http://islamexplained.com/DaringQuestionEpisode153/tabid/1478/Default.aspx ). Η συνέντευξη έγινε τηλεφωνικά, καθώς αυτός δεν ήταν σε θέση να ταξιδέψει από το Λίβανο στο στούντιο. Για πρώτη φορά ο συγγραφέας αυτοπροσδιορίστηκε ως ο πατέρας Ιωσήφ αλ-Καζί (Joseph al-Qazi), και εξήγησε τις ιδέες που βρίσκονται στο βιβλίο του. Αυτές θα σας παρουσιάσουμε περιληπτικά σ’ αυτό το άρθρο.

Πριν συνεχίσουμε όμως με το βιβλίο, θα κάνουμε μια παρένθεση, για να πούμε κάποια πράγματα για τους Ιουδαιοχριστιανούς και τις διάφορες αιρετικές ομάδες που ξεπήδησαν από αυτούς.

Ιουδαιοχριστιανοί ονομάζεται μια μερίδα χριστιανών με εβραϊκή καταγωγή, οι οποίοι ήθελαν να συνεχίσουν να τηρούν το νόμο του Μωυσή. Από αυτούς, οι «Ιουδαΐζοντες» ζητούσαν να επιβάλλουν τον Μωσαϊκό νόμο και σε χριστιανούς που προέρχονταν από εθνικούς, και να υπάρχει διαχωρισμός μεταξύ χριστιανών εξ Ιουδαίων και χριστιανών εξ Εθνικών. Οι «Ναζαρηνοί» θεωρούσαν ότι οι χριστιανοί εξ Εθνικών δεν χρειαζόταν να τηρούν τον μωσαϊκό νόμο, αλλά οι εξ Εβραίων έπρεπε να το κάνουν. Μερικοί Ιουδαιοχριστιανοί ανέμειξαν στα πιστεύω τους γνωστικιστικά στοιχεία όπως η λατρεία αγγέλων. Στην προς Κολοσσαείς επιστολή, (Κολ. 2:16-18) ο απόστολος Παύλος προειδοποιούσε τους αναγνώστες του για ανθρώπους που προσπαθούσαν να τους επιβάλλουν το Μωσαϊκό νόμο ή να τους μυήσουν σε γνωστικιστικές πρακτικές, όπως η λατρεία των αγγέλων. Η προς Εβραίους επιστολή επίσης αναδεικνύει την ανωτερότητα του Υιού έναντι των αγγέλων (Εβρ. 1:1-14), ενώ στοιχεία κατά των Γνωστικών υπάρχουν και στο ευαγγέλιο και τις επιστολές του Ιωάννη.

Ανάμεσα στους Ιουδαιοχριστιανούς δημιουργήθηκαν με την πάροδο του χρόνου διάφορες αιρετικές  ομάδες:

*Η αίρεση των Εβιωνιτών συζητήθηκε και σχολιάστηκε από τους πρώτους χριστιανούς λογίους και επισκόπους όπως ο Ειρηναίος, ο Επιφάνιος και ο Ωριγένης. Κάποιοι πίστευαν ότι το όνομα Εβιωνίτες προερχόταν από κάποιο υποτιθέμενο ηγέτη τους ονόματι Εβιών στην Πέλλα της Δεκάπολης της Ιορδανίας, γιατί συνήθως οι αιρέσεις ονομάζονταν από το όνομα του ιδρυτή τους. Άλλοι λένε ότι οι Εβιωνίτες (εβραϊκά «Εβιωνίμ», που σημαίνει «Φτωχοί») αποκαλούνταν έτσι με βάση τις διδασκαλίες του Ιησού για την τιμητική θέση των φτωχών: «Μακάριοι εσείς οι φτωχοί, γιατί δική σας είναι η Βασιλεία του Θεού» (Λουκά 6:20), βασισμένες στο Ησαΐας 66:2 («Λέει ο Κύριος, σε ποιον λοιπόν θα επιβλέψω; Στον φτωχό και στον συντριμένο στην καρδιά») και άλλα σχετικά εδάφια της Παλαιάς Διαθήκης, που απευθύνονται σε ένα μικρό υπόλοιπο φτωχών πιστών. Αυτή η αίρεση θεωρούσε ότι ο Ιησούς ήταν ένας από τους μεγάλους προφήτες, που δεν ήταν Θεός ή Υιός του Θεού, αλλά έλαβε τις αποκαλύψεις μετά την βάπτισή του από τον Ιωάννη και ως εκ τούτου, το πνεύμα του Μεσσία μπήκε μέσα του μέχρι που σταυρώθηκε. Το μήνυμα του Ιησού περιλάμβανε τη διδασκαλία και το κήρυγμα της αποκάλυψης, αλλά δεν περιλάμβανε τη σωτηρία ή τη συγχώρεση για τις αμαρτίες μας. Μαζί με την Παλαιά Διαθήκη χρησιμοποιούσαν το ευαγγέλιο του Ματθαίου στην πρώτη του μορφή, στα εβραϊκά (ή αραμαϊκά), το οποίο σύμφωνα με τον Επιφάνιο, το αναθεώρησαν και το διαστρέβλωσαν για να ταιριάζει με τα δόγματά τους. Αυτή η αίρεση επέμενε σε συχνές πλύσεις για καθαρισμό, στην αποχή από το κρέας, και στην παροχή βοήθειας και σίτισης προς απόρους, χήρες, και ταξιδιώτες.

*Η αίρεση του Ιουδαιοχριστιανού Κηρίνθου, ο οποίος κατά τον Ιππόλυτο ίσως ήταν Εβιωνίτης, κήρυττε ότι ο ουρανός έμοιαζε με τη ζωή στη γη, κι εκεί το σώμα θα απολάμβανε κάθε πάθος που ήθελε για να ικανοποιηθεί· ότι ο ρόλος του Ιησού ήταν να απαλλάξει τον λαό του από τους Ρωμαίους· ότι το μήνυμα του Ιησού ήταν πολιτικό και κοινωνικό. Πίστευε σε κατά γράμμα χιλιετή βασιλεία του Θεού στη γη και συμφωνούσε με τη διδασκαλία για ενοίκηση του «Μεσσία» μέσα στον Ιησού μέχρι τη σταύρωσή Του.

*Η αίρεση των Ελκεσαϊτών, που προήλθε με τον καιρό από τους Εβιωνίτες, είχε πολλά στοιχεία από τους Γνωστικούς, και τιμούσε κάποιον Ελκασάι ή Ελζάι, ο οποίος το 101 μ.Χ. έλαβε ένα βιβλίο ως θεία αποκάλυψη. Σύμφωνα με τον Ωριγένη, λεγόταν ότι το βιβλίο είχε πέσει από τον ουρανό, ενώ σύμφωνα με τον Ιππόλυτο ο Ελζάι το είχε λάβει από έναν άγγελο που ήταν υιός του Θεού. Η αίρεση κήρυττε ότι ο Ιησούς είναι ένας άνθρωπος και ο Μεσσίας έφυγε από το σώμα του πριν το μαρτύριο, και ότι ο Ιησούς έλαβε την Αγία Γραφή από τον άγγελο Γαβριήλ που τον δίδαξε σοφία και την ικανότητα να προβλέπει το μέλλον. Το Άγιο Πνεύμα για τους Ελκεσαΐτες, ανάλογα με τα γεγονότα, είναι πότε η μητέρα του Ιησού και πότε ο άγγελος Γαβριήλ. Η διαφορά των Ελκεσαϊτών με τους Γνωστικούς ήταν ότι ενώ οι Γνωστικοί (μεταξύ αυτών και ο Κήρινθος) θεωρούσαν ότι τον κόσμο δημιούργησε άλλος Θεός από αυτόν της Καινής Διαθήκης, οι Ελκεσαΐτες θεωρούσαν ότι ήταν ο ίδιος που εκδηλώνεται στην Καινή Διαθήκη.

Κοινό στοιχείο των μεταγενέστερων Ιουδαιοχριστιανών είναι ότι μισούσαν τον απόστολο Παύλο, μια που αυτός είχε καταπολεμήσει αποτελεσματικά τις διδασκαλίες τους για τήρηση του Μωσαϊκού νόμου και  είχε διακηρύξει ότι η περιτομή δεν ωφελούσε σε τίποτα. Γύρω στον 2ο μ.Χ. αι. τον κατηγορούσαν ότι διέστρεψε τον Χριστιανισμό, και διέδιδαν ότι ήταν ένας  Έλληνας που έγινε Ιουδαίος ελπίζοντας να παντρευτεί την κόρη του αρχιερέα, αλλά επειδή δεν τα κατάφερε έγραψε κατά του Σαββάτου και της περιτομής. (Επιφανίου, Πανάριον, 30:36.)

Ο Ειρηναίος αποκαλούσε τους Ιουδαιοχριστιανούς «Ναζαρηνούς» κι έγραφε γι’ αυτούς:

«Εφαρμόζουν την περιτομή, επιμένουν στην τήρηση εκείνων των εθίμων που επιβάλλονται από το Νόμο, και είναι τόσο Ιουδαίοι στον τρόπο ζωής τους, ώστε ακόμη λατρεύουν στραμμένοι προς την Ιερουσαλήμ σαν να ήταν εκεί ο οίκος του Θεού».

Θα ξέραμε πολύ περισσότερα για τους Ιουδαιοχριστιανούς αν είχε διασωθεί το καθ’ Εβραίους ευαγγέλιο, όμως το αντίτυπο που είναι γνωστό ότι υπήρχε στην Βιβλιοθήκη του Ευσεβίου Καισαρείας (ή Ευσεβίου του Παμφίλου) στην Καισάρεια της Παλαιστίνης κάηκε κατά τη λεηλασία της πόλης από τους μουσουλμάνους το 653 μ.Χ.

Μετά το 70μ.Χ. και το 135 μ.Χ., οπότε καταστράφηκε η Ιερουσαλήμ και η επανάσταση των Ιουδαίων κατά των Ρωμαίων έληξε άδοξα, οι Ιουδαιοχριστιανοί μετανάστευσαν σε άλλες περιοχές όπου άσκησαν επίδραση σε διάφορους λαούς.[1] Για παράδειγμα, οι Μανδαίοι ή Ζαβίρ, που με την άφιξη του Ισλάμ στο Ιράκ το 636 μ.Χ. θεωρήθηκαν ως ο τρίτος «λαός της βίβλου», οι μυστηριώδεις Σαβαίοι του Κορανίου, από τον καρμηλίτη ιεραπόστολο Ιωάννη a Jesu ο οποίος τους ανακάλυψε, αλλά και από τους ιστορικούς, θεωρήθηκαν να έχουν σχέση με τους αρχαίους ημεροβαπτιστές  ή μαθητές του Ιωάννη του Βαπτιστή. Στοιχεία της γλώσσας τους υποδεικνύουν αραμαϊκή προέλευση. Ένα από τα κείμενα των Μανδαίων μιλά για τη φυγή των «Ναζαρηνών» ή «Ναζωραίων» από τις περιοχές του Ιορδάνη, κατά την εποχή των ιουδαϊκών πολέμων και της καταστροφής της Ιερουσαλήμ, περίπου το 70 μ.Χ.

Οι χριστιανοί στο Κοράνιο και συγκεκριμένα στα 2:62,111-113, 120, 135, 140, 5:14, 18, 51, 69, 82, 9:30, 12:17 (εδάφια της Μεδίνα) αποκαλούνται «Νασάρα» (نصارى). Ο Ιμπν Καθίρ συσχετίζει τη λέξη «an nasara»,  με τη λέξη «ανσάρ» (βοηθός), καθώς προέρχονται από τα γράμματα-ρίζες NSR, όμως η «ανσάρ» είναι αραβική ενώ το «Νασάρα» έχει υπόβαθρο εβραϊκό. Δίνει κι άλλη μια ετυμολογία για το «Νασάρα», που σχετίζεται με το ότι κατοικούσαν στην An-Nαsira, δηλαδή τη Ναζαρέτ. Δεν μπορούμε να μην παρατηρήσουμε πόσο θυμίζει η λέξη «Νασάρα» το «Ναζαρηνοί» , που χαρακτήριζε τους Εβιωνίτες.

Κλείνουμε την παρένθεση και συνεχίζουμε με τα όσα είπε ο συγγραφέας του βιβλίου «Ο ιερέας και ο προφήτης» στην εκπομπή «Η τολμηρή ερώτηση».

Περιληπτικά και σε ελεύθερη απόδοση, είπε τα εξής:

Ανάμεσα στα πολλά βιβλία που κυκλοφορούσαν στους πρώτους αιώνες της χριστιανικής Εκκλησίας ήταν και το «καθ΄Εβραίους ευαγγέλιο», ένα απόκρυφο που δίδασκε ότι ο Ιησούς ήταν ένας συνηθισμένος άνθρωπος που προικίστηκε με το Άγιο Πνεύμα, όταν βαφτίστηκε από τον Ιωάννη τον Βαπτιστή. Τότε έγινε ο Χρισμένος Μεσσίας, αν και δεν ήταν θεϊκός. Αυτό το Άγιο Πνεύμα παρέμεινε με τον Ιησού μέχρι την ημέρα της Σταύρωσης. Στη συνέχεια απομακρύνθηκε από αυτόν και ο Ιησούς πέθανε, όχι για τις αμαρτίες του κόσμου, αλλά ως ένα συνηθισμένο πρόσωπο.

Καθώς από τη μεριά του Ιουδαϊσμού υπήρχε πλήρης απόρριψη των χριστιανών με εβραϊκή καταγωγή [ως αποστατών και εθνοπροδοτών], κι απ’ τη μεριά του Χριστιανισμού εκκλησιαστικές σύνοδοι συγκαλούνταν στα χριστιανικά κέντρα της Ρώμης, της Ιερουσαλήμ και της Κωνσταντινούπολης για να διαχωρίσουν τη χριστιανική ορθοδοξία από την αίρεση, οι ομάδες που θεωρούνταν από Εβραίους και Χριστιανούς αιρετικές αναγκάστηκαν να μεταναστεύουν όλο και πιο μακριά. Μία από αυτές τις ομάδες, οι Εβιωνίτες, ακολουθούσαν τις διδαχές του καθ΄Εβραίους Ευαγγελίου. Μερικές φορές περιγράφονται ως ιουδαιοχριστιανοί, επειδή συνέχισαν πολλές εβραϊκές θρησκευτικές πρακτικές ενώ δέχθηκαν τον Ιησού ως τον Μεσσία. Μερικοί από αυτές τις ομάδες πήγαν προς τη Μέκκα, στη Σαουδική Αραβία, γενέτειρα του Μουχάμμαντ.

Η αληθινή ιστορία του Μουχάμμαντ δεν ξεκινά με τη γέννησή του, αλλά με τον πρόγονό του τον Κουσάι (Qusay) πέντε γενιές νωρίτερα. Αυτός παντρεύτηκε την κόρη του ηγέτη της φυλής των Κουραϊσιτών, και τελικά ο ίδιος έγινε ο αρχηγός τους. Αγόρασε επίσης το κλειδί για την Κάαμπα, η οποία παρείχε μια πηγή εσόδων που προέρχονταν από την επίσκεψη φυλών που λάτρευαν τα είδωλα τους εκεί. Όταν ο Κουσάι πέθανε έγινε ηγέτης ο γιος του ο Abdel Manaf, τον οποίο με τη σειρά του ακολούθησε ο γιος του Χάσιμ (προ-προπάππος του Μουχάμμαντ). Όπως συμβαίνει με πολλές εκτεταμένες οικογένειες καθώς περνάνε οι γενεές, μία πλευρά έγινε πλουσιότερη από τις άλλες. Ο παππούς του Μουχάμμαντ Αμπντέλ Μουτάλεμπ και ο πατέρας του ο Αμπντάλα ήταν από το φτωχότερο κλαν. Ο ίδιος ο Μουχάμμαντ γεννήθηκε σε εκείνη την πλευρά της οικογένειας, γεγονός που εξηγεί την περιγραφή του στο Κοράνιο ως ένα φτωχό ορφανό ( Κοράνι 93:6-9).

Η πλούσια πλευρά περιλάμβανε μια πλούσια επιχειρηματία που ονομαζόταν Χαντίτζα (Khadija) και τον εξάδελφό της Ουάρακα μπιν Νάουφαλ (Waraqa bin Nawfal). Σε αυτή την πλευρά ακολουθούσαν τις διδασκαλίες των Εβιωνιτών, και ο Ουάρακα μπιν Νάουφαλ ήταν ο κύριος ιερέας τους. Ο συνηθισμένος μουσουλμανικός ισχυρισμός, ότι στις αραβικές φυλές ήταν όλοι Jahiliya ή αδαείς πριν από τον Μουχάμμαντ, δημιουργήθηκε από τους ίδιους τους μουσουλμάνους για να μπει μια σφήνα μεταξύ αυτών και όλων των άλλων. Πολλοί από αυτές τις φυλές ακολουθούσαν διάφορες χριστιανικές και εβραϊκές παραδόσεις.

Ο Ουαράκα μπιν Νάουφαλ, με την ειδική έμφαση που έδιναν οι Εβιωνίτες στη φροντίδα για τους φτωχούς, φρόντισε ιδιαίτερα τον ορφανό Μουχάμμαντ. Τον δίδαξε να διαβάζει και να γράφει, καθώς και να μεταφράζει θρησκευτικά κείμενα από την αραμαϊκή στα αραβικά. Ο μουσουλμανικός ισχυρισμός ότι ο Μουχάμμαντ ήταν αναλφάβητος ήταν άλλος ένας μύθος που δημιουργήθηκε από τους πρώτους μουσουλμάνους προς στήριξη του ισχυρισμού τους ότι το Κοράνιο ήταν μια ειδική αποκάλυψη από τον Θεό. Δεδομένου ότι ο Μουχάμμαντ μεγάλωσε , ο Ουάρακα κάλεσε τον νεαρό να ζήσει μαζί με τους συνεργάτες του για τα θρησκευτικά τους προσκυνήματα. Μία φορά το χρόνο, κατά τη διάρκεια της νηστείας ένα μήνα πριν από το Πάσχα (tahannoth), η ομάδα των νηστευτών ζούσε με λαχανικά, γιαούρτι, και άζυμο ψωμί. Η αναχώρηση περιλάμβανε προσευχή, ενατένιση, επανάληψη και επίκληση του ονόματος του Θεού, και ανάγνωση της Βίβλου στη σιωπή και την πλήρη απομόνωση από τους κατοίκους της Μέκκας. Μετά την νηστεία, θα κύκλωναν την Κάαμπα 7 φορές. Έτσι εκπαιδεύτηκε να λαμβάνει αποκαλύψεις ο Μουχάμμαντ. Εκτός από τον ιερέα Ουάρακα, στο κόμμα περιλαμβάνονταν οι: Abd al-Mutallib (παππούς του Μουχάμμαντ), Othman bin Al Howeireth, Abû Umayya ibn Al-Mughîra (μάλλον ο πατέρας της Ουμ-Σαλάμα, μετέπειτα συζύγου του Μουχάμμαντ), Abdalah bin Jahsh (εξάδελφος του Μουχάμμαντ και αδελφός της μετέπειτα συζύγου του Ζεϊνάμπ). [Σύμφωνα με ιστορικούς του Ισλάμ, συμμετείχε και ο ποιητής Umayya ibn Abî as-Salt, ένας από τους συγγενείς του Μουχάμμαντ, του οποίου την ποίηση ο Μουχάμμαντ αγαπούσε κι έβαλε αποσπάσματά της στο Κοράνι]. Ο Ουάρακα αναγνώρισε τις θρησκευτικές τάσεις του Μουχάμμαντ και τις ηγετικές του ικανότητες, και έλπιζε ότι θα τον διαδεχόταν ως ηγέτης των Εβιωνιτών στη Μέκκα (το ίδιο το Κοράνιο διευκρινίζει ότι, όταν ο Μουχάμμαντ ξεκίνησε να κηρύττει στους φτωχούς της Μέκκας, δεν τους έλεγε για το «Ισλάμ», αλλά για το μονοθεϊσμό του Αβραάμ). Ο Ουάρακα βρήκε στον Μουχάμμαντ απασχόληση στα καραβάνια με καμήλες της εξαδέλφης του Χαντίζα, που πήγαιναν στη Δαμασκό και στη Βασόρα, και αργότερα όταν έγινε 25 ετών κι εκείνη ήταν 40, κανόνισε το γάμο του μαζί της. Ο γάμος έγινε σύμφωνα με τη χριστιανική παράδοση, πράγμα που σήμαινε πως ο Μουχάμμαντ δεν έλαβε καμιά άλλη σύζυγο όσο ζούσε η Χαντίτζα. Τα δύο κλαν συναντήθηκαν κατά την τελετή του γάμου. Έτσι, ο Ουάρακα φρόντισε ο προστατευόμενός του να γίνει πλούσιος, και εν δυνάμει ηγέτης και διάδοχος της θέσης του στην ιεραρχία ως «πατριάρχης» της αίρεσης της Μέκκας.

Ο Μουχάμμαντ είχε πολλές αποκαλύψεις που τον φόβιζαν, επειδή νόμιζε ότι ήταν ο Σατανάς (shaytan) ή κακά πνεύματα που τον παρενοχλούσαν. Η Χαντίζα, βοηθούμενη από τον Ουάρακα, καθησύχασε τον Μουχάμμαντ ότι τον είχε επιλέξει ο καλός αρχάγγελος να κηρύξει το μήνυμα, και ο Ουάρακα ευλόγησε τον Μουχάμμαντ και τον έστειλε να προσηλυτίσει τους ανθρώπους στη Μέκκα. Μερικοί από τους φτωχότερους και εκείνους που βρίσκονταν στη χαμηλότερη κοινωνική βαθμίδα τον ακολουθούσαν. Σε πολλούς ισχυρούς παγανιστές δεν άρεσε το κήρυγμά του, αλλά δεν μπορούσαν να τον πειράξουν επειδή τον προστάτευαν ο Ουάρακα, η Χαντίζα και ο θείος του Abi Taleb.

Όταν ο Ουάρακα πέθανε, οι αποκαλύψεις σταμάτησαν να εμφανίζονται επί τέσσερα χρόνια στον Μουχάμμαντ. Όταν πέθανε και η Χαντίζα, αυτός ήταν πάνω από 40 ετών και είχε μείνει χωρίς πνευματικούς οδηγούς και συμπαραστάτες. Μετά το θάνατο του θείου του Αμπού Τάλεμπ έχασε και τη στήριξη των φατριών κι έφυγε από τη Μέκκα για να συναντήσει ορισμένους από τους οπαδούς και του στην πόλη της Μεδίνα, 250 μίλια προς τα βόρεια. Μια νέα φάση του Ισλάμ βρισκόταν σε πλήρη εξέλιξη, καθώς το «μήνυμα» του θεού και ο τρόπος ζωής του Μουχάμμαντ άλλαξε δραστικά. Το μήνυμά του έγινε μήνυμα κατάκτησης και αυτοκρατορίας, και ο τρόπος ζωής του (όπως και πολλών αυτοαποκαλούμενων προφητών πριν και μετά από αυτόν) είχε κι έναν θεό να του παρέχει οτιδήποτε ήθελε, μεταξύ άλλων και πολλές γυναίκες, όπως επιθυμούσε η καρδιά του.

Η θέση οτι το Ισλάμ προήλθε απο τον Ιουδαιοχριστιανισμό δεν είναι με κανένα τρόπο μοναδική στον Ιωσήφ αλ-Καζί. Όπως σημειώνει ο επίκουρος καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών  Σωτήριος Δεσπότης,

«ο χαμένος συνδετικός κρίκος μεταξύ χριστιανισμού και ισλάμ είναι, σύμφωνα με αρκετούς ερευνητές ο Ιουδαιοχριστιανισμός, ο οποίος από τον αγ. Επιφάνιο Σαλαμίνος χαρακτηρίστηκε ως μία από τις 80 τότε γνωστές αιρέσεις (Πανάριον 374-377): οι Ναζηραίοι ομολογούσαν τον Ιησού ως υιό του Θεού,  ζούσανε όμως σύμφωνα με τα  μωσαϊκά έθιμα. Οι ιουδαιοχριστιανοί, και κυρίως οι Εβιωνίτες (οι πτωχοί του Θεού) και οι βαπτιστές σαβαίοι, οι οποίοι θεωρούσαν το Χριστό ως άνθρωπο εξ ανθρώπων Μεσσία εγκαταστάθηκαν στην αραβική χερσόνησο και μάλιστα στη Μεδίνα. Σημειωτέον ότι το ιουδαιοχριστιανικό ρεύμα επιβιώνει μέχρι σήμερα στην Αφρική και στις Ινδίες. Οι Αιθίοπες μονοφυσίτες, οι οποίοι διακρίνονται για την ευλάβεια και την πίστη τους στις παραδόσεις τιμούν την κιβωτό του Μωυσή (ταβότ), χρησιμοποιούνε μια σημιτική λειτουργική γλώσσα, ψέλνουν ψαλμούς με τη συνοδεία τυμπάνων και σαλπίγγων, έχουν καθιερώσει μαζί με τη βάπτιση την περιτομή, τιμούνε το Σάββατο, και έχουν αντίστοιχες διαιτητικές συνήθειες (απαγόρευση χοιρινού). Στη νότια Ινδία ζούνε 70.000 χριστιανοί Tekkumbgam ή Southist οι οποίοι έφθασαν εκεί στην Κεραλά από τη Συρία η Μεσοποταμία το 345 υπό την ηγεσία ενός Θωμά από την Κανά ή Χαναάν. Ομολογούν τον Ιησού ως το Μεσσία των Ιουδαίων. Σύμφωνα με τον A. Schlatter, κανείς από τους ηγέτες της χριστιανικής Καθολικής Εκκλησίας των πρώτων αιώνων δε μπορούσε να φανταστεί ποτέ ότι οι αιρετικοί και περιθωριοποιημένοι ιουδαιοχριστιανοί κάποτε θα ταρακουνούσαν τον κόσμο και θα σάρωναν Μητροπόλεις του χριστιανικού Βυζαντίου. Μονοθεϊσμός αντί τριαδολογίας, Πάσχων Δούλος του Κυρίου αντί του Θεανθρώπου (δύο υποστάσεων) είναι μόνο μερικά από τα πιστεύω των γνωστικιζόντων ιουδαιοχριστιανών, πιθανότατα Ελκεσαϊτών (που στο Κοράνι ονομάζονται Sabier)[2], οι οποίοι επηρεασμένοι και από το γνωστικισμό θεωρούσαν τον Ιησού ως τη σφραγίδα των Προφητών (πρβλ. Tertullian, Adversus Judaeos), εξέχων τίτλος κατόπιν του Μωάμεθ. Σύμφωνα με τον Σωζομενό (439-450) υπήρχαν ιουδαιοχριστιανοί οι οποίοι θεωρούσαν ως προπάτορες τον Ισμαήλ και την Άγαρ. Ίσως (και) αυτούς πολέμησε καταρχάς ο προφήτης του Ισλάμ στη Μεδίνα αλλά και από αυτούς πληροφορήθηκε πολλά γεγονότα αλλά και Μιδράς της βιβλικής παράδοση.

Στην Αραβία φαίνεται επίσης ότι ετιμάτο ήδη η Maryam η μητέρα του Isa-Ιησού, η οποία από σύγχυση με την Μαριάμ την αδελφή του Μωυσή, θεωρούνταν κόρη του Αμράμ και αδελφή του Ααρών και σίγουρα όχι Θεο-τόκος. Υπήρχε μάλιστα τοιχογραφία της στην Kaaba της Μέκκας, την οποία δεν κατέστρεψε ο Μωάμεθ. Δεν θεωρούνταν rasulu  llah απεσταλμένη από το Θεό (όπως ο Μωάμεθ αλλά και οι άλλοι προφήτες) αλλά siddiqa – αληθινή (5,75).»

Έχοντας υπόψη μας όλα αυτά, και κάποια ακόμη (όπως τη γνωριμία του Μουχάμμαντ με τον αρειανιστή μοναχό Μπαχίρα) δεν φαίνεται πια καθόλου παράξενο γιατί ο Ιωάννης Δαμασκηνός, ο μεγάλος Ορθόδοξος θεολόγος που μεγάλωσε μέσα στην αυλή του Mu’awiyah στη Δαμασκό και γνώρισε καλά το Ισλάμ, το θεωρούσε μια χριστιανική αίρεση


[1] Οι χριστιανοί που ζούσαν στην Ιερουσαλήμ, γνώριζαν την προφητεία του Ιησού:

«Όταν όμως δείτε να κυκλώνεται από στρατεύματα η Ιερουσαλήμ, τότε να γνωρίσετε ότι έχει πλησιάσει η ερήμωσή της. Τότε όσοι είναι στην Ιουδαία ας φεύγουν στα όρη και όσοι είναι στο μέσο αυτής ας αναχωρήσουν και όσοι είναι στην ύπαιθρο ας μην εισέλθουν σ’ αυτή, γιατί ημέρες εκδίκησης είναι αυτές, για να ολοκληρωθούν όλα τα γραμμένα. Αλίμονο σε όσες έχουν στην κοιλιά παιδιά και σε όσες θηλάζουν εκείνες τις ημέρες. Γιατί θα γίνει καταπίεση μεγάλη πάνω στη γη και οργή στο λαό τούτο, και θα πέσουν από το στόμα της μάχαιρας και θα αιχμαλωτιστούν σε όλους τους εθνικούς, και η Ιερουσαλήμ θα πατιέται συνεχώς από τους εθνικούς, μέχρις ότου συμπληρωθούν οι καιροί των εθνικών» (Λουκάς 21:20-24).

Έτσι έφυγαν από την Ιερουσαλήμ στην Πέλλα της Ιορδανίας, όπου και παρέμειναν μέχρι το 135 μ.Χ. Σύμφωνα με το βιβλίο «Ιστορία του Ιουδαϊκού Χριστιανισμού» του Hugh Schonfield κάποιοι Ιουδαιοχριστιανοί βρίσκονταν στην Ιερουσαλήμ το διάστημα 132-135 μ.Χ. οπότε ξέσπασε η επανάσταση των Εβραίων κατά των Ρωμαίων, και ενώθηκαν στον πόλεμο με τους Εβραίους κάτω από τη σημαία του Μπαρ-Κοχεμπά, ταυτιζόμενοι μαζί τους εθνικά. Όταν όμως ο Ραβίνος Ακίβα ανακήρυξε τον Μπαρ-Κοχεμπά ως τον αναμενόμενο Μεσσία, οι Ιουδαιοχριστιανοί που θεωρούσαν τον Ιησού ως το Μεσσία των Ιουδαίων αρνήθηκαν να συμπράξουν, και πλέον θεωρούνταν και προδότες του έθνους τους. Καθώς οι Ρωμαίοι με τη νίκη τους ισοπέδωσαν την Ιερουσαλήμ και απαγόρευσαν την είσοδο σε όλους τους Εβραίους, όσοι Ιουδαιοχριστιανοί επέζησαν έφυγαν απότην περιοχή.

[2] Σημειωτέον ότι και ο Πέρσης Μάνης (216-76) ο οποίος ήθελε στη συνέχεια των Ζαρατούστρα, Βούδα και ενός «γνωστικού» Χριστού να ιδρύσει μια καινούργια χριστιανική θρησκεία, στα νιάτα του ανήκε στην ιουδαιοχριστιανική αίρεση των Βαπτιστών – Ελκεσαϊτών και επηρεάστηκε από το νομικισμό και την αποκαλυπτική σκέψη.

Advertisements

4 Σχόλια

  1. «Μάθετε την αλήθεια και η αλήθεια θα σας ελευθερώσει»

    http://www.sahajayogahellas.org/prophecies.html

    Το Κοράνι αναφέρει την δροσερή αύρα σε σχέση με την Ανάσταση: «Είναι ο Αλλάχ που στέλνει τους άνεμους… Έτσι θα είναι η Ανάσταση» («The Noble Quran» 35.9, Hilal Publishimg House, Istanbul, 1994, p.700).

    Στην εποχή της Kiyama, της Ανάστασης,: «θα σφαλείσουμε τα στόματά τους και τα χέρια τους θα μιλήσουν, και τα πόδια τους θα είναι μάρτυρες σε αυτά που συνήθιζαν να κερδίζουν» (ibid. 36.65, p.713). Αυτό ακριβώς συμβαίνει στη Σαχάτζα Γιόγκα, όπου μπορούμε να νιώσουμε όλο το εσωτερικό μας σύστημα στα ακροδαχτυλά μας. Οτιδήποτε κάνουμε που αντιτίθεται στο πνεύμα μας εκδηλώνεται πάνω στα τσάκρας μας και μπορούμε να το νιώσουμε πάνω στις παλάμες μας μετά την Αυτογνωσία. Στο Κοράνι υπάρχουν πολλές αναφορές στο Ruh ή Ruah, την ανάσα του Θεού. Πρόκειται η ίδια ενέργεια με τη Πανταχού Παρούσα Δύναμη στον Ινδουισμό και το Άγιο Πνεύμα στο Χριστιανισμό. Η αντανάκλασή του μέσα στον άνθρωπο είναι η Κουνταλίνη.

    Πολύ ενδιαφέρουσα είναι η περιγραφή του ερχομού του δωδέκατου Ιμάμη. Η προφητεία λέει ότι θα έρθει την εποχή της Ανάστασης «Το να πιστεύουμε σε Αυτόν σαν τον Δεύτερο ή τον Αναμενόμενο Προφήτη είναι ένα από τα άρθρα της πίστης, γιατί ο ερχομός του στην αρχή του 14ου αιώνα της Εγίρα έχει προφητευθεί από τον Μωάμεθ»(H.A.R. Gibb, J.H. Kramers, “Shorter Encycliopaedia of Islam”, E.J. Brill, Leiden 1953,p.24).

    Η Εγίρα, που σήμανε την αρχή της Ισλαμικής περιόδου, χρονολογείται στο τέλος του 622 μ.Χ. Κάνοντας τους ανάλογους υπολογισμούς φτάνουμε στο τέλος του 1922, αρχή του 1923. Η Σρι Μάτατζι Νίρμαλα Ντέβι γεννήθηκε την 21η Μαρτίου του 1923.

    • @Αυτογνωσία, αυτά που γράφεις δεν έχουν καμία σχέση ούτε με τον Χριστιανισμό ούτε με το Ισλάμ, παρά με τη διαφημιστική εκστρατεία της κυρίας Σρι Ματάτζι Νιρμάλα Ντέβι. Από χριστιανικής απόψεως, συνυπογράφω το σχόλιο του «Περιηγητή Χ».
      Επιπλέον, δεν είναι καλή ιδέα τα πεις αυτά σε κάποιον μουσουλμάνο από κοντά. Ειδικά αν βρίσκεστε σε ισλαμική χώρα… Βέβαια, και αυτοί συνηθίζουν να παραποιούν τις προφητείες Ινδουιστών και να λένε ότι μιλούν για τον ερχομό του Μουχάμμαντ, αλλά συνηθίζουν και να τιμωρούν πολύ σκληρά για «βλασφημίες» σαν τη δική σου.

  2. Τα παραπάνω αν και φαίνονται ενδιαφέροντα δεν έχουν καμία πραγματικά σχέση με την αλήθεια για τη σωτηρία του ανθρώπου.
    «Μετά την Αυτογνωσία» ο χριστιανός μπορεί μόνο να νιώσει πως είναι πολύ αμαρτωλός και να αναφωνήσει εκ βάθους καρδιάς: Ο Θεός, ιλάσθητί μοι! Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησόν με τον αμαρτωλόν!
    Έτσι θα νιώσει στην αρχή «καρδιακό πόνο», λένε οι Πατέρες, τον οποίο θα αντέξει με τη θεία χάρη, που θα τη λάβει από την επίμονη προσευχή του προς το Θεό (όχι γιόγκα και τέτοια) και από τα άχραντα Μυστήρια της Ορθόδοξης Εκκλησίας.
    Ο Ινδουϊσμός ξέρουμε τι ζητάει και τι υπόσχεται στον άνθρωπο. Αν πρέπει να το σχολιάσουμε, αρκουμαι να παραπέμπψω στο βιβλίο http://users.uoa.gr/~nektar/orthodoxy/gerontikon/seraphim_rose_orthodoxy_and_the_religion_of_the_future.htm και στο άρθρο http://www.oodegr.com/oode/anatolikes/indouismos/bagavand_gita_1.htm.
    Ας τα δια΄βασει παρακαλώ πολύ καλά ο παραπάνω σχολιαστής. Θα ωφεληθεί, με τη χάρη του Θεού, αν είναι αμερόληπτος. Στην αρχή θα αντιδράσει έντονα, αλλά μετά θα ωφεληθεί.
    Το ‘Αγιο Πνεύμα δεν είναι κανενός είδους «Δύναμη» αλλά Πρόσωπο. Αυτό που εννοεί ως Δυναμη είναι αυτό που λέμε εμείς «Θεία Χάρη», όχι το Πνεύμα, αλλά η άκτιστη ενέργεια του Πνεύματος. Αλλά δεν έχει σχέση με την κουνταλίνι, που είναι μια επικίνδυνη άρα διφορούμενη και ύποπτη ενέργεια, άσχετη με τον Τριαδικό Θεό.
    Για όσους ενδιαφέρονται για τις ανατολικές θρησκείες/φιλοσοφίες πάντως καλό θα είναι να διαβάσουν, πολύ προσεχτικά, το βιβλίο του ιερομόναχου Δαμασκηνού «Χριστός το αιώνιο ΤΑΟ». Εκεί θα μάθει και πολύ καλά μια σύνοψη της χριστιανικής διδασκαλίας για τη σωτηρία. Θα το βρει μέσα σε αυτά: http://www.oodegr.com/oode/biblia/biblia.htm#pdf.

  3. αν και λίγο ψιλοάσχετο/αργοπορημένο με το θέμα,εδώ και ένα χρόνο κοντά ασχολήθηκα με μία περίοδο που αφορά πολύ το ισλάμ,και ίσως δίνει εξηγήσεις σε πολλές απορίες γύρω από το θέμα.Πιστεύω μουρνταντ πως πρέπει να το κοιτάξεις και να αφιερώσεις μία από τις επόμενες καταχωρήσεις σου σε αυτό.
    Έχει να κάνει με τον 6 αιώνα αρχές 7ου,πριν την κύρια επέκταση και διαμόρφωση του Ισλάμ.Απλά από έκπληξη βρήκα το εξής που ίσως δίνει πολλές απαντήσεις,και ίσως αξίζει να ασχοληθείς με αυτό μουρταντ.Η Αραβία του 6ου αιώνα δεν έχει καμία σχέση με αυτή που οι περισσότεροι έχουμε στο μυαλό μας.Καμία σχέση με τους «ήρεμους» και αδιάφορους βεδουίνους και τον έξυπνο έμπορο που ήξερε περισσότερα και τα έφτιαξε σε θρησκεία.Με λίγη προσεκτική έρευνα,θα δεις πως ο 6ος και αρχές 7ου αιώνες ήταν οι πιο αιματοβαμμένοι,φανατισμένοι,αιώνας που γνώρισαν οι Άραβες της περιοχής ιδίως όπως και οι Παλαιστίνιοι,μεσοποτάμιοι,Σύριοι,κτλ.Κυριολεκτικά ο ιουδαισμός και οι ιουδαίοι της εποχής θυμίζανε ταλιμπάν και μουσουλμάνους του σήμερα,υπήρχε μία κούρσα ανταγωνισμού της φιλοιουδαικής μονθειστικής Περσίας με τους «αιρετικούς» και αποστάτες(Βυζάντιο και χριστιανικές-προσύλητες ομάδες των περιοχών αυτών).Οι Ιουδαίοι,Σαμαρείτες περνούσαν την πιο πολεμική πορεία τους,δημογραφικά αναπτυσσόντουσαν γρηγορότερα,το Ιουδαικό στοιχείο επικρατούσε στις περισσότρες περιοχές και ανταγωνίζονταν το χριστιανικό,με χορηγό τους Σασανίδες.Η Υεμένη εκείνη την περίοδο έγινε προπύργιο του Ιουδαισμού στην νότιο Αραβία,και διωγμοί,σφαγές,λεηλασίες και πόλεμοι που στις περιοχές αυτές ήταν μεμονωμένες στα ανατολικά σύνορα(Αρμενία) απλώθηκαν παντού.Οι αραβικές φυλές έσφαζαν η μία τις άλλες μετά από αδικίες και αντεκδικήσεις,λ.χ όταν εισέβαλλαν οι Σασανίδες σε Μπαχρέιν,Ασσυρία ή στη β.δ. Σ.Αραβία γινόταν μακελιό,εισβολές από Αιθιοπία,διωγμοί Νεστοριανών,ενδοχριστιανικές διαμάχες,Σαμαρείτες,ιουσαικοί στρατοί,πόλεμος για την επιρροή στην Αραβική χερσόνησο και μέση ανατολή,κτλ.Δε θα κάτσω να μπω σε λεπτομέρειες,απλώς φαντάσου σε τι κλίμα μεγάλωσε ο Μωάμεθ.Μας λένε για μειλίχια ζωή,με δυσκολίε λόγω ορφάνειας,κτλ.Ο Μωάμεθ μεγάλωσε στην πιο αιματοβαμένη περίοδο που γνώρισε η μέση ανατολή-αραβία,και μάλιστα στην αρχή,στην έξαψη.Μεγάλωσε βλέποντας ξαφνικά,εκεί που το ενδιαφέρον των τρίτων ήταν μεμονωμένο και ελάχιστο,στρατούς,θρησκευτικούς ηγέτες,»μουχατζεντίν» της εποχής,το βαβυλωνιακό ταλμούδ ήταν στα σπάργανα,τις εισβολές των Αιθιόπων και τις επικές σφαγές και μάχες με τον Ζαριά Γιουσούφ,τον προσύλητο Υεμενίτη βασιλιά στον ιουδαισμό,τις εισβολές των Σασανιδών σε Ομάν,Μπαχρείν,ότι θες,νεστοριανούς να βρίζουν το βυζάντιο,αγανικτισμένους κόπτες,ότι θες.Η μία αραβική φυλή άρεια,ορθόδοξη ή στη φιλοχριστιανική παράταξη να ξεσκίζεται με τους Γασανίδες,κτλ.Φυσικά αν αναλογιστείς τους σχετικούς αιώνες που προηγήθηκαν εκείνη η περίοδος(530-630) ήταν ένα πλήγμα,μία φρικτή αλλαγή για τους κατοίκους των περιοχών.Ο Μωάμεθ έζησε στην αρχή της όταν τα αίματα βράζανε και οι συγκρούσεις αρχίζανε,και πριν αρχίσει να μιλάει για το Ισλάμ,σε μεγάλη ηλικία θα είχε μπουχτίσει από όλα αυτά,ως έμπορας θα τα είχε γνωρίσει από πρώτο χέρι,βλέποντας τους χετζαίους και μεκανούς ειδωλολάτρες Άραβες συντρόφους τους,σαν τους χαμένους και τα πρόβατα της υπόθεσης.Μάλλον μία εσωτερική οργή που πάλευε να βγει,με ένα πνεύμα παρατηριτικότηας και υπολογισμού,πίστευε πως έπρεπε να «ξυπνήσει τα πρόβατα»,δεν τον δικαιολογώ κάτι σαν «δικαολογημένο εθνικισμό» και άισθημα κοροιδίας και οργής για τη μοιζέρια που έφερε ξαφνικά ο μέσος 6οσ αιώνας.Όλα αυτά ίσως να δίνουν λύση στο ερώτημα γιατί ο Μωάμεθ και όσοι τον «ακολούθησαν» κύρηξαν και έπραξαν όσα λένε οι παραδόσεις και το κοράνι,εν μέρει.Ίσως να καταφέρουμε να κατανοήσουμε το φαινόμενο Μωάμεθ αν χρησιμοποιήσουμε τα ίδια κριτήρια μέσα στα οποία άλλα αμφιλεγόμενα άτομα έζησαν και μεγάλωσαν(Στάλιν,Μαρξ,Χίτλερ,ΜάλκομΧ).Η θεικότητα και η προφητεία μία πρόφαση για την οργή και την αγανάκτηση της εποχής τους,στις περιοχές τους,όπως και ο εθνικοσοσιαλισμός.Καταδικάζουμε τον Μωάμεθ ως το ένα ή το άλλο και ξεχνάμε να δούμε πως ήταν και αυτό άνθρωπος.Το πως έβγαλε την αγανκτησή του,ή τους συλλογισμούς 40 χρόνων δεν δικαιολογεί τη θρησκεία του Ισλάμ,τουλάχιστον για μένα.Ήταν ένα θύμα εκείνης της ταραχώδους εποχής,όπως και κάποιοι εγκληματίες που μικροί περάσαν ανύπωτες κακουχίες.Ο Μωάμεθ θέλουν να μας κάνουν να πιστεύουμε,ότι μεγάλωσε στο Θιβέτ,σε μία ήσυχη αλλά με φιλο-υποανάπτυκους ειδωλολάτρες κατοίκους,απομωνομένα,αργά και χαρούμενα.Δε θα μας πούνε ποτέ ότι στη Μέση Ανατολή εκείνη τη περίοδο γινόταν της κακομοίρας.Επίσης περίεργη είναι η προφητεία με την εισβολή των Αιθιόπων(με την παρότρυνση των Βυζαντινών).΄40-50 χρόνια πριν τον Μωάμεθ στη σημερινή Υεμένη-ΝΔ ΣΑ γινόταν τις κακομοίρας μεταξύ χριστιανών και ιουδαιών,και σε μία φάση οι Αιθίοπες με συμμαχικές φυλές από τη ΝΔ σαυδ.αραβία εισέβαλλαν στην Υεμένη,και αυτό δεν ήταν κάτι το τιποτένιο,για να μην μείνει στην μνήμη των βεδουίνων ή μεκανών ειδωλολατρών,τους φάνταζαν μεσιανικά και αποκαλυπτικά όλα αυτά.Ο Μωάμεθ θα είχε ακούσει πιθανόν γι’αυτές τις τρομερές εισβολές και πολέμους και πόσο μεγάλα θα φάνταζαν για την καθημερινή ζωή των Μεκανών ειδωλολατρών.Ο Μωάμεθ έζησε στην περίδο που οι Σασανίδες είχαν μεγάλο κομμάτι της Αραβίας στην εξουσία τους,τα μίση ήταν στο απόγειο γιατί ειδικά οι Σασανίδες θα μπορούσαν άνετα να τα χρησιμοποιήσουν για περαιτέρω κατακτήσεις.Οι Βυζαντινοί-ορθόδοξοι από την άλλοι ίσως για τη μοναδική φορά σε όλη την ελληνιστική-ρωμαική περίοδο ασχολήθηκαν και τρυπώσαν τις μύτες τους στα αραβικά-μεσανατολικά θέματα περισσότερο από ποτέ(μετά τον Ιουστινιανό,δεν έιχαν και πολλές σκοτούρες στα βορειοδυτικά,επικρατούσε σχετική ηρεμία και ερήμωση(εδικά στη Βόρεια Αφρική)).Ο Μωάμεθ έπεσε στην περίπτωση να ζήσει στην πλέον ταραχώδη για την Αραβία περίοδο,και όλα αυτά είχαν τεράστιο αντίκτυπο στην ανατροφή και αντίληψη των καταστάσεων που έζησε.Φυσικά η προπαγάνδα πως ο Μωάμεθ έζησε «στο Θιβέτ»-στην απομόνωση και ησυχία της ερημικής-που έφερε την καλή και αγαθή πνευματική ανάπτξη,κτλ δεν ισχύει.Την περίοδο εκείνη,ραββίνοι,νεστοριανοί μοναχοί,κτλ σεριάνιζαν τις ερήμους(πολλοί βρήκαν καταφύγιο και λημέρι εκεί όταν το κακό Ρω΄μαικό κράτος τους έσφαζε),ο Μωάμεθ και ας μην ήταν ο Δαλάι λάμα ή ο Μάρκο Πόλο θα γνώρισε χιλιάδες από δαύτους,και φυσικά θα τους λογάριασε και θα επηρεάστηκε από αυτούς ώς ένα βαθμό.Οι περισσότεροι μουσουλμάνοι δε θέλουν να τα δουν αυτά,θέλουν μόνο να βλέπουν προφητείες περί νίκης ρωμαίων επί περσών,λες και πριν επικρατούσε ηρεμία και ξαφνικά ήρθε ο Χοσρόης και πραγματοποιήθηκε η φοβερή προφητεία.Για τους Άραβες του 3ου-4ου-5ου αιώνα στην κεντρική ΣΑ η ζωή ίσως ήταν πολύ απλοική,μια φυσική συνέχεια όπου οι παλαβοί έβγαζαν τα μάτια τους στο βορά,και με αυτούς κανείς δεν αχολιόταν.Ο Μωάμεθ είχε την ατυχία να γεννηθεί την περίδο που όλα αυτά τέλειωσαν.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: