ΤΕΚΜΗΡΙΑ ΤΗΣ ΣΤΑΥΡΩΣΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΗΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

Το παρακάτω κείμενο  το έβαλε ως σχόλιο αναγνώστης μας εδώ λέγοντας ότι έχει δημοσιευθεί σε φόρουμ μουσουλμάνων.  Δεν γνωρίζουμε πολλά για τη σιινδόνη του Τορίνο, αλλά γνωρίζουμε ότι ο Χριστός έχει αναστηθεί και είναι μαζί μας στην αιωνιότητα είτε η σινδόνη είναι γνήσια είτε όχι.  Δημοσιεύουμε το σχόλιο ως αυτοτελές άρθρο με την ευχή κάθε μουσουλμάνοςνα γνωρίσει τον Κύριο Ιησού Χριστό, το αληθινό Φως.

ΤΕΚΜΗΡΙΑ ΤΗΣ ΣΤΑΥΡΩΣΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΗΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

Σε αυτή την ταπεινή παρέμβασή μου, συγχωρέστε με, θα επιχειρήσω να σας παράσχω, πρώτα ο Θεός, ελάχιστα τεκμήρια για το κορυφαίο γεγονός της ανθρώπινης ιστορίας, τη σταύρωση και την ανάσταση του Θεανθρώπου Ιησού. ΔΕΝ ελπίζω ότι θα «σας πείσω», αν και κανείς δεν ξέρει πώς θα βλαστήσει στον καθένα ο σπόρος του Θεού, όμως σας δίνω κάποιες πληροφορίες, ώστε ο καθένας που αγωνιά πραγματικά για την Αλήθεια και για τη δική του σωτηρία, να μπορεί να ΕΡΕΥΝΗΣΕΙ Ο ΙΔΙΟΣ και να καταλήξει σε ΔΙΚΑ ΤΟΥ συμπεράσματα, πέρα από κάθε θρησκευτική ή άλλη προπαγάνδα.


Α. Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ ΥΙΟΥ ΤΟΥ ΘΕΟΥ
[απόσπασμα από εκτενέστερο άρθρο μου]

Πώς γίνεται ο Υιός του Θεού και, κατά τους χριστιανούς, Θεός, να θανατώνεται από τους ανθρώπους;
Σύμφωνα με το Κοράνι, ο Ιησούς δε σταυρώθηκε, αλλά «φάνηκε να σταυρώνεται», ενώ στην πραγματικότητα ο Θεός Τον διέσωσε και Τον ανέβασε κρυφά στους ουρανούς (σούρα 4, 157-158). Ο Ιησούς, κατά το Ισλάμ, δε μπορεί να σταυρώθηκε, γιατί ένας εκλεκτός του Θεού είναι παράλογο και αδύνατο να εγκαταλειφθεί απ’ Αυτόν στα χέρια των εχθρών του και να υποβληθεί σε βασανιστικό θάνατο.

Ι

Η ιδέα αυτή όμως είναι αντίθετη με την ίδια την Αγία Γραφή, αλλά και με την ιστορία των πιστών στο Θεό, που συχνά βασανίζονταν και θανατώνονταν, παρά την πίστη τους. Ξεκινώντας από τον αθώο Άβελ, γιο του Αδάμ, προχωρούμε στο λαό του Θεού (τον παλαιό Ισραήλ), που υποδουλώθηκε τόσα χρόνια στους Αιγύπτιους (και ασφαλώς πολλοί αθώοι πέθαναν πριν την εμφάνιση του Μωυσή –ανάμεσά τους και αμέτρητα νεογέννητα αγόρια, που θανατώθηκαν την εποχή που γεννήθηκε ο Μωυσής) και περνάμε στους ίδιους τους προφήτες, οι οποίοι κατά κανόνα καταδιώχθηκαν και πολλοί θανατώθηκαν βασανιστικά: ο Ιερεμίας λιθοβολήθηκε, ο Ιεζεκιήλ σύρθηκε δεμένος στην ουρά ενός αλόγου, ο Ζαχαρίας σφάχτηκε «ανάμεσα στο ναό και το θυσιαστήριο» (Ματθ. 23, 35) και άλλοι αλλιώς, σε βαθμό που ο Ιησούς να χαρακτηρίζει την Ιερουσαλήμ πόλη «που σκοτώνει τους προφήτες και λιθοβολεί τους απεσταλμένους προς αυτήν» (Ματθ. 23, 37)! Αλλά και για τους δικούς Του απεσταλμένους ο Ιησούς προφητεύει ότι θα μαστιγωθούν και θα σταυρωθούν ή θα θανατωθούν με διάφορους τρόπους (Ματθ. 23, 34), πράγμα που τονίζει ιδιαίτερα στους μαθητές Του (π.χ. Ματθ. 10, 16-31, κ.α.). Στην επί του όρους ομιλία Του (Ματθ. 5, 10-12) χαρακτηρίζει «μακάριους» (ευτυχισμένους) εκείνους που θα καταδιωχθούν «όπως οι προφήτες» εξ αιτίας της πίστης τους σ’ Αυτόν.
Έτσι προειδοποιούνται οι χριστιανοί κάθε εποχής ότι τους περιμένουν σκληροί διωγμοί, ενώ αναιρείται και η εσφαλμένη υπόθεση ότι οι χριστιανοί διώκονται επειδή είναι αμαρτωλοί, καθώς και ότι οι μουσουλμάνοι νίκησαν τους χριστιανούς επειδή τους ευλόγησε ο Θεός, του Οποίου κατέχουν την αληθινή πίστη (σούρα 5, 18, απευθυνόμενο στους χριστιανούς: «Γιατί τότε σας παιδεύει για τις αμαρτίες σας;»). Αντίθετα: οι πιστοί του αληθινού Θεού βασανίζονται σ’ αυτή τη ζωή, τις περισσότερες φορές δεν υπερισχύουν, φαίνονται αδύναμοι, θύματα των εχθρών τους, που είναι και εχθροί του Θεού. Όμως μέσα σ’ αυτή την αδυναμία, αν κρατήσουν την πίστη και την αγάπη (αν «αντέξουν ώς το τέλος», όπως λέει ο Ιησούς, Ματθ. 24, 13), κερδίζουν την αγιότητα. Όταν ο απόστολος Παύλος ζήτησε από τον Ιησού να τον θεραπεύσει από τον κακό άγγελο που τον βασάνιζε, Εκείνος του απάντησε ότι η δύναμή Του (του Ίδιου του Ιησού, που εδώ εμφανίζεται καθαρά ως Θεός) τελειοποιείται μέσα στην αδυναμία ή την ασθένεια (Β΄ Κορ. 12, 8-9).
Έχοντας λοιπόν έναν τέτοιο Σωτήρα, το πιο φυσικό είναι να πέσει και ο ίδιος θύμα των εχθρών του, να βασανιστεί έως θανάτου και έτσι να νικήσει τους εχθρούς του και τον ίδιο το θάνατο. Ο Χριστός ΔΕ ΣΤΑΥΡΩΝΕΤΑΙ ΕΠΕΙΔΗ ΝΙΚΗΘΗΚΕ. Σταυρώνεται, γιατί αρνείται να διαφύγει ή να αμυνθεί (Ματθ. 26, 51-54). Με τη σταύρωσή Του όμως κατορθώνει το ακατόρθωτο: επανέρχεται στη ζωή και ανοίγει την πόρτα της ανάστασης για όλους τους ανθρώπους. Ο Ίδιος προλέγει ότι στο τέλος της ιστορίας όλοι οι άνθρωποι θα αναστηθούν. Αυτή η ανάσταση οφείλεται στο ότι Εκείνος (ο νέος Αδάμ, ο πνευματικός μας πρόγονος) αναστήθηκε. Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο ήρθε στον κόσμο: όχι μόνο να μας φέρει το θέλημα του Θεού (όπως οι προφήτες) αλλά να σώσει τον κόσμο, ως Θεός. Και τον σώζει με τη σταύρωση και την ανάστασή Του.
Εννοείται ότι πεθαίνει ως άνθρωπος, όχι ως Θεός. Επειδή όμως είναι ο Ίδιος και Θεός και άνθρωπος, μπορούμε να πούμε ότι πεθαίνει ως Θεάνθρωπος.
Συνεπώς, καμιά παραδοξότητα δεν υπάρχει στο ότι ο Μεσσίας σταυρώθηκε.

ΙΙ. ΠΡΟΦΗΤΕΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗ ΣΤΑΥΡΩΣΗ

Την ίδια ιδέα με τους μουσουλμάνους αδελφούς μας είχαν και οι Εβραίοι της εποχής του Χριστού (πράγμα που φανερώνει ότι οι μουσουλμάνοι έχουν παραμείνει στο προκαταρκτικό στάδιο της αποκάλυψης του Θεού, στην Παλαιά Διαθήκη, αρνούμενοι να προχωρήσουν στην Καινή Διαθήκη): όταν ο Ιησούς, μετά την ανάστασή Του, συνάντησε δύο μαθητές Του έξω από τα Ιεροσόλυμα –και τους εμφανίστηκε με άλλη μορφή, για να Τον αναγνωρίσουν στην κατάλληλη στιγμή– εκείνοι Του είπαν πως είναι θλιμμένοι γιατί σταυρώθηκε ο Ιησούς. Τότε ο Ιησούς τους χαρακτήρισε «ανόητους και βραδυκίνητους στην πίστη προς τα λόγια των προφητών» και ΤΟΥΣ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕ ΤΙΣ ΠΡΟΦΗΤΕΙΕΣ που έλεγαν ότι ο Χριστός θα βασανιστεί και θα πεθάνει, αρχίζοντας από το Μωυσή (Λουκ. 24, 25-27).
Έχουμε λοιπόν μια αναίρεση των ισχυρισμών του κορανίου βασισμένη στην ίδια την Αγία Γραφή, την οποία οι αδελφοί μας μουσουλμάνοι σέβονται ως θεόπνευστη. Ας δούμε μερικές από αυτές τις προφητείες, ξεκινώντας κι εμείς από το Μωυσή:
Στη Γένεση, 3, 15, όπως είπαμε (την οποία έγραψε ο Μωυσής), ο Θεός αναφέρεται στο «σπέρμα της γυναίκας», που θα συντρίψει το κεφάλι του όφη (του διαβόλου) και εκείνος θα του πληγώσει τη φτέρνα. Η προφητεία αυτή ονομάζεται «πρωτευαγγέλιο» και είναι η πρώτη αναφορά του Θεού στο Μεσσία. Η πληγή στη φτέρνα ερμηνεύεται ως ένα ασήμαντο τραύμα, όπως ήταν (για τον παντοδύναμο Υιό του Θεού) η σταύρωση.
Ο προφήτης Ησαΐας, κεφ. 53, γράφει ξεκάθαρα ότι ο Μεσσίας θα βασανιστεί και θα σώσει τον κόσμο με το βασανισμό Του («σηκώνει τις αμαρτίες μας και υποφέρει για μας… τραυματίστηκε για τις αμαρτίες μας… οδηγήθηκε σαν πρόβατο στη σφαγή… από τις αμαρτίες του λαού μου οδηγήθηκε στο θάνατο…» κ.τ.λ.). Στο Ησαΐα 12, 6, ο «άγιος του Ισραήλ» (ο Θεός) είναι Εκείνος που «υψώθη εν μέσω της Σιών», δηλαδή ο Χριστός (βλ. Ησ. 52, 13: «ο παις μου υψωθήσεται και δοξασθήσεται και μετεωρισθήσεται σφόδρα» = ο δούλος μου θα υψωθεί και θα δοξαστεί και θα κρεμαστεί πολύ). Ο Ίδιος ο Χριστός ερμηνεύει την «ύψωση» ως σταύρωση (Ιω. 8, 28, και 12, 32-34). Προσοχή: ο Μεσσίας, κατά τον Ησαΐα, έρχεται για να σώσει τον κόσμο και όχι απλώς για να διδάξει ή για να μεταφέρει σ’ εμάς το θέλημα του Θεού.
Αλλά και ο άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος, ο υιός του Ζαχαρία, χαρακτηρίζει το Μεσσία «αμνό του Θεού» (αρνάκι του Θεού), που σηκώνει την αμαρτία του κόσμου (Ιω. 1, 29), εννοώντας προφανώς ότι θα θυσιαστεί, όπως το αρνάκι, που ήταν το κατ’ εξοχήν ζώο για θυσίες. «Αρνίον εσφαγμένον» Τον ονομάζει και η Αποκάλυψη (Αποκ. 5, 6, και σε πολλά άλλα σημεία), ενώ οι άγιοί Του «έχουν λευκάνει τις στολές τους στο αίμα Του» και νίκησαν το διάβολο «διά το αίμα του αρνίου» (Αποκ. 7, 14, και 12, 11)
Ο Ιησούς αρκετές φορές προειδοποίησε τους μαθητές Του για τη σταύρωσή Του (π.χ. Ματθ. 16, 21-28, Λουκ. 18, 31-33, κ.α.). Στο Ματθ. 26, 31, αναφέρεται στην προφητεία «πατάξω τον ποιμένα και διασκορπισθήσονται τα πρόβατα της ποίμνης» (Ζαχαρία 13, 7).
Ο προφήτης Ζαχαρίας, 11, 12-13, μιλάει για τα τριάντα αργύρια (αργυρά νομίσματα), που εισέπραξε ο Ιούδας όταν πρόδωσε τον Ιησού. Ο άγιος ευαγγελιστής Ματθαίος αναφέρεται στην προφητεία (Ματθ. 27, 9), μόνο που την ενώνει με την προφητεία του Ιερεμία, 18, 2, που μιλάει για τον «αγρόν του κεραμέως», τον οποίο αγόρασαν με τα τριάντα αργύρια οι Εβραίοι αρχιερείς, όταν τα επέστρεψε ο Ιούδας.
Υπάρχουν ωστόσο και πολλές άλλες αναφορές στους Ψαλμούς, που αναφέρονται προφητικά στη σταύρωση και εκπληρώθηκαν στον Ιησού, όπως Ψαλμ. 68, 22 («μου έδωσαν χολή για τροφή και στη δίψα μου με πότισαν ξύδι», βλ. Ματθ. 27, 48), Ψαλμ. 21, 2 («Θεέ μου, Θεέ μου, πρόσεξέ με, γιατί με εγκατέλειψες;», βλ. Ματθ. 27, 46), Ψαλμ. 21, 19 («μοίρασαν μεταξύ τους τα ρούχα μου και έβαλαν κλήρο για τα ενδύματά μου», Ιω. 19, 23-24), κ.ά. (για τη θεία έμπνευση των Ψαλμών βλ. σούρα 4, 163).
Ο Ιησούς κραύγασε πάνω στο σταυρό «Θεέ μου, Θεέ μου, γιατί με εγκατέλειψες;», γιατί στην ανθρώπινη ζωή Του πέρασε όλα τα βάσανα που περνάει ο άνθρωπος, μεταξύ των οποίων και την αίσθηση ότι ο Θεός τον έχει εγκαταλείψει. Με αυτό τον τρόπο καθαγίασε τα βάσανα των ανθρώπων και τα μετέτρεψε σε δρόμο για να πλησιάσουμε το Θεό (αν τα υπομείνουμε με πίστη και υπομονή, όπως Εκείνος).
Επίσης, στην Παλαιά Διαθήκη περιλαμβάνονται πολλές ΠΡΟΤΥΠΩΣΕΙΣ του θανάτου του Ιησού και της σωστικής σημασίας του. «Τύπος» ή «προτύπωση» στην Αγία Γραφή είναι ένα πρόσωπο ή γεγονός της Παλαιάς Διαθήκης, που διαμορφώθηκε από το Θεό έτσι, ώστε να αντιστοιχεί σε ένα πρόσωπο ή γεγονός της Καινής Διαθήκης, το οποίο έμπρακτα συμβολίζει. Ο Ίδιος ο Ιησούς, όπως θα δούμε, αναγνώριζε αυτή την ερμηνεία ως σωστή. Το ίδιο και ο απόστολος Παύλος (βλ. π.χ. επιστολή προς Εβραίους, κεφ. 7 και 9 κ.λ.π.). Ας δούμε μερικές από αυτές τις αναφορές:
Ο φόνος του Άβελ, γιου του Αδάμ (Γένεσις, 4, 1-8): ο αθώος βοσκός θανατώθηκε από τον αδελφό του λόγω φθόνου, όπως ο Ιησούς (που είναι «ο ποιμήν ο καλός», Ιω. κεφ. 10, ο οποίος μάλιστα «θέτει την ψυχή του υπέρ των προβάτων», στίχ. 15) θανατώθηκε για τον ίδιο λόγο από τους αδελφούς Του, τους ανθρώπους.
Η θυσία του Αβραάμ (Γένεσις, 22, 1-13): όπως ο πατριάρχης Αβραάμ προσφέρθηκε να θυσιάσει το μοναχογιό του, ο οποίος μάλιστα πήγε για τη θυσία μόνος του, χωρίς βία, και μετέφερε και στους ώμους του τα ξύλα για τη φωτιά, έτσι και ο Θεός θυσίασε το Μονογενή Υιό Του για τη σωτηρία των ανθρώπων, ο Οποίος μάλιστα πήγε οικειοθελώς να θανατωθεί, κουβαλώντας στους ώμους Του το σταυρό του μαρτυρίου.
Ο αμνός του Πάσχα, δηλαδή το αρνάκι που έσφαξαν οι Εβραίοι το βράδυ πριν φύγουν από την Αίγυπτο: με το αίμα του σημάδεψαν τις πόρτες τους, ώστε ο εξολοθρευτής άγγελος, που θα σκότωνε τα πρωτότοκα παιδιά των Αιγυπτίων, να μη μπει στα σπίτια τους (Έξοδος, 12, 21-28). Έτσι κι ο Ιησούς θυσιάστηκε ως αμνός (βλ. και Ησαΐα, κεφ. 53) και με το Αίμα Του έσωσε το λαό Του (την ανθρωπότητα) από τον αιώνιο θάνατο. Γι’ αυτό και ο Ιωάννης είπε για το Χριστό: «Να ο αμνός του Θεού, που σηκώνει την αμαρτία του κόσμου». Γι’ αυτό επίσης οι Εβραίοι επί αιώνες έτρωγαν το Πάσχα αρνάκι, και μάλιστα χωρίς να του σπάσουν τα κόκαλα, επειδή και του Χριστού τα οστά στο σταυρό δεν έσπασαν (Ιω. 19, 33-37, βλ. και στην Παλαιά Διαθήκη, Αριθμοί, 9, 12, Ψαλμ. 33, 21). Γι’ αυτό, τέλος, ο Ιησούς σταυρώθηκε κατά την παραμονή του εβραϊκού Πάσχα, όπως και ο αμνός της Εξόδου σφάχτηκε την παραμονή του πρώτου Πάσχα, δηλαδή της απελευθέρωσης από την Αίγυπτο με τη διάβαση της Ερυθράς Θάλασσας.
Η ύψωση του φιδιού στην έρημο (Αριθμοί 21, 6-10): κατά το μακρύ ταξίδι της επιστροφής από την Αίγυπτο στη Χαναάν οι Εβραίοι αντιμετώπισαν πολλά προβλήματα. Ένα απ’ αυτά ήταν οι νυχτερινές επιθέσεις θανατηφόρων φιδιών. Ο Θεός διέταξε το Μωυσή να κατασκευάσει ένα χάλκινο φίδι και να το υψώσει πάνω σε μια ράβδο. Όποιος δαγκωνόταν από φίδι, έστρεφε το βλέμμα του στο υψωμένο χάλκινο φίδι και θεραπευόταν από το δηλητήριο (αυτό αποδεικνύει και ότι δεν είναι άτοπο να κάνει θαύματα ο Θεός μέσω εικόνων ή άλλων αντικειμένων). Ο Ίδιος ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός αναφέρθηκε σ’ αυτό τον τύπο: «όπως ο Μωυσής ύψωσε το φίδι στην έρημο, έτσι πρέπει να υψωθεί ο υιός του ανθρώπου» (Ιω. 3, 14-17 –με πλήρη αναφορά στη σωτηρία του κόσμου διά του Χριστού, του Μονογενούς Υιού του Θεού). Ο Ιησούς ονόμαζε τον εαυτό Του «υιό του ανθρώπου» (=άνθρωπο) με βάση το Δανιήλ 7, 13.
Το «σημείον του Ιωνά του προφήτου»: ο Ιωνάς, ως γνωστόν, παρέμεινε τρεις ημέρες στην κοιλιά του θαλάσσιου κήτους και κατόπιν βγήκε στη στεριά σώος και αβλαβής. Ομοίως, και ο Ιησούς θα παρέμενε «εν τη καρδία της γης» τρεις ημέρες και τρεις νύχτες και κατόπιν θα επανερχόταν (όπως και επανήλθε) στη ζωή σώος και αβλαβής. Ο ΙΔΙΟΣ Ο ΙΗΣΟΥΣ αναφέρθηκε στην προτύπωση του Ιωνά στο Ματθ. 12, 38-40.
Ας αναφέρουμε τέλος ότι ο Ιησούς πολλές φορές μίλησε για το θάνατό Του και τη σωστική σημασία του. Στο Ιω. 12, 23-24, καταγράφεται ο λόγος Του ότι «ήρθε η ώρα να δοξαστεί ο υιός του ανθρώπου, γιατί ο κόκκος του σίτου» (σπόρος του σιταριού), «αν δεν πεθάνει πέφτοντας στη γη, μένει μόνος, αν όμως πεθάνει φέρνει πολύ καρπό». Στο Ματθ. 21, 33-44, καταγράφεται η παραβολή Του για τους «κακούς γεωργούς», διαχειριστές ενός αμπελιού, που θανάτωσαν όχι μόνο τους απεσταλμένους του ιδιοκτήτη του αμπελιού (προφήτες), αλλά και τον ίδιο το γιο του. Στο Ιω. 10, 15, όπως είπαμε, αναφέρεται ο λόγος Του για τον «καλό ποιμένα» (βοσκό), που δίνει τη ζωή του για να σώσει τα πρόβατά Του από το λύκο (σημειωτέον ότι στην Παλαιά Διαθήκη ποιμήν του λαού ονομάζεται ο Θεός, ενώ στην Καινή ο Χριστός – άλλη μια απόδειξη ότι ο Χριστός είναι Θεός).

Β. ΤΕΚΜΗΡΙΟ ΤΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΗΣ: ΤΟ ΑΓΙΟ ΦΩΣ

Οι χριστιανοί αναφέρουν την ύπαρξη μυστηριώδους φωτοχυσίας στον Τάφο του Ιησού και φλόγας που ανάβει θαυματουργικά ήδη από τον 1ο αι. μ.Χ. Για την ακρίβεια ο άγιος Γρηγόριος Νύσσης (4ο αι. μ.Χ.), στο έργο του «Δεύτερος λόγος περί αναστάσεως», αναφέρει ότι οι απόστολοι Πέτρος και Ιωάννης –τα ίδια τα ξημερώματα της ανάστασης– είδαν μέσα στον τάφο τα σάβανα του Ιησού, ενώ ήταν ακόμη σκοτάδι (για το σκοτάδι βλ. Ιω. 20, 1), επειδή ο τάφος μέσα ήταν λουσμένος στο φως. Το ίδιο αναφέρει και ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός τον 8ο αι. μ.Χ., μοναχός στη μονή του αγ. Σάββα, έξω από τα Ιεροσόλυμα. Κατά κάποιους μάλιστα, από αυτό εμπνεύστηκε το στίχο «Νυν πάντα πεπλήρωται φωτός, ουρανός τε και γη και τα καταχθόνια», που βρίσκεται στην ακολουθία της νύχτας του Μ. Σαββάτου, ποίημα δικό του.
Άλλες πρώιμες μαρτυρίες για το Άγιο Φως:
Το 2ο αι. μ.Χ., παρουσία του πατριάρχη Νάρκισσου, σημειώθηκε έλλειψη λαδιού και δε μπορούσαν να ανάψουν το καντήλι («λυχνάρι») για τη λειτουργία του Πάσχα. Ένας άντρας γέμισε το καντήλι νερό από την πηγή του Σιλωάμ. Το καντήλι άναψε θαυματουργικά με το νερό και παρέμενε αναμμένο, καθ’ όλη την διάρκεια της Πασχάλιας Λειτουργίας (Ευσέβιος, Ιστορία της Εκκλησίας, 4ος αι., Βιβλίο ΣΤ’, κεφ. 9, 1-3).
Ο Μέγας Θεοδόσιος (4ος αι.), κάποτε επισκέφθηκε κρυφά την Ιερουσαλήμ, και αμέσως μετά, ΟΛΑ τα λυχνάρια των εικόνων άναψαν. «Το θαύμα αυτό εξέπληξε τον Πατριάρχη, αλλά άγγελος του αποκάλυψε πως αυτός που προσευχόταν δεν ήταν απλός άνθρωπος, αλλά ο άγιος βασιλέας Θεοδόσιος» (Επίσκοπος Πορφύριος (Ουσπένσκυ), Το βιβλίο του είναι μου, Μέρος 3, S-Pb., 1896, σελ. 299-300). [Ας σημειωθεί εδώ ότι ο Μ. Θεοδόσιος, παρά τα λάθη του, δεν ήταν ένας «σκληρός φανατικός», όπως τον νομίζουν πολλοί, αλλά ένας άνθρωπος με ειλικρινή πίστη, που υπήρξε, μετά το Μέγα Κωνσταντίνο, ο πρώτος αυτοκράτορας που δεν δίωξε την Ορθοδοξία (εκτός από τους δευτερεύοντες αυτοκράτορες που βασίλεψαν πάρα πολύ λίγο).]
Ο μοναχός Barnard τον 9ο αιώνα (865 μ.X.) μιλάει εκτενώς για το Άγιο Φως, όπως το ξέρουμε και σήμερα: «Είναι περιττό να γράψω πολλά για τον τάφο αυτό, επειδή ο Bede λέει αρκετά γι’ αυτόν στην δική του Ιστορία (της Αγγλικής Εκκλησίας). Όμως αξίζει να αναφερθεί πως αυτό που συμβαίνει το Μεγάλο Σάββατο, την Παραμονή του Πάσχα. Το πρωί αρχίζει η λειτουργία μέσα στην εκκλησία αυτή. Μετά, όταν τελειώσει, μπαίνουν ψάλλοντας το «Κύριε Ελέησον» μέχρι να έρθει άγγελος και να ανάψει με φως τα κανδήλια που κρέμονται πάνω από τον τάφο. Ο Πατριάρχης μεταδίδει αυτό το Φως στους επισκόπους και τον υπόλοιπο λαό, και ο καθένας έχει φως, εκεί που στέκεται.» Mabilon. Acta Sancta. Τόμος. III. P. II. Σελ. 473.

ΙΣΛΑΜΙΚΕΣ ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ:

Εκτενείς περιγραφές του θαύματος του αγίου Φωτός κάνουν και οι Άραβες συγγραφείς Ahmed ibn al-Kassa (θ. 936 μ.Χ.) στο έργο του “Signs of Quibla” (Σημεία του Κίμπλα), Abu l-Abbas Ahmad (θ. 947 μ.Χ.), al-Biruni (1000 μ.Χ.) κ.ά., ενώ η Ιερουσαλήμ ήταν ακόμη στα χέρια των μουσουλμάνων Αράβων και οι χριστιανοί που ζούσαν εκεί ήταν Ορθόδοξοι. Φυσικά, ΠΡΙΝ από τις σταυροφορίες και την κυριαρχία των παπικών («ρωμαιοκαθολικών») σταυροφόρων στους Αγ. Τόπους (η α΄ σταυροφορία κηρύχτηκε τον 11ο αι., δηλ. το 1095 μ.Χ.).
Ο al-Biruni π.χ. γράφει: «Οι Χριστιανοί έχουν ήδη σβήσει τα φανάρια τους και τις δάδες τους από πριν, και περιμένουν, μέχρι να δουν μια καθαρή λευκή φωτιά, που κάνει το κανδήλι να ανάβει. Με την φωτιά αυτή ανάβουν τα κανδήλια μέσα στα τεμένη και τους ναούς. Μετά γράφεται μια αναφορά προς τον Χαλίφη σχετικά με την ώρα που κατέβηκε η φωτιά. Αν γινόταν αμέσως μετά την μεσημβρινή ώρα, αναμενόταν γόνιμη χρονιά, αλλά αν καθυστερούσε μέχρι την εσπέρα ή αργότερα, τότε θα αναμενόταν άγονη χρονιά. Η ίδια πηγή αναφέρει επίσης πως κάποιος κυβερνήτης είχε φέρει μαζί του ένα τεμάχιο χάλκινου σύρματος αντί φυτιλιού, για να μην μπορέσει να αναφλεγεί και να φανεί έτσι πως το όλο φαινόμενο απέτυχε. Όμως κατέβηκε το πυρ, και ο χαλκός πήρε φωτιά. Η κάθοδος αυτής της φωτιάς από ψηλά, σε μια μέρα που επαναλαμβάνεται μετά από συγκεκριμένο χρονικό διάστημα, γίνεται αφορμή να μένουμε έκπληκτοι….» (άρα ήταν αυτόπτης μάρτυρας).
Ο Μητροπολίτης Καισαρείας Αρέθας, στο μήνυμά του προς τον Εμίρη της Δαμασκού (αρχές 10ου αι.) γράφει: «Κάθε χρόνο μέχρι τώρα, την ημέρα της αγίας Του Αναστάσεως, ο Πανάγιος και Πολύτιμος Τάφος Του κάνει θαύματα…. (όντας όλα τα φώτα της Ιερουσαλήμ σβηστά και)….. με την θύρα (του Παναγίου Τάφου) σφραγισμένη….και οι Χριστιανοί να στέκονται τριγύρω του, μέσα στον Ναό της Αναστάσεως […], φωνάζοντας «Κύριε Ελέησον!», ξαφνικά εμφανίζεται μια αστραπή φωτός και ανάβει το καντήλι, και στην συνέχεια όλοι οι κάτοικοι της Ιερουσαλήμ παίρνουν από το φως αυτό και ανάβουν τα δικά τους τα κεριά…».
Εντυπωσιακή αναφορά στο θαύμα του Αγίου Φωτός κάνει ο κληρικός Νικήτας, το 947 μ.Χ., σε επιστολή του προς τον αυτοκράτορα Κωνσταντίνο Ζ΄ τον Πορφυρογέννητο.
Ας σημειωθεί τώρα ότι οι σταυροφόροι, που ήταν παπικοί, δεν αγαπούσαν καθόλου το θαύμα του αγίου Φωτός, γιατί το άναβαν πάντοτε οι Ορθόδοξοι, πράγμα που αποδυνάμωνε την κυριαρχία του καθολικισμού στους Αγ. Τόπους, που επιδίωκαν αυτοί. Έτσι, ο στρατιωτικός ιερέας του πρώτου βασιλέα της Ιερουσαλήμ Βαλδουίνου Fulcher (Fulk) της Σαρτρ, έγραψε ότι το Άγιο Φως δεν εμφανίστηκε μέχρι να απομακρυνθούν οι Λατίνοι μοναχοί και κληρικοί από την εκκλησία του Αγίου Κουβουκλίου. Avdulovsky F.M., Holy Fire Coming From Holy Sepulchre of Our God and Savior Jesus Christ on The Great Saturday in Jerusalem. («Το Άγιο Φως το Προερχόμενο από τον Πανάγιο Τάφο του Θεού και Σωτήρος Ημών Ιησού Χριστού κατά το Μεγάλο Σάββατο») Μόσχα, 1887, σελ. 37-41.
Ο Αρμένιος ιστορικός του 12ου αι. Ματθαίος Εδέσσης μάς λέει πως το 1102 το Άγιο Φως αρνήθηκε να εμφανιστεί, αφού οι Φράγκοι (σταυροφόροι) είχαν αρπάξει τους Αγίους Τόπους από τους τοπικούς ιερείς και είχαν βγάλει τους Έλληνες έξω από τα μοναστήρια με τις κλωτσιές. Οι νεόφερτοι «πήραν το μήνυμα», και αποκατέστησαν τους διωγμένους. Το Φως εμφανίστηκε, με μια μέρα καθυστέρηση.
Οι μαρτυρίες αυτές, καθώς και άλλες, μεταγενέστερες, περιλαμβάνονται στις μελέτες:
Όλγα Τερζή, «Ιστορική μελέτη για το Άγιο Φως»: http://www.impantokratoros.gr/7F53C195.el.aspx.
Κατερίνα Ν. (μετάφραση): «Πρώιμες μαρτυρίες περί του Αγίου Φωτός»: http://www.oodegr.com/oode/asynithista/thavmata/agio_fws1.htm (μτφρ. από το αγγλικό, που δημοσιεύεται εδώ: http://www.holyfire.org/eng/history.htm).
Βλ. ακόμη: Λυκούργου Μαρκούδη, «Μαρτυρία περί του Αγίου Φωτός»: http://www.oodegr.com/oode/asynithista/thavmata/agio_fws_martyria1.htm.
Θα πρέπει επίσης να λάβουμε υπόψιν την περίπτωση του αγίου μάρτυρα Τούνομ, Άραβα εμίρη, που, στις 18 Απριλίου 1579, είδε το Άγιο Φως να βγαίνει από την κολώνα της πλαϊνής πύλης του Ναού της Αναστάσεως (όπου είχαν συγκεντρωθεί οι Ορθόδοξοι διωγμένοι από τους Τούρκους), έπεσε από το μιναρέ χωρίς να πάθει κακό, διακήρυξε ότι η Ορθοδοξία είναι η αληθινή πίστη και εκτελέστηκε από τους πρώην ομοθρήσκους του μουσουλμάνους.

ΣΗΜΕΡΙΝΕΣ ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ

Τέλος, πρέπει να αναφέρουμε ότι, ανεξάρτητα από τις αρχαίες πηγές, οι σημερινές μαρτυρίες για την τέλεση του θαύματος (όχι μόνο για το ότι εμφανίζεται χωρίς να το ανάψει ανθρώπινο χέρι, αλλά και ότι δεν καίει) είναι αρκετές για να λύσουν κάθε απορία αν πρόκειται για «θαύμα ή μύθο». Περιορίζομαι να παραπέμψω σε συγκλονιστικό βίντεο αφιέρωμα («Άγιο Φως – μαρτυρίες και εμπειρίες»), με πλάνα και μαρτυρίες, που δημοσιεύτηκε πέρυσι στο διαδίκτυο στην ιστοσελίδα http://www.oodegr.com και από τότε έχει μεταφραστεί σε πέντε έξη γλώσσες. Το βίντεο δημοσιεύεται εδώ: http://www.oodegr.com/english/ekklisia/holylight.htm.
Βέβαια κάποιοι θα μπουν εδώ και θα παπαγαλίσουν ό,τι λέει ο Καλόπουλος, για απάτη με φώσφορο κ.τ.λ. Απάτη δεν θα μπορούσε να γίνει υπό μουσουλμανική και παπική (των σταυροφόρων) κατοχή, και μάλιστα επί τόσους αιώνες, χωρίς να ανακαλυφθεί και τιμωρηθεί ΟΥΤΕ ΕΝΑΣ «απατεώνας». Για τον ένθερμο ερευνητή, παραπέμπω και εδώ: http://www.oodegr.com/oode/asynithista/thavmata/expaganus_agio_fws_1.htm.
Μια αυτοψία θα πείσει κάθε ειλικρινά ενδιαφερόμενο – του χρόνου, αδελφοί, εύχομαι να κάνετε Πάσχα στον Άγιο Τάφο.

Γ. ΤΕΚΜΗΡΙΟ ΤΗΣ ΣΤΑΥΡΩΣΗΣ: Η ΣΙΝΔΟΝΗ ΤΟΥ ΤΟΡΙΝΟ

Πιθανότατα οι μουσουλμάνοι αδελφοί μας θα είναι ήσυχοι ως προς τη σινδόνη του Τορίνο (με τη μορφή του Ιησού πάνω της), αφού ξέρουν ότι η χρονολόγηση με άνθρακα 14 την τοποθέτησε ανάμεσα στο 13ο και το 14ο αιώνα μ.Χ. Όμως, στη θέση τους δεν θα ήμουν και τόσο ήσυχος. Η χρονολόγηση αυτή είναι αμφισβητήσιμη για ΠΟΛΛΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ (θα το δούμε παρακάτω), ενώ υπάρχουν επίσης ΠΑΡΑ ΠΟΛΛΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ που αποδεικνύουν ότι το σεντόνι προέρχεται από τον 1ο αι. μ.Χ. και μάλιστα από την Παλαιστίνη, ενώ συνδέεται και με την περίοδο του Πάσχα.
Επίσης, μαρτυρίες για την ύπαρξή του υπάρχουν το αργότερο από το 10ο αι. μ.Χ., που αυτό και μόνο αρκεί για να καταρρίψει την εγκυρότητα της χρονολόγησης με άνθρακα.
Δημοσιεύω δύο αρθράκια:

Ι

Σινδόνη του Τορίνο: αλήθεια ή απάτη;
Πηγή: http://www.diakrisis.gr/articles.php?lng=gr&pg=86

Έπειτα από τρεις δεκαετίες επιστημονική εξέταση, η Σινδόνη είναι ακόμα το επίκεντρο της αντιλογίας. Ενώ η επιστημονική άποψη και αυτή των ΜΜΕ γενικά το απορρίπτουν ως σάβανο του Χριστού, η επιστημονική και ιστορική απόδειξη συνεχίζει να αφθονεί. Ο Bill Geating συνοψίζει τα τελευταία δεδομένα.
Η Σινδόνη του Τορίνου είναι ένα αρχαίο κίτρινο λινό ύφασμα που φέρει την εικόνα ενός μουσάτου άνδρα καλυμμένου με σταγόνες αίματος, η θέση του οποίου ταιριάζει σε θάνατο από σταύρωση. Φιλοξενείται στο Τορίνο της Ιταλίας για περισσότερο από 400 χρόνια και πολλοί πιστεύουν ότι είναι η εικόνα του Ιησού.
Το μέγεθός του είναι 4,35 μέτρα μακρύ, 1,1 μέτρα πλατύ, και η Σινδόνη είναι υφασμένη από λινό με ύφανση ψαροκόκαλου από ίνες κοινού λιναριού που χρησιμοποιούνταν την εποχή του Χριστού. Η εικόνα της Σινδόνης είναι η εμπρόσθια και η οπίσθια όψη ενός Καυκάσιου άνδρα, περίπου 30 ετών, γύρω στα 1,80 ύψος και βάρος περίπου 77 κιλά.
Σε όλη την εικόνα υπάρχουν κηλίδες αίματος που ανταποκρίνονται σε θάνατο από σταύρωση. Επίσης φαίνονται τρύπες από καψίματα και μερικές σταγόνες νερού από την πυρκαγιά του 1532.
Ιστορικές μελέτες ανιχνεύουν την Σινδόνη στο 1356 μ.Χ. όταν εκτέθηκε στην Liery της Γαλλίας από τον Geoffrey De Charney. Το 1452 το ύφασμα πουλήθηκε στον Δούκα του Σαβόϋ, και το 1578 μεταφέρθηκε στο Τορίνο της Ιταλίας όπου παραμένει μέχρι σήμερα.
Η ιστορία της Σινδόνης πριν τον Μεσαίωνα είναι νεφελώδης. Ένα πιθανό σενάριο προτείνει ότι μετά τον θάνατο του Χριστού (ή το 70 μ.Χ. που καταστράφηκε η Ιερουσαλήμ) μεταφέρθηκε στην Έδεσσα της Τουρκίας (σύγχρονη Urfa). Γνωστό σαν το Μανδήλιον ή Εικόνα της Έδεσσας ήταν διπλωμένο για να φαίνεται μόνο το πρόσωπο μέσα σε μια ανοιχτή θήκη.
Το 944 μ.Χ. ο Βυζαντινός Αυτοκρατορικός Στρατός εισέβαλε στην Έδεσσα [Θ.Ρ.: η οποία, αν και βυζαντινή πόλη, βρισκόταν υπό αραβική κατοχή από το 638 μ.Χ.] με το σκοπό να ξαναποκτήσουν το ύφασμα και μετά να το παραδώσουν στην Κωνσταντινούπολη. Η Τέταρτη Σταυροφορία (1204) λεηλάτησε την Κωνσταντινούπολη και η Σινδόνη του Τορίνου ουσιαστικά εξαφανίστηκε μέχρι τον 14ο αιώνα. Πιθανόν ήταν στην κατοχή των Ναïτών ιπποτών, ένα διεθνές τάγμα σταυροφορίας από πολεμιστές μοναχούς, όταν αυτό επανεμφανίστηκε με τον De Charney το 1353.
Η επιστημονική και εξονυχιστική έρευνα της Σινδόνης επικεντρώθηκε στο κατά πόσον η απεικόνιση είχε δημιουργηθεί φυσικά ή τεχνητά. Πάνω από 500.000 ώρες επιστημονικής εξέτασης από 63 επιστημονικούς κλάδους έχουν εφαρμοστεί στην Σινδόνη. Περισσότερο εκτεταμένη ήταν η ανάλυση του 1978 από 40 επιστήμονες όλο το 24ωρο για 5 μέρες. Αυτοί συμπέραναν ότι η απεικόνιση ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ!
Δεν υπήρχε κανένα άξιο λόγου ίχνος χρώματος, μπογιάς, βαφής ή σταγόνες πάνω στο ύφασμα. Ούτε η εικόνα έδειχνε την κατεύθυνση που φυσιολογικά δημιουργείται από τα περάσματα της βούρτσας. Ούτε υπήρχε κανένα Περίγραμμα της εικόνας καθώς θα ήταν απαραίτητο για να δημιουργήσουν μια ζωγραφική παράσταση. Ούτε βρέθηκε καμιά απόδειξη «στερέωσης» του υφάσματος που συμβαίνει όταν εφαρμοστεί οποιαδήποτε υγρή ουσία. Η εικόνα φαίνεται να είναι καθαρά επιφανειακή, διαπερνώντας μόνο τις δύο κορυφαίες μικρο-ίνες.
Οι σταγόνες αίματος πάνω στο μέτωπο και τα μαλλιά ταιριάζουν με πληγές από αγκαθωτό στεφάνι. Πάνω από 100 σημάδια μαστιγώματος στην πίσω πλευρά, ταιριάζουν το μαστίγωμα που έκανε το ρωμαϊκό μαστίγιο (Flagum). Το αίμα που κυλούσε κάτω από τα χέρια και στα πόδια δείχνουν τρύπημα που προέρχεται από καρφιά. Η ροή του αίματος κάτω από τα χέρια ταιριάζει τη ροή της βαρύτητας που συμβαίνει κατά την σταύρωση. Η απουσία απεικονίσεων του αντίχειρα και στα δύο χέρια, δείχνει ότι είχε τρυπηθεί ο καρπός του χεριού και όχι τα χέρια. Ένα καρφί στον καρπό του χεριού θα τρυπούσε το μεσαίο νεύρο, προκαλώντας το σπάσιμο του αντίχειρα στην παλάμη.
Η φωτογράφηση της Σινδόνης το 1898 αποκάλυψε το κρυμμένο «αληθινά θετικό» που έκανε την εικόνα της Σινδόνης ένα φωτογραφικό αρνητικό. Η ανάλυση της εικόνας που έγινε το 1978 αποκάλυψε ότι τα τρισδιάστατα χαρακτηριστικά της Σινδόνης, δείχνουν ότι το ύφασμα έχει πάνω του μια πραγματική τρισδιάστατη ανθρώπινη μορφή, που είναι αδύνατον να δημιουργηθεί με ζωγραφική.
Πρόσφατες μελέτες από τους Ισραηλινούς βοτανολόγους Avinoan Danin και Uri Baruch, μαζί με τους Αμερικανούς Alan και Mary Whanger, αποκάλυψε ισχυρή απόδειξη ότι η προέλευση της Σινδόνης είναι μέσα από την περιοχή της Ιερουσαλήμ. Ακόμη, το ύφασμα περιέχει αναρίθμητους κόκκους γύρης και απεικονίσεις φυτών. Με το μικροσκόπιο, αναγνωρίστηκαν με σιγουριά, τουλάχιστον 30 τύποι κόκκων γύρης.
Απεικονίσεις φυτών, αν και πιο δύσκολο να αναγνωριστούν, περιλαμβάνουν τα Zygophyllum dumosum, Gundelia tournefortii, Cistus creticus και Capparis aegyptia. Όλα μαζί, είναι μοναδικά σε μόνο μια περιοχή πάνω στη γη –τα βουνά της Ιουδαίας και την έρημο του Ισραήλ. Η ταυτόχρονη άνθηση τον Μάρτιο και Απρίλιο των 8 φυτών που αναγνωρίστηκαν πάνω στην Σινδόνη, ανταποκρίνονται στη βιβλική αφήγηση του θανάτου του Χριστού. Ένα από αυτά τα λουλούδια (Capparis aegyptia) αρχίζει να ανοίγει το μεσημέρι και φθάνει σε πλήρες άνοιγμα λίγο πριν την δύση του ήλιου. Στις 3 ή 4 μμ, το άνοιγμα των μπουμπουκιών τους, ταιριάζει με την ώρα του θανάτου του Χριστού.
Το 1988, η Σινδόνη του Τορίνου χρονολογήθηκε με τον άνθρακα 14 από τρία διαφορετικά εργαστήρια. Και τα τρία το χρονολόγησαν μεταξύ του 1260 μ.Χ. και του 1390 μ.Χ. Ακόμη, έχουν εγερθεί ανησυχίες σχετικά με την ακρίβεια των μετρήσεων. Ζωντανοί μύκητες και βακτήρια έχουν ανακαλυφθεί πάνω στο ύφασμα, δημιουργώντας ένα «βιο-πλαστικό στρώμα» το οποίο μπορεί να παροδηγήσει την χρονολόγηση με τον άνθρακα 14. Ο Harry Grove, που διεύθυνε το τεστ με τον άνθρακα 14, δήλωσε ότι το μικρόβιο είναι μια «ανάπτυξη που θα πρέπει να ληφθεί σοβαρά… αυτό αξίζει περισσότερο λεπτομερή έρευνα».
Το τμήμα της Σινδόνης που χρησιμοποιήθηκε για το ραδιομετρικό τεστ, γνωστό σαν «Γωνία του Ραέ», ήρθε από ένα σημείο ευαίσθητο σε μόλυνση, εξαιτίας της μεταχείρισης που υπέστη η Σινδόνη σε όλους τους αιώνες. Είναι επίσης πιθανόν ότι η πυρκαγιά του 1532 δημιούργησε μια σημαντική αύξηση στην συσσώρευση άνθρακα 14, και ως εκ τούτου να αύξησε τον ραδιομετρικό υπολογισμό.
Αν και η επιστήμη δεν έχει ακόμη προσδιορίσει τον μηχανισμό με τον οποίο δημιουργήθηκε η απεικόνιση της Σινδόνης, έχει προταθεί κάποιος τύπος ροής ουδετερονίων από ραδιενέργεια. Επίσης αυτή η διαδικασία θα παράγει πρόσθετο άνθρακα 14, λοξοδρομώντας την χρονολόγησή του.
Οι αλλαγές στο πρωτόκολλο του τεστ με τον άνθρακα 14 το 1988 περιλάμβαναν:
Εξέταση από ένα τμήμα της Σινδόνης.
Χρησιμοποίηση μόνο τριών εργαστηρίων, αντί των αρχικών επτά.
Το τμήμα της Σινδόνης «Γωνία του Ραέ» που ήταν γνωστό πως είχε μολυνθεί από πυρκαγιά και ανθρώπινο άγγιγμα, αντί ενός καθαρότερου τμήματος.
Συγκεντρωμένη μαζί, όλη αυτή η απόδειξη εγείρει σοβαρές αμφιβολίες για την εγκυρότητα του τεστ του 1988.
Εάν η Σινδόνη χρονολογηθεί ακριβώς τον 14ο αιώνα, τότε απαιτείται η γνώση, η ικανότητα και η δεξιοτεχνία πάρα πολλών πεδίων από έναν πλαστογράφο του Μεσαίωνα. Αυτός ο καλλιτέχνης χρειάζονταν εκτεταμένη γνώση στην ανατομία και φυσιολογία μέχρι να μπορεί με ακρίβεια να απεικονίσει τις λεπτομέρειες της σταύρωσης, όπως και γνώση των φωτογραφικών αρνητικών και των τρισδιάστατων εικόνων. Επίσης θα απαιτούνταν βαθιά γνώση της χημείας του αίματος και των προσθέσεων με μικροσκόπιο ντόπιων ποικιλιών γύρης από συγκεκριμένη τοποθεσία.
Κατά πόσον η Σινδόνη είναι ένα ταφικό ύφασμα της Παλαιστίνης του 1ου αιώνα ή μια πλαστογραφία της μεσαιωνικής Ευρώπης, μελετείται ακόμη. Κατά πόσον είναι το πραγματικό σάβανο του Χριστού είναι πέρα απʼ τον ορίζοντα της επιστήμης. Ακόμη, η εικόνα της Σινδόνης και οι κηλίδες αίματος, μπορούν να μας βοηθήσουν να φανταστούμε τα τρομερά παθήματα του Χριστού. Ότι είναι άδειο αυτό το σάβανο, μας υπενθυμίζει την ανάστασή Του.
Μια αριστουργηματική αναπαραγωγή ή το πραγματικό σάβανο, αυτό μπορεί να μιλήσει σε όλους όσους έχουν ακουμπήσει την πίστη τους σε Αυτόν.
«Δεν είναι εδώ, επειδή αναστήθηκε, όπως το είχε πει. Ελάτε, δείτε τον τόπο όπου ήταν τοποθετημένος ο Κύριος» (Ματθαίος 28:6).
BILL GEATING
Μετάφραση κατόπιν αδείας από το περιοδικό BIBLE AND SPADE-Winter 2000. Τίτλος πρωτότυπου: Shroud of Turin 2000.

ΙΙ

ΣΥΝΟΨΙΖΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΣΙΝΔΟΝΗΣ
Πηγή: http://www.diakrisis.gr/articles.php?lng=gr&pg=87

Οι κριτικοί σωστά έχουν κατηγορήσει ότι είναι αδύνατον για κάτι τόσο ασυνήθιστο, όσο η Σινδόνη, να έχει διαφύγει της προσοχής για 13 αιώνες, μόνο για να εμφανιστεί στην κατοχή ενός κατώτερου Γάλλου ευγενούς το 1355. Η Σινδόνη φαίνονταν να έχει έρθει από το πουθενά σε έναν αιώνα πασίγνωστο για πλαστογραφίες. Αλλά το 1969, ο Βρεττανός συγγραφέας και ιστορικός ερευνητής Ian Wilson παρατήρησε δυνατές ομοιότητες μεταξύ της Σινδόνης και των μεσαιωνικών περιγραφών της πιο διάσημης εικόνας των αρχών του Μεσαίωνα- “Την Αχειροποίητη Εικόνα της Έδεσσας”.
Η καταγεγραμμένη ιστορία της Εικόνας της Έδεσσας άρχισε τον 6ο αιώνα στην χριστιανική πόλη της Έδεσσας, στην σύγχρονη ανατολική Τουρκία. Πιστεύονταν ότι ήταν ένα ύφασμα στο οποίο ο ζωντανός Ιησούς είχε αποτυπώσει το πρόσωπό του, η Εικόνα σκόπιμα στάλθηκε σε έναν βασιλιά της Έδεσσας. Ήταν τόσο μακρύ, ώστε έπρεπε να “διπλωθεί στα τέσσερα” για να τοποθετηθεί στο πλαίσιο υποστήριξης. Εάν η Σινδόνη του Τορίνου διπλώνονταν για να αποκρύψει το σώμα και να φαίνεται μόνο το πρόσωπο, θα ήταν πολύ όμοια με τις αρχαιότερες απεικονίσεις της Εικόνας της Έδεσσας που έχουν βρεθεί.
Συγγραφείς του Μεσαίωνα λένε ότι η Εικόνα δεν ήταν έργο τέχνης, αλλά το αμυδρό “ιδρωμένο” αποτύπωμα του Ιησού. Επίσης λέγανε ότι υπήρχε αίμα πάνω σε αυτό. Όλα αυτά τα χαρακτηριστικά μπορούν να παρατηρηθούν σήμερα πάνω στην Σινδόνη. Ο Wilson στο βιβλίο του «Η Σινδόνη του Τορίνου» (1978), σημειώνει ότι μετά που την εικόνα της Έδεσσας την πήραν οι Βυζαντινοί στην Κωνσταντινούπολη το 944, άρχισαν ήσυχα να παραδέχονται ότι είχαν την Σινδόνη σαν ένα από τα αποκτήματά τους. Αυτός ήταν πιθανόν ένας από τους θησαυρούς που κλάπηκαν στην Τέταρτη Σταυροφορία (1204) και αργότερα εμφανίστηκε στην Γαλλία. Έτσι, η Εικόνα της Έδεσσας φαίνεται στενά συνδεδεμένη με την Σινδόνη του Τορίνου.
Οι περισσότεροι ιστορικοί έδωσαν λίγη προσοχή στην θεωρία του Wilson, πιστεύοντας ότι η εικόνα της Έδεσσας ήταν απλά ένα ζωγραφισμένο πρόσωπο πάνω σε ένα μικρό ύφασμα. Αλλά οι αποδείξεις συνεχίζουν να βγαίνουν στην επιφάνεια. Ειδική εξέταση στο φως των φωτογραφιών της Σινδόνης δείχνει γραμμές από παλιά τσακίσματα, κάτι που ισχυρά υποστηρίζει ένα παλαιό «δίπλωμα στα τέσσερα». Επίσης υπάρχουν αναφορές από συγγραφείς των αρχών του Μεσαίωνα που πίστευαν ότι η Εικόνα της Έδεσσας είχε την εικόνα ενός πλήρους σώματος.
Τελικά, πρόσφατα στην Βιβλιοθήκη του Βατικανού, αναγνωρίστηκε μια ομιλία του Γρηγόριου, αρχιδιακόνου της Αγίας Σοφίας (του μεγάλου καθεδρικού ναού στην Κωνσταντινούπολη) που ήταν ειδικός στην ιστορία της Εικόνας της Έδεσσας. Την νύχτα 16 Αυγούστου 944, η εικόνα της Έδεσσας, μόλις είχε «ελευθερωθεί» από την Έδεσσα, την έφεραν στο παλάτι του αυτοκράτορα στην Κωνσταντινούπολη. Αυτή ήταν μια από τις λίγες καταγεγραμμένες δημόσιες εμφανίσεις της Εικόνας. Η ομιλία του Γρηγόριου σε αυτό το περιστατικό δυνατά υπονοεί ότι η εικόνα αφαιρέθηκε τουλάχιστον εν μέρει από το κάλυμμά της (ένα είδος πλαισίου κορνίζας) και ξεδιπλώθηκε τόσο πολύ ώστε να μην αποκαλύπτει μόνο το πρόσωπο, αλλά επίσης ένα ματωμένο πληγωμένο πλευρό. Στην ομιλία του, ο Γρηγόριος λέει ότι το αίμα και ο ιδρώτας του προσώπου έπεφτε σταγόνα –σταγόνα από το πλευρό του Ιησού. Αυτός επίσης αναφέρει «αίμα και νερό εκεί» σαν εάν να έδειχνε στο πληγωμένο πλευρό για το ακροατήριό του. Εάν η Εικόνα της ΄Εδεσσας είχε ένα πληγωμένο πλευρό, αυτή αποτελούνταν από περισσότερο από την εικόνα ενός προσώπου και ηχεί αξιοσημείωτα σαν την Σινδόνη του Τορίνου. Μια τέτοια σύνδεση θα έσπρωχνε την ιστορία της Σινδόνης πίσω στον 6ο μ.Χ. αιώνα, ένας πρόσθετος λόγος για να αμφιβάλλουμε την χρονολόγηση με τον άνθρακα-14 το 1988.
JOHN LONG
Μετάφραση κατόπιν αδείας από το περιοδικό BIBLE AND SPADE-Winter 2000. Τίτλος πρωτότυπου: Closing in on the shroudʼs history.

ΙΙΙ
Συνιστώ σε κάθε ενδιαφερόμενο τη μελέτη του Αθανάσιου Κ. Δημητριάδη «Αναφορά στη Σινδόνη του Τορίνου», εκδ. Τήνος 1998, όπου, με πλήθος βιβλιογραφικών παραπομπών, αναφέρονται λεπτομερώς τα προβλήματα αξιοπιστίας της χρονολόγησης με άνθρακα 14, αλλά και η καταγγελία του θέματος από τον καθηγητή του παν/μίου του Dermstadt Βέρνερ Μπουλστ σε διεθνές συνέδριο στο πανεπιστήμιο της Μπολόνια το 1989 (βλ. εκτενώς το σχετικό κεφάλαιο, σελ. 38-54).
Εκεί αναφέρονται και άλλα τεκμήρια της παλαιότητας και αυθεντικότητας της σινδόνης, όπως ο εντοπισμός νομισμάτων της ΕΠΟΧΗΣ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ, τοποθετημένων στα μάτια του σώματος. Τα νομίσματα φάνηκαν το 1977, όταν η εικόνα του προσώπου αναλύθηκε με εξοπλισμό διαστημικής τεχνολογίας (σελ. 26-27). Η τοποθέτηση νομισμάτων στα μάτια των νεκρών ήταν ταφικό έθιμο της εποχής εκείνης.
Εκεί επίσης αναφέρονται οι πρώιμες μαρτυρίες για τη σινδόνη (σελ. 72-84). Λίγα λόγια γι’ αυτό, εκτός από όσα ειπώθηκαν ανωτέρω:
Το Ιερό Μανδήλιο (που καθώς φαίνεται ήταν η σινδόνη, διπλωμένη έτσι μέσα σε θήκη, που φαινόταν μόνο το πρόσωπο του Κυρίου) εντοιχίστηκε σε μια κόχγη του τείχους της Έδεσσας από τον επίσκοπο της πόλης, όταν ξέσπασε διωγμός κατά των χριστιανών το 2ο αιώνα, από τους διαδόχους του πρώτου χριστιανού βασιλιά Άβγαρου. Ανακαλύφθηκε όταν κατέρρευσε το τείχος, το 550 μ.Χ., σε μια περσική επίθεση. Τότε οι χριστιανοί αρχίζουν να ζωγραφίζουν το Χριστό όπως Τον ξέρουμε σήμερα από τις ορθόδοξες εικόνες, εξαιτίας προφανώς της μορφής που είναι αποτυπωμένη πάνω στο ύφασμα, που το θεωρούσαν «μαντήλι», λόγω της θήκης όπου ήταν διπλωμένο.
Μετά το 10ο αιώνα, που η εικόνα έρχεται στην ΚΠολη, προφανώς αποκαλύπτεται ότι είναι σεντόνι. Μαρτυρίες προς τούτο:
Στις αρχές του 12ου αι. αρχίζει να ζωγραφίζεται η σκηνή του «Επιτάφιου Θρήνου», εμφανώς επηρεασμένη από τη μορφή που απεικονίζεται στη σινδόνη. Παράλληλα εμφανίστηκαν οι «επιτάφιοι», τα υφάσματα που τοποθετούνται στο συμβολικό τάφο του Χριστού τη Μ. Παρασκευή (και σήμερα στους ναούς). Κοινό χαρακτηριστικό τους η ολόσωμη μορφή του Ιησού με τα χέρια σταυρωμένα, όπως η μορφή της σινδόνης.
Γύρω στο 1192 (εκατό χρόνια πριν τη χρονολογία που έδωσε για τη σινδόνη ο άνθρακας 14) χρονολογείται η εικόνα του Κώδικα Pray, στη Βουδαπέστη, με τον ενταφιασμό του Ιησού ΑΚΡΙΒΩΣ ΟΠΩΣ φαίνεται στη σινδόνη: Τον ξαπλώνουν σε ένα σεντόνι με «ύφανση ψαροκόκαλου», με ιδιαίτερα σημάδια που υπάρχουν ΚΑΙ στη σινδόνη, ενώ το σώμα του Κυρίου έχει τα χαρακτηριστικά και τη στάση της μορφής της σινδόνης.
Εκτός αυτών, ο Γάλλος στρατιωτικός Ρομπέρ ντε Κλαρί, το 1203, αναφέρει ότι στην Παναγία των Βλαχερνών, στην ΚΠολη, «φυλασσόταν η Σινδόνη, στην οποία είχε τυλιχθεί ο Κύριός μας, και η οποία υψωνόταν όρθια κάθε Παρασκευή, έτσι που να μπορεί κανείς να δει καθαρά τη μορφή του Κυρίου».
Αλλά και η «Δωδεκάβιβλος» του Δωσίθεου (τόμ ΙΑ΄, κεφ. Β΄, σελ. 20, έκδ. Βασ. Ρηγοπούλου) αναφέρει ότι επί Μιχαήλ Παφλαγόνος έγινε λιτανεία στην ΚΠολη, όπου λιτανεύθηκαν «τα σπάργανα του Σωτήρος». Σπάργανα = τα «εντάφια σπάργανα», δηλ. το σάβανό Του, αυτό που βρέθηκε στο τάφο μετά την ανάσταση του Ιησού! (Βλ. κατά Ιωάννην, 20, 5-7).

Advertisements

42 Σχόλια

  1. Καλησπέρα!!
    Ζω το ισλάμ ΄κοντά 5 χρόνια και θέλω να έρθω σε επαφή και να μιλήσω με κάποιον από τους υπεύθυνους- δημιουργούς για να λύσω κάποιες αποροίες. Δεν βρήκα κάποιο e-mail στο σάιτ ούτε κάποιο τηλέφωνο για να επικοινωνίσω μαζί σας. Θα χαρώ πολύ αν μου απαντήσετε

    • @καστρινέ, υπάρχει e-mail στη σελίδα «εμείς». Επειδή όμως το ανοίγει μόνο ο Greek Murtadd κι αυτή τη στιγμή έχει πάνω από 1000 αδιάβαστα όπως μου είπε, καλύτερα να γράφεις εδώ που μπαίνουμε κι άλλοι και απαντάμε.

  2. αγαπητέ μου φίλε!!
    Δεν πιστεύω ότι είναι αρκετό το φόρουμ για να εκφράσω αυτά που πιστεύω και που νιώθω το τελευταίο διάστημα. Δεύτερον δεν επιθυμώ αυτα που λέω να τα διαβάζει ο οποιοσδήποτε. Αν είναι κάποιος διαθέσιμος να επικοινωνήσει μέσο τηλεφώνου θα ήμουν πολύ χαρούμενος. Είναι πολύ λυπιρό το γεγονός ότι πολλοί άνθρωποι χρησιμοποίησαν την θρησκεία για ιμπεριαλιστικούς λόγους, η διαφορά των άλλων θρησκειών με το ισλάμ είναι το ότι το δεύτερο επιτρέπει σύμφωνα με τους άχλου σούννα και μάλιστα τους το επιβάλει. Όταν καποιος πιστεύει ότι το ισλάμ δεν διαδόθηκε με το σπαθί εθελοτυφλεί ή είναι παντελώς άσχετος πάνω στην ιστορία. Το να πολεμάς αποκλειστικά για την επικράτησει της αλήθειας πάνω στην γή όταν το ψέμα αποτελεί προσβολή προς το Θείο θα μπορούσε κάποιος να το δικαιολογήσει. Όταν όμως ο πόλεμος αυτος συνοδεύεται από λάφυρα (ανφάλ) αιχμάλωτους, λεηλασίες, υποδούλωση, αιχμαλωσία αμάχων, αιχμαλωσία και πορνεία γυναικών (μάλικουλ γιαμίν), ταπείνωση και εξευτελισμός της ανθρώπινης αξίας, δήμευση περιουσιών και όλα τα άλλα τα οποία νομιμοποιεί το ισλάμ τότε ο κάθε ιερός πολεμιστής γαζής ή μουτζαχεντίν θα έχει περισσότερα από ένα κίνητρο για να πολεμίσει και εντούτης δεν θα είναι ειλικρινής στον σκοπό του.

    Η αλήθεια είναι ότι και στην παλαιά διαθήκη δεν λείπουν τέτοιου είδους ακρότητες και εγκλήματα, το ότι όμως ο Χρίστός κατήργησε τον μωσαΙκό νόμο ενώ παράλληλα θεωρούσε προφήτες όπως ο Δαυίδ ότι ήταν άγιοι την στιγμή που ο ίδιος έπραξε μοιχεία με παντρεμένη γυναίκα και δεν τιμωρήθηκε ποτέ και μάλιστα έβαλε και τον άντρα της στην πρώτη γραμμή της μάχης για να σκοτωθεί δημιουργεί πολλά ερωτήματα όπως και άλλες πολλές ιστορίες της παλαιάς διαθληκης. Αναμφίβολα ο Χριστός ήταν ένα παράδειγμα ταπεινοφροσύνης και ένας επαναστάτης – ειρηνηστής της εποχής του.

    Θα ήμουν πολύ χαρούμενος εάν μπορούσα να συνεχίσω την συζήτηση με κάποιον από εσάς.

    • Καταρχάς ο Ιησούς έζησε σε μία περίοδο για την οποία δεν είναι και πολλά γνωστά γι’αυτόν τον μωσαικό νόμό.Ποιος ήταν ο μωσαικός νόμος.Οι ιστορικοί δε συμφωνούν,και οι περισσότεροι δε πιστεύουν πως όλα είναι μέσα στους αριθμούς και το δευτερονόμιο.Ποιος αλήθεια γνωρίζει ποιοα ιερά κείμενα είχαν την εποχή του Έζρδα ή του Δαυίδ 6-7 αιώνες πριν τον Έσδρα.Έχεις τις μεταφράσες του 1ου και 2ου π.χ. από ελληνιστές ή ιουδαίους της κυρήνης και της Αλεξάνδρειας,και πιστεύεεις πως την εποχή του Δαυίδ είχαν ακριβώς τις ίδιες γραφές΄?Έχουμε χειρόγραφα από το δευτερονόμιο από το 1000 ή 1100π.Χ.?Αν δεν έχουμε και αυτά γράφτηκαν την εποχή των προφητών,και την εποχή του Ιούδα,όταν υπήρχαν προβλήματα στον τρόπο συνύπαρξης με τους ειδωλολάτρες και αιρετικούς του βορά?Αν οι προσθήκες για πορνεία προστέθηκαν την εποχή της εξορίας σε Βαβυλώνα?Έχουμε αλήθεια έγγραφα από την εποχή του Σαούλ και του Δαυίδ,που να αποδεικνείουν πως ο μωσαικός νόμος της εποχής του Ιησού ήταν ίδιος και γι’αυτούς?Συγγνώμη αλλά πολλά από αυτά που διαβάζομε στην Π.Δ. υποτίθεται(γιατί δεν έχουν βρεθεί έγγραφα από εκείνη την περίοδο) πως γράφτηκαν στην περίδο της Περσικής-βαβυλωνιακής κυριαρχίας,και συνεπώς είναι μάλλον άδικο να θεωρήσουμε πως ο Δαβίδ ήταν παραβάτης για νόμους που δεν θεσπίσθηκαν στην εποχή του.Από 10χρονών διαβάζω την Π.Δ.,από δέκα χρονών περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο θρησκευτικό κείμενο,και ειδικά τα Μακαβαίων τα έχω διαβάσει άπειρες φορές και κάθε φορά μαθαίνω και κάτι περισσότερο.Εκεί είναι που άρχισα να αμφιβάλω(διαβάζοντας και ιουδαική ιστορία της εποχής,χασμονίδες,κτλ).Τα περί Δαυίδ και Ιησού,δε βλέπω το λόγο γιατί ο Ιησούς να κατηγορήσει τον Δαυίδ,αν ο ίδιος ως ραβί,γνώριζε την ιουδαική ιστορία και τα κείμενα της εποχής(γνώριζε δηλαδή τι δεν ίσχύε στους Κριτές και πριν,εντάξει δεν ήταν ιστορικό αλλά η διδασκαλία του ιουδαισμού για ορισμένα άτομα εκείνη την εποχή,όπως και σήμερα με τους Χαρεντί,ήταν επαγγελματική).Στην τελική το γεγονός ότι ο Δαυίδ ήταν ο βασιλιάς των ισραηλιτών δεν τον έκανε και Πάπα,δεν εξιστορεί πουθενά πως από τη στιγμη που έγινε βιασιλιάς δε θα αμαρτούσε ξανά.Δίνεται επίσης έμφαση σε αυτούς γιατί την περίοδο των κριτών επικρατούσε αναρχία και ανασφάλεια,και ο Δαυίδ ήταν κάτι παραπάνω από βασιλιάς.Η ίδια η Π.Δ. το λέει ,»εκείνη την περίοδο ο καθένας έκανε ότι ήθελε»,επίσης για το θέμα της μοιχείας υπάρχει και η ιστορία με τον πόλεμο των βεννιαμινιτών,άρα η μοιχεία και ατίμωση δεν ήταν ακόμα και την εποχή των κριτών κάτι που περνούσε απαρατήρητο.Η Π.Δ. όντως έχει πολλά «βίαια» σημεία,και φυσικά πολλές «ασάφειες» για τον απλό κοσμάκι,γι’αυτό γράφτηκε και το Ταλμούδ,από πλευράς των Ιουδαίων για δοθεί μέσα από το δικό τους πρίσμα μια ερμηνεία σε αυτές τις ασάφειες.Έτσι και στο χριστιανισμό η ΚΔ λειτουργεί κάπως και ως Ταλμούδ,τουλάχιστον έτσι το βλέπω εγώ.Και πάλι όμως οι αριχιερείς ειδικά την εποχή του Ιησού και τους δύο επόμενους αιώνες,όπως ο Σίμων «ο Δίκαιος» καταπιάστηκαν με την εγγραφή έργων με κριτικές πάνω στον τρόπο εφαρμογής του μωσαικού/ νόμου,και οι οποίες αποδέχτηκαν στο μεγαλύτερο μέρος τους ως ΄»επίσημες» θέσεις του ιουδαισμού.Ο Ιησούς έζησε σε μία τέτοια περίοδο και δε θα ήταν απίθανο να είπε όσα είπε για το μωσαικό νόμο,βασιζόμενος σε παρόμοια έργα,που ήταν επίσημες θέσεις του ιουδαισμού της εποχής(σανχεντρίν).Απλώς αναλογίσου πως οι Φαρισαίοι που τον κατηγορούσαν/καταδίωκαν δεν ήταν απαραίτητα το γράμμα του νόμου καιη τέλεια εφαρμογή του μωσαικού νόμου,και ίσως πολλές από τις ελληνιστικές εκδόσεις της ΠΔ που γράφτηκαν εκείνη την εποχή,γράφτηκαν από την παράταξη αυτή και συνεπώς προσθέτωντας τις πουριτναικές/.ακραίες επιρροές τους στη γλώσσα της ΠΔ,με τις οποίες ο Ιησούς και το σανχεντρίν οι άλλοι ραβί δε συμφωνούσαν.(δεν είναι και απίθανο αν αναλογιστείς πως οι τλευταίοι Χασμονίες καταδίωξαν και έσφαξαν επανειλλημένα τους φαρισαίους,ωθώντας πολλούς από αυτούς στην διασπορά-Αλεξάνδρεια-ώστε η ΠΔ να έχει φαρισαικές επιρροές).Απλώς κάποιες υποθέσεις κάνω,φυσικά η εξηγησή μου μπορστά στα άτομα που είναι ειδικοί πάνω στην ΠΔ είναι ελλιπής.

    • @Καστρινέ η άφιξή σου δυστυχώς συνέπεσε με ένα σοβαρό πρόβλημα του GreekMurtad. Αυτός ήταν η ψυχή του μπλογκ, οι άλλοι περιστασιακά βοηθούσαμε και τώρα που δεν μπορεί οι καθυστερήσεις είναι μεγάλες.

      Γράφεις: «Το να πολεμάς αποκλειστικά για την επικράτησει της αλήθειας πάνω στην γή όταν το ψέμα αποτελεί προσβολή προς το Θείο θα μπορούσε κάποιος να το δικαιολογήσει.»

      Σκέψου αδελφέ, πώς μπορεί με πόλεμο να επικρατήσει η αλήθεια πάνω στη γη; Αν δεχτούμε ότι έχουμε την αληθινή θρησκεία, αν νικήσουμε στον πόλεμο κάποιον, οπωσδήποτε θα δεχτεί και τη θρησκεία μας; Μπορεί να παριστάνει ότι την ασπάστηκε για να μην τον πειράξουμε, αλλά αυτό δεν είναι «επικράτηση της αλήθειας» ούτε αυτό που θέλει ο Θεός από τον άνθρωπο. Ο Χριστός ζητά να τον δεχτούμε μέσα στην καρδιά μας και να γίνουμε φίλοι Του. Όχι να τον φοβόμαστε και να υποτασσόμαστε επειδή δεν μπορούμε να τον νικήσουμε.

      «το ότι όμως ο Χρίστός κατήργησε τον μωσαΙκό νόμο ενώ παράλληλα θεωρούσε προφήτες όπως ο Δαυίδ ότι ήταν άγιοι την στιγμή που ο ίδιος έπραξε μοιχεία με παντρεμένη γυναίκα και δεν τιμωρήθηκε ποτέ και μάλιστα έβαλε και τον άντρα της στην πρώτη γραμμή της μάχης για να σκοτωθεί δημιουργεί πολλά ερωτήματα όπως και άλλες πολλές ιστορίες της παλαιάς διαθληκης.»

      Εδώ χρειάζεται προσοχή γιατί το ισλαμικό δόγμα διαφέρει πολύ από το χριστιανικό. Αυτό το δόγμα περί προστασίας των προφητών από την αμαρτία είναι που δημιουργεί τα ερωτηματικά. Ο χριστιανός δέχεται ότι η αγιότητα είναι το αποτέλεσμα ενός ανηφορικού δρόμου που μπορεί να έχει πτώσεις. Όταν ο Δαβίδ υποχώρησε στην αμαρτία και αρχικά «έκανε μπανιστήρι» που λέμε, και μετά μοίχευσε, και μετά έστειλε τον Ουρία στο θάνατο για να του πάρει τη γυναίκα, δεν είχε κάποια «ειδική προστασία από την αμαρτία» όπως διδάσκει το Ισλάμ για τους προφήτες. Ήταν άνθρωπος που στον αγώνα με τον κακό εαυτό του νικήθηκε, γύρισε την πλάτη στο Θεό και αδίκησε τους συνανθρώπους του. Ύστερα ‘όμως μετάνιωσε και αγωνίστηκε ενάντια στον κακό εαυτό του. Με τον αγώνα αυτό και τη συνεχή μετάνοια έγινε άγιος. Κι επειδή η μετάνοιά του ήταν γνήσια ο Θεός τον αξίωσε στο Ζαμπούρ να δώσει και πολλές προφητείες για τον Μεσσία.
      Ούτε είναι αλήθεια ότι δεν τιμωρήθηκε. Το κοριτσάκι που είχε από τη μοιχεία με τη Βηρσαβεέ τους το πήρε ο Θεός κοντά Του και έτσι οι δυο γονείς βυθίστηκαν στη λύπη. Και ο ίδιος αυτο-τιμωρήθηκε, ντύθηκε με σάκο κι έρριχνε πάνω του στάχτη και νήστευε. Εξευτελίστηκε μπροστά στο λαό του. Δεν παρίστανε ότι είναι αθώος.
      Ο Δαβίδ δεν είναι η μοναδική περίπτωση αμαρτωλού που μετανοεί και αγιάζει και περιγράφεται στην Αγία Γραφή. Ο απόστολος Ματθαίος ήταν τελώνης. Φοροεισπράκτορας δηλαδή. Αυτοί πλήρωναν προκαταβολικά τους φόρους στους Ρωμαίους και μετά εισέπρατταν από τους Εβραίους διπλά και τρίδιπλα. Ο Παύλος ήταν διώκτης των χριστιανών κι όπου μπορούσε τους έκανε κακό. Ο Λογγίνος ήταν Ρωμαίος ειδωλολάτρης, που δέχτηκε το Χριστό και αγίασε. Ο ληστής στο πλάι του Χριστού είχε κάνει ληστείες και φόνους.
      Ο Θεός μας έχει μια ανοιχτή αγκαλιά για τον καθένα που, όπως ο Άσωτος υιός, γυρίζει μετανιωμένος στο πατρικό σπίτι.

      • Χαλίλ, αν μου επιτρέπεις να ρωτήσω κατι οσον αφορά την απάντησή σου στον Καστρίνο, επίσης Καστρίνε, αν μου το επιτρέπεις:

        Χαλίλ, λες:

        «Σκέψου αδελφέ, πώς μπορεί με πόλεμο να επικρατήσει η αλήθεια πάνω στη γη; Αν δεχτούμε ότι έχουμε την αληθινή θρησκεία, αν νικήσουμε στον πόλεμο κάποιον, οπωσδήποτε θα δεχτεί και τη θρησκεία μας; Μπορεί να παριστάνει ότι την ασπάστηκε για να μην τον πειράξουμε, αλλά αυτό δεν είναι “επικράτηση της αλήθειας” ούτε αυτό που θέλει ο Θεός από τον άνθρωπο. Ο Χριστός ζητά να τον δεχτούμε μέσα στην καρδιά μας και να γίνουμε φίλοι Του. Όχι να τον φοβόμαστε και να υποτασσόμαστε επειδή δεν μπορούμε να τον νικήσουμε.»

        Σαν χριστιανοί, δεν πιστεύετε πως ο Ιησούς θα έρθει και θα πολεμήσει στην μάχη του Αρμαγεδδών ενάντια στον Αντίχριστο; Και πως ουσιαστικά με τον πόλεμο, θα μπορούσε να πεί κανείς, θα επιβληθεί στον κόσμο και θα επιφέρει, θα έλεγε κανείς, μετα βίας, την ειρήνη;

        • Όχι, δεν πιστεύουμε αυτό. Τα γεγονότα της Αποκάλυψης ερμηνεύονται κυρίως πνευματικά. Το ίδιο ερμηνεύεται και αυτό με τη χιλιετή βασιλεία και τη μάχη όπου θα συμμετάσχει ο Λόγος.

  3. Άντε βρε χριστιανοί μου

    ανυπομονώ να δω μια απάντηση

    • @Καστρινός
      Γράψε εδώ το σταθερό σου τηλέφωνο για να επικοινωνήσω μαζί σου!

  4. GREECE BY THE OFFICIAL SYNTAGMA LAW IS A CHRISTIAN ORTHODOX COUNTRY,WE DONT ACCEPT OTHER RELIGIONS ESPECIALLY THE ISLAMIC RELIGION BECAUSE OUR GRANDFATHERS AND GRANDMOTHERS HAVE BEEN KILLRD FROM THE TURKISH MUSLIMS BECAUSE THEY DID NOT LIKE TO CONVERT IN ISLAM.WE DONT LIKE IN THE FUTURE TO HAVE TROUBLES WITH THE ISLAMIC LAW , 4 WIVES,HUSBAND IN ISLAM BY THEIR BOOK ALLOWED TO BEAT THE WIFE,THE PROPERTY IS DOULE FOR THE MAN THAN THE WOMAN IN ISLAM,THE UNFAITHFULL WIFE HAS MORE STRICT PUNISHMENT IN ISLAM THAN THE MAN,THE CIRCUNCISION OF THE MEN IS DESTROYABLE,THE OBLIGATORY PAYMENT OF THE MAN FOR THE MARIAGGE AND OTHER ISLAMIC RULES THAT IN THE FUTURE THE MUSLIM IILEGAL MUSLIMS THEY WILL CLAIM IN OUR GREEK COUNTRY AND THEY WILL NOT RESPECT THE GREEK STATE LAW.IN ISLAM ALLOWED THE KILLING FOR THE EXPANDING OF THEIR RELIGION.WE DONT LIKE TO BE KILLED AS DESBELIEVERS OF ISLAM IN GREECE WE HAVE VERY BAD EXPERIENCE WITH THE TURKISH.IN SAUDI ARABIA NOT ALLOWED CHRISTIAN CHURCHES.IN GREECE NOT ALLOWED ISLAMIC MOSQE BECAUSE THEY HAVE SOME DESIGNATED PLACES THE FEW MUSLIMS IMMIGRANTS.JESUS IS COMING BACK AND WE DONT LIKE TO BETRAY HIM.IN ISLAM THEY DONT ACCEPT THE CROSSING OF JESUS AND IT IS BLASPHEMY FOR US THE GREEKS.JESUS IS THE LAST AND WILL BE COME BACK WITH A LOT OF LEGEON OF ANGELS AND EVERYBODY WILL BELIEVE TO HIM.AMEN

    • We will accept whatever we want and we WILL NOT ASK YOU

    • «..THE CIRCUNCISION OF THE MEN IS DESTROYABLE…» AHAHAHAHAHAHAHAHAHA………..you make me to laugh. In America and other places a lot of people make circumcision to protect their health

  5. ΤΕΚΜΗΡΙΑ ΤΗΣ ΣΤΑΥΡΩΣΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΗΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

    Σε κάθε νομική διαδικασία διερεύνησης της Αλήθειας, έγγραφα και μαρτυρικές καταθέσεις λαμβάνονται ως τεκμήρια!
    Στην συγκεκριμένη περίπτωση και ενώ υπάρχει πληθώρα αμφοτέρων, κάποιοι σύγχρονοι σοφιστές αμφισβητούν το πλήθος των μαρτυρικών καταθέσεων καταγγέλλοντας αυτές ως δήθεν έμπνευση του «κινήματος».
    Τέτοιου είδους καταγγελίες μπορεί να έχουν διαφορετικούς σκοπούς, ήτοι:
    α. καλοπροαίρετες (ερευνητές της αλήθειας)
    β. κακοπροαίρετες (διαστρεβλωτικές της αλήθειας).
    Ας κρίνει λοιπόν το αναγνωστικό κοινό!

    Στα τεκμήρια λοιπόν.

    Ο Πέτρος, λοιπόν λέει: «και έχομεν βεβαιότερον τον προφητικόν λόγον».

    Διότι σας εγνωστοποιήσαμεν την δύναμιν και παρουσίαν του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, ουχί μύθους σοφιστικούς ακολουθήσαντες, αλλ’ αυτόπται γενόμενοι της εκείνου μεγαλειότητος. Διότι έλαβε παρά Θεού Πατρός τιμήν και δόξαν, ότε ήλθεν εις αυτόν τοιαύτη φωνή υπό της μεγαλοπρεπούς δόξης, Ούτος είναι ο Υιός μου ο αγαπητός, εις τον οποίον εγώ ευηρεστήθην· και ταύτην την φωνήν ημείς ηκούσαμεν εξ ουρανού ελθούσαν, όντες μετ’ αυτού εν τω όρει τω αγίω.
    Και έχομεν βεβαιότερον τον προφητικόν λόγον, εις τον οποίον κάμνετε καλά να προσέχητε ως εις λύχνον φέγγοντα εν σκοτεινώ τόπω, εωσού έλθη η αυγή της ημέρας και ο φωσφόρος ανατείλη εν ταις καρδίαις υμών· τούτο πρώτον εξεύροντες, ότι ουδεμία προφητεία της γραφής γίνεται εξ ιδίας του προφητεύοντος διασαφήσεως· διότι δεν ήλθε ποτέ προφητεία εκ θελήματος ανθρώπου, αλλ’ υπό του Πνεύματος του Αγίου κινούμενοι ελάλησαν οι άγιοι άνθρωποι του Θεού. (Β’ Πέτρου 1:16 -21).

    Ησαΐας: Ο Προφητικός Λόγος

    Τις επίστευσεν εις το κήρυγμα ημών; και ο βραχίων του Κυρίου εις τίνα απεκαλύφθη; διότι ανέβη ενώπιον αυτού ως τρυφερόν φυτόν και ως ρίζα από ξηράς γής· δεν έχει είδος ουδέ κάλλος· και είδομεν αυτόν και δεν είχεν ώραιότητα ώστε να επιθυμώμεν αυτόν.
    Καταπεφρονημένος και απερριμμένος υπό των ανθρώπων· άνθρωπος θλίψεων και δόκιμος ασθενείας· και ως άνθρωπος από του οποίου αποστρέφει τις το πρόσωπον, κατεφρονήθη και ως ουδέν ελογίσθημεν αυτόν. Αυτός τωόντι τας ασθενείας ημών εβάστασε και τας θλίψεις ημών επεφορτίσθη· ημείς δε ενομίσαμεν αυτόν τετραυματισμένον, πεπληγωμένον υπό Θεού και τεταλαιπωρημένον.
    Αλλ’ αυτός ετραυματίσθη διά τας παραβάσεις ημών, εταλαιπωρήθη διά τας ανομίας ημών· η τιμωρία, ήτις έφερε την ειρήνην ημών, ήτο επ’ αυτόν· και διά των πληγών αυτού ημείς ιάθημεν. Πάντες ημείς επλανήθημεν ως πρόβατα· εστράφημεν έκαστος εις την οδόν αυτού· και ο Κύριος έθεσεν επ’ αυτόν την ανομίαν πάντων ημών.
    Αυτός ήτο κατατεθλιμμένος και βεβασανισμένος αλλά δεν ήνοιξε το στόμα αυτού· εφέρθη ως αρνίον επί σφαγήν, και ως πρόβατον έμπροσθεν του κείροντος αυτό άφωνον, ούτω δεν ήνοιξε το στόμα αυτού.
    Από καταθλίψεως και κρίσεως ανηρπάχθη· την δε γενεάν αυτού τις θέλει διηγηθή; διότι εσηκώθη από της γης των ζώντων· διά τας παραβάσεις του λαού μου ετραυματίσθη. Kαι ο τάφος αυτού διωρίσθη μετά των κακούργων· πλην εις τον θάνατον αυτού εστάθη μετά του πλουσίου· διότι δεν έκαμεν ανομίαν ουδέ ευρέθη δόλος εν τω στόματι αυτού.
    Αλλ’ ο Κύριος ηθέλησε να βασανίση αυτόν· εταλαιπώρησεν αυτόν. Αφού όμως δώσης την ψυχήν αυτού προσφοράν περί αμαρτίας, θέλει ιδεί έκγονα, θέλει μακρύνει τας ημέρας αυτού, και το θέλημα του Κυρίου θέλει ευοδωθή εν τη χειρί αυτού.
    Θέλει ιδεί τους καρπούς του πόνου της ψυχής αυτού και θέλει χορτασθή· ο δίκαιος δούλός μου θέλει δικαιώσει πολλούς διά της επιγνώσεως αυτού· διότι αυτός θέλει βαστάσει τας ανομίας αυτών.
    Διά τούτο θέλω δώσει εις αυτόν μερίδα μετά των μεγάλων και τους ισχυρούς θέλει μοιρασθή λάφυρον, διότι παρέδωκε την ψυχήν αυτού εις θάνατον και μετά ανόμων ελογίσθη και αυτός εβάστασε τας αμαρτίας πολλών και θέλει μεσιτεύσει υπέρ των ανόμων. (Ησαΐας 53:1- 12)

    Ο προφητικός λόγος λοιπόν, είναι ισχυρότερος των μαρτυρικών καταθέσεων, όχι μόνον διότι εκφράζεται σε προηγούμενο και ανύποπτο χρόνο, αλλά και διότι αποτελεί τεκμήριο αποκάλυψης των ψευδοπροφητών!
    Και τέτοιος είναι ο Μωάμεθ και το Ισλάμ, αλλά όχι μόνον! Είναι και υποκριτικό διότι ενώ επαγγέλλεται σεβασμό στις προϋπάρχουσες γραφές, μεταθέτει το πρόσωπο του Μεσσία, αντί του Ιησού Χριστού στον Μωάμεθ και συνεπώς τον αποκαλύπτει και ως τύπο του Αντιχρίστου.

    • Στο Κοράνι ο Ιησούς (ειρήνη σε αυτόν) αποκαλείται ως «Ο Μεσσίας». Λες ψέματα.

      • Ο όρος μεσσίας αποτελεί ελληνική μεταφορά του εβραϊκού όρου μασιάχ (מָשִׁיחַ‎), που σημαίνει «χρισμένος».

        Και αναφορικά με αυτό
        1Pe_2:5 και σεις, ως λίθοι ζώντες, οικοδομείσθε οίκος πνευματικός, ιεράτευμα άγιον, διά να προσφέρητε πνευματικάς θυσίας ευπροσδέκτους εις τον Θεόν διά Ιησού Χριστού·

        και πάλι
        1Pe_2:9 σεις όμως είσθε γένος εκλεκτόν, βασίλειον ιεράτευμα, έθνος άγιον, λαός τον οποίον απέκτησεν ο Θεός, διά να εξαγγείλητε τας αρετάς εκείνου, όστις σας εκάλεσεν εκ του σκότους εις το θαυμαστόν αυτού φώς·

        Μπορείς λοιπόν να μας πεις ποια η συνεισφορά του Ισλάμ στα παραπάνω, πέραν από μία κακέκτυπη αντιγραφή κάποιων Θεμάτων?

        Εάν πραγματικά ενδιαφέρεσαι για «Την Αλήθεια» σου προτείνω να μελετήσεις τις γραφές διότι ο Χριστός είναι η «Αλήθεια».

        Joh_14:6 Λέγει προς αυτόν ο Ιησούς· Εγώ είμαι η οδός και η αλήθεια και η ζωή· ουδείς έρχεται προς τον Πατέρα, ειμή δι’ εμού.

        Δια Ιησού Χριστού έρχεται λοιπόν κάποιος προς τον «Πατέρα» Θεό και όχι μέσω του Μωάμεθ και του Ισλάμ το οποίο αποκρύπτει επιμελώς την Αλήθεια.

        • Ποτέ ο προφήτης Μουχάμμεντ (σαλλαλλάχου αλέιχι ουά σαλάμ) δεν είπε ότι διαμέσου αυτού πηγαίνουν στον Θεό. Ο Θεός έστειλε τους προφήτες Του για να αποκαλύψουν το θέλημα Του στους ανθρώπους. Ένας από αυτούς ήταν και ο προφήτης Μουχάμμεντ. Δεν χρειάζονται ενδιάμεσοι για να «πάει» ο πιστός στον Θεό του.

          • Μόλις παραπάνω ομολόγησες ότι το Κοράνι αποκαλεί τον Ιησού “Ο Μεσσίας”!
            Και προφανώς όταν είναι «Μεσσίας» ήτοι «Χριστός, Κεχρισμένος», τον οποίο όλοι αναμένουν για να λυτρωθούν σημαίνει ότι
            α. και ανώτερος είναι από αυτούς (προφήτες) που προφητεύουν γι αυτόν και το έργο του
            β. και ότι προαναγγέλλεται!
            Αυτό το βλέπουμε όταν
            Ο Ιωάννης (ο Βαπτιστής) μαρτυρεί περί αυτού και εφώναξε, λέγων· Ούτος ήτο περί ου είπον, Ο οπίσω μου ερχόμενος είναι ανώτερος μου, διότι ήτο πρότερός μου. (Ιωάννης 1:15)
            και όταν ο Χριστός λέει:
            Ερευνάτε τας γραφάς, διότι σεις νομίζετε ότι εν αυταίς έχετε ζωήν αιώνιον· και εκείναι είναι αι μαρτυρούσαι περί εμού· (Ιωάννης 5:39).
            γ. και το ότι έχει εξουσίες!
            Όσοι δε εδέχθησαν αυτόν, εις αυτούς έδωκεν εξουσίαν να γείνωσι τέκνα Θεού, εις τους πιστεύοντας εις το όνομα αυτού· (Ιωάννης 1:12)
            δ. συντηρεί και διατηρεί!
            ο δε Παράκλητος, το Πνεύμα το Άγιον, το οποίον θέλει πέμψει ο Πατήρ εν τω ονόματί μου, εκείνος θέλει σας διδάξει πάντα και θέλει σας υπενθυμίσει πάντα όσα είπον προς εσάς. (Ιωάννης 14:26)

            Όπως λοιπόν αντιλαμβάνεσαι, Αλι, αυτο το οποίο, εσύ, αποκαλείς «Θέλημα του Θεού»
            Ο Θεός, αφού ελάλησε το πάλαι προς τους πατέρας ημών διά των προφητών πολλάκις και πολυτρόπως, εν ταις εσχάταις ταύταις ημέραις ελάλησε προς ημάς διά του Υιού, τον οποίον έθεσε κληρονόμον πάντων, δι’ ου έκαμε και τους αιώνας· (Εβραίους 1:1-2)
            ολοκληρώθηκε στο πρόσωπο του Χριστού, απόγονου της Αβρααμικής επαγγελίας (και εν τω σπέρματί σου θέλουσιν ευλογηθή πάντα τα έθνη της γής· διότι υπήκουσας εις την φωνήν μου. Γένεσις 22:18).
            Η οποία ως επαγγελία συνεχίζεται δια του Ισαάκ, του Υιού της Επαγγελίας και όχι δια του Ισμαήλ, του υιού της σαρκός!

            Και τέλος αναφορικά με τον «ενδιάμεσο».
            Διότι δεν έχομεν αρχιερέα μη δυνάμενον να συμπαθήση εις τας ασθενείας ημών, αλλά πειρασθέντα κατά πάντα καθ’ ομοιότητα ημών χωρίς αμαρτίας. Ας πλησιάζωμεν λοιπόν μετά παρρησίας εις τον θρόνον της χάριτος, διά να λάβωμεν έλεος και να εύρωμεν χάριν προς βοήθειαν εν καιρώ χρείας. (Εβραίους 4:15 -16)

            Εσύ λοιπόν τον Χριστό στο εδάφιο
            Λέγει προς αυτόν ο Ιησούς· Εγώ είμαι η οδός και η αλήθεια και η ζωή· ουδείς έρχεται προς τον Πατέρα, ειμή δι’ εμού. (Ιωάννης 14:6)
            το οποίο αναφέρεται στην οδό τον είδες ως «ενδιάμεσο»!
            Και δεν θα πείραζε να το δεις ακόμη και έτσι εάν δεν σκεπτόσουνα να επιχειρηματολογήσεις με το «Δεν χρειάζονται ενδιάμεσοι για να “πάει” ο πιστός στον Θεό του».
            Διότι συμφωνούμε ότι οι μεν πιστοί και άγιοι, δεν χρειάζονται ενδιάμεσο, όμως αυτοί έχουν Αρχιερέα τον Ιησού Χριστό, τον οποίον εσείς, δεν δέχεστε ως Αρχιερέα.
            Αυτό λοιπόν που συμβαίνει εν Χριστώ Ιησού είναι:
            Εάν τις με αγαπά, τον λόγον μου θέλει φυλάξει, και ο Πατήρ μου θέλει αγαπήσει αυτόν, και προς αυτόν θέλομεν ελθεί και εν αυτώ θέλομεν κατοικήσει. (Ιωάννης 14:23)

            Ali al Yunani, θα ήθελα να ξέρεις κάτι
            1. Όσο ήταν δυνατόν, άφησα να σου μιλήσει ο ίδιος ο Λόγος του Θεού!
            2. Δεν χρησιμοποίησα στα κείμενά μου ανούσιες «δοξολογίες» όπως (ειρήνη σε αυτόν) και (σαλλαλλάχου αλέιχι ουά σαλάμ) οι οποίες κάποιοι γνωστοί σου Σαλαφιστές καταξευτιλίζουν!
            3. Σε Θεολογικές συζητήσεις, η «υποκριτική τέχνη» ποτέ δεν βοήθησε σε τίποτε.
            Σκέψου λοιπόν γιατί τάχα δεν επιτρέπουν οι αντίστοιχοι Ισλαμικοί Ιστότοποι την ελεύθερη διακίνηση Ιδεών!

            Εάν τώρα εσύ επιμένεις να εμπιστεύεσαι στο Κοράνι και στον Μωάμεθ, αυτό δεν θα με αφορά. Προσωπικά έκανα αυτό το οποίο έπρεπε, άς σε φωτίσει και ο Θεός!
            Άσε λοιπόν τον Ιστότοπο στην ησυχία του και πήγαινε σε κάποια Θεολογικά Σεμινάρια για να συνεχίσεις τις σπουδές σου.

            • «τον οποίο όλοι αναμένουν για να λυτρωθούν»

              Η λύτρωση έρχεται με την μετάνοια για τις αμαρτίες μας. Μετανοούμε και ο Θεός μας συγχωρεί. Πολύ απλά.

              • Οι Χριστιστιανοί ομιλούμε για λύτρωση από την αμαρτία!
                Διότι ο Χριστός
                Καίτοι ων Υιός, έμαθε την υπακοήν αφ’ όσων έπαθε, και γενόμενος τέλειος, κατεστάθη αίτιος σωτηρίας αιωνίου εις πάντας τους υπακούοντας εις αυτόν, ονομασθείς υπό του Θεού αρχιερεύς κατά την τάξιν Μελχισεδέκ· (Εβραίους 5:8-10)
                διότι ο Υιός του ανθρώπου δεν ήλθε διά να υπηρετηθή, αλλά διά να υπηρετήση και να δώση την ζωήν αυτού λύτρον αντί πολλών. (Μάρκος 10:45).
                Στους υπακούοντας λοιπόν στον Χριστό Σωτηρία!

                Αναφορικά με την συγχώρεση στο Ισλάμ, ο φίλος σου Ahmed el Din, παραγγέλλει » να μήν απελπίζεστε από την ευσπλαχνία του Αλλάχ» (Κοράνι 39:53), όμως η Σούρα ελ Ζούμερ δεν μιλάει για προσευχή!
                Μήπως αυτο που γράφεις αφορά σε κάποια νέα Χαντίθ;
                http://islamforgreeks.org/2013/12/20/qa-sin-repentacne/
                Έτσι για να μαθαίνουμε!!!!!!!!!!!!!!!!

                • Η σωτηρία και η λύτρωση του ανθρώπου έρχεται μέσω της μετάνοιας για τις αμαρτίες μας και βεβαίως μέσω του ελέους του Θεού που μας συγχωρεί.

                  Ο μόνος τρόπος για να «πάει» κάποιος στον Θεό, είναι η προσευχή και η υπακοή στις εντολές του Θεού.

                  Πολύ απλά τα πράγματα. Κάνεις το καλό, ο Θεός σε συγχωρεί και σε ανταμείβει, αρκεί να μετανοήσεις για τα λάθη σου και να είσαι ειλικρινής. Κάνεις το κακό, ο Θεός σε τιμωρεί.

                  Απλά τα πράγματα και ξάστερα.

                  • Κι άμα λάχει σκοτώνεις και τίποτα σαύρες! Όσο περισσότερες, τόσο καλύτερα https://greekmurtadeen.wordpress.com/2010/06/16/islam-geckos/
                    Γιατί Αλίκο μας κρύβεις αυτά τα μυστικά που ανοίγουν… τις πύλες του παραδείσου;

                    • Δεν είναι κακό να σκοτώνουμε τις σαλαμάνδρες. Δεν καταλαβαίνω γιατί σου κάνει τόση εντύπωση.

            • «Διότι συμφωνούμε ότι οι μεν πιστοί και άγιοι, δεν χρειάζονται ενδιάμεσο, όμως αυτοί έχουν Αρχιερέα τον Ιησού Χριστό» _Δηλαδή έχουν ενδιάμεσο. Ευχαριστώ, με επιβεβαίωσες.

              • Καλά ρε Αλίκο να μας τρελάνεις θες; Το άρθρο λέει ότι άμα σκοτώνεις τις σαύρες σβήνεις αμαρτίες… Κι εσύ με λες γιατί με κάνει τόση εντύπωση; ΣΕ ΠΟΙΟΝ ΛΟΓΙΚΟ ΑΝΘΡΩΠΟ ΔΕ ΘΑ ΕΚΑΝΕ ΕΝΤΥΠΩΣΗ ΡΕΕΕΕΕ! ΞΥΠΝΑ! Εσένα δε σε κάνει γιατί με το Ισλάμ έχεις γίνει παράλογος!

  6. ΧΑΧΑΧΑ Βασίλειε Λαδά πάει να σε βγάλει ψεύτη ο Αλίκος! Εσύ εννοείς ότι ο Ιησούς ήταν ο τελευταίος απεσταλμένος του Θεού που αναμενόταν, ενώ το Ισλάμ λέει ότι αυτός είναι ο Μωάμεθ… Και ο Αλίκος ο προπαγανδιστής σε λέει ότι ο Ιησούς αποκαλείται στο Κοράνι ο Μεσσίας, πράγμα άσχετο με αυτό που λες εσύ. Δεν είναι βλάκας, καταλαβαίνει τι λες. Αλλά πρέπει να πει ότι λες ψέματα γιατί γι’ αυτό πληρώνεται.
    Έτσι δεν είναι Αλίκο;

    • «μεταθέτει το πρόσωπο του Μεσσία, αντί του Ιησού Χριστού στον Μωάμεθ»

      Είναι ΞΕΚΑΘΑΡΟ τί λέει ο Βασίλης στη φράση αυτή και λέει ΨΕΜΑΤΑ

      • Ελληνοπρεπέστατε Αλή, αυτό που λέω είναι ότι:
        Ο Μωάμεθ είναι ψευδοπροφήτης και είτε μετέφερε στο Κοράνι κάτι ανάλογο με τις «Χίλιες και μια νύχτες», η πίστεψε στον μετασχηματισμένο σε άγγελο φωτός الشيطان.

        Και ουδέν θαυμαστόν· διότι αυτός ο Σατανάς μετασχηματίζεται εις άγγελον φωτός. (Β’ Κορινθίους 11:14)

        Αυτό άλλωστε αποτελεί γιαυτόν πεπατημένη μέθοδο.
        Διαβάζουμε:
        Ο δε όφις ήτο το φρονιμώτερον πάντων των ζώων του αγρού, τα οποία έκαμε Κύριος ο Θεός· …….. (Γένεσις 3:1)
        Και εξηγείται:
        Αρχή σοφίας φόβος Κυρίου· και επίγνωσις αγίων φρόνησις. (Παροιμίες 9:10).

        Εγώ όμως δεν σε αποκαλώ ψεύτη, αλλά πλανημένο ή كافر.
        Και αυτό γιατί θα πρέπει να μάθεις και Αραβικά!

        Προηγουμένως όμως, και για να μην κοπιάζεις άδικα
        Και είπε προς αυτήν (Σάρα) ο άγγελος του Κυρίου, Ιδού, συ είσαι έγκυος, και θέλεις γεννήσει υιόν, και θέλεις καλέσει το όνομα αυτού Ισμαήλ· διότι ήκουσεν ο Κύριος την θλίψιν σου· και ούτος θέλει είσθαι άνθρωπος άγριος· η χειρ αυτού θέλει είσθαι εναντίον πάντων, και η χειρ πάντων εναντίον αυτού· και κατά πρόσωπον πάντων των αδελφών αυτού θέλει κατοικήσει. (Γένεσις 16:11-12).
        Αλλά την διαθήκην μου θέλω στήσει προς τον Ισαάκ, τον οποίον θέλει γεννήσει η Σάρρα εις σε το ερχόμενον έτος, εν τω αυτώ τούτω καιρώ. (Γένεσις 17:21).

        • «كافر.
          Και αυτό γιατί θα πρέπει να μάθεις και Αραβικά!»

          Μην ανησυχείς, ξέρω τι σημαίνει το كافر. Και γω αυτό θεωρό ότι είσαι, δηλαδή كافر

        • Αφότου ο Ισχάκ/Ισαάκ (αλέιχι σαλάμ) απογαλακτίστηκε, η μητέρα του η Σάρα είδε ότι ο Ισμαήλ (αλέιχι σαλάμ) τον ειρωνευότανε και δεν ήθελε ο Ισμαήλ (αλέιχι σαλάμ) να είναι κληρονόμος μαζί με τον γιο της Ισχάκ (αλέιχι σαλάμ).

          “Το παιδί μεγάλωσε και ήρθε η ημέρα να το απογαλακτίσουν και ο Ιμπραήμ (Αβραάμ) έκανε μεγάλο δείπνο την ημέρα εκείνη. Μια μέρα η Σάρα είδε τον γιο που γέννησε στον Ιμπραήμ η Χάτζρα (Άγαρ) η Αιγύπτια, να παίζει. Και είπε στον Ιμπραήμ: «Διώξε αυτή τη δούλα και το παιδί της, γιατί το παιδί αυτής δεν πρέπει να κληρονομήσει μαζί με τον γιο μου τον Ισχάκ»” (Γένεση, 21:8-10).

          Ο Ισχάκ (αλέιχι σαλάμ) ήταν περίπου δύο χρόνια μεγαλύτερος όταν απογαλακτίστηκε. Ο Ισμαήλ (αλέιχι σαλάμ) ήταν τότε περίπου 16 χρόνων επειδή ο Ιμπραήμ (αλέιχι σαλάμ) ήταν 86 χρόνων (Γένεση 16:16) όταν η Χάτζρα γέννησε τον Ισμαήλ (αλέιχι σαλάμ). Τα εδάφια «Γένεση, 21:8-10» έρχονται σε αντίθεση με το «Γένεση, 21:14-21» όπου ο Ισμαήλ (αλέιχι σαλάμ) απεικονίστηκε ως μωρό που τέθηκε στον ώμο της μητέρας του, αποκαλώντας τον παλικάρι και παιδί, όταν και οι δύο άφησαν τη Σάρα:

          “Την άλλη μέρα σηκώθηκε ο Ιμπραήμ, πήρε ψωμί και ένα ασκί νερό και τα έδωσε στην Χάτζρα, έβαλε στους ώμους της το παιδί και την έδιωξε. Εκείνη έφυγε και περιπλανιόταν στην έρημο της Βέερ-Σεβά. Όταν το νερό από το ασκί τελείωσε, έριξε το παιδί κάτω από έναν θάμνο και εκείνη πήγε και κάθισε αντίκρυ σε απόσταση βολής τόξου, γιατί δε μπορούσε να βλέπει το παιδί της να πεθαίνει. Καθόταν λοιπόν εκεί και έκλαιγε με γοερές κραυγές ο Θεός όμως άκουσε τις φωνές του παιδιού και ένας άγγελος Θεού φώναξε στη Χάτζρα από τον ουρανό και της είπα: «Σήκω, πάρε το παιδί και κράτησε το στην αγκαλιά σου, γιατί απ’ αυτό θα κάνω έναν μεγάλο λαό». Τότε ο Θεός της άνοιξε τα μάτια και είδε ένα πηγάδι με νερό. Πήγε και γέμισε το ασκί της νερό και έδωσε στο παιδί να πιει. Ο Θεός ήταν «μαζί» με το παιδί. Όταν μεγάλωσε, πήγε και έμεινε στην έρημο και έγινε τοξότης” (Γένεση, 21:14-21).

          Αυτή είναι η εικόνα ενός μωρού, όχι νέου. Έτσι, σ’ αλήθεια ο Ισμαήλ (αλέιχι σαλάμ) και η μητέρα του η Χάτζρα άφησαν τη Σάρα πολύ πριν ο Ισχάκ (αλέιχι σαλάμ) γεννηθεί. Σύμφωνα με το Ισλάμ, ο Ιμπραήμ (αλέιχι σαλάμ) πήρε τον Ισμαήλ (αλέιχι σαλάμ) και τη Χάτζρα και τους εγκατέστησε στη Μέκκα. Εκεί η Χάτζρα περπάτησε επτά φορές ανάμεσα στους δύο λόφους Σάφα και Μάρουα ψάχνοντας για νερό. Αυτό το τελετουργικό του πήγαινε-έλα εκτελείται ακόμα από τους μουσουλμάνους που επισκέπτονται τη Μέκκα και λέγεται «σάι». Το φρεάτιο του ύδατος που αναφέρεται στη Γένεση 21:19, υπάρχει ακόμα και τώρα και ονομάζεται «Ζαμ ζαμ». Και ο Ιμπραήμ και ο Ισμαήλ (αλέιχιμους-σαλάμ) αργότερα έκτισαν τον ναό Κάαμπα στη Μέκκα. Το σημείο που ο Ιμπραήμ (αλέιχι σαλάμ) χρησιμοποίησε για να κάνει αρχικά προσευχές λέγεται «Μάκαμ Ιμπραήμ».

          Οι Εβραίοι έχουν παραποιήσει τη Βίβλο για να δείξουν ότι η διαθήκη του Θεού, έγινε ανάμεσα στον Θεό, στον Ιμπραήμ (αλέιχι σαλάμ) και στον γιο του τον Ισχάκ (αλέιχι σαλάμ) αλλά αυτό είναι λάθος. Η διαθήκη του Θεού με τον Ιμπραήμ (αλέιχι σαλάμ) και τον Ίδιο, έγινε πριν να γεννηθεί ο Ισχάκ (αλέιχι σαλάμ), όταν ο μοναδικός γιος του Ιμπραήμ (αλέιχι σαλάμ) ήταν ο Ισμαήλ (αλέιχι σαλάμ) και τότε επισφραγίστηκε, πριν καν γεννηθεί ο Ισχάκ (αλέιχι σαλάμ):

          “Ο Αβραάμ ήταν ενενήντα εννέα ετών όταν έκανε περιτομή στον εαυτό του και ο γιος του ο Ισμαήλ δεκατριών. Την ίδια εκείνη ημέρα λοιπόν περιτμήθηκαν ο Αβραάμ και ο γιος του ο Ισμαήλ, μαζί και όλοι οι υπηρέτες του σπιτιού του” (Γένεση, 17:24-27).

          Ο Ισχάκ (αλέιχι σαλάμ) γεννήθηκε έναν χρόνο αργότερα (βλέπε «Γένεση, 21:4-5).

          Έτσι όταν έγινε η συμφωνία και επισφραγίστηκε, ο Ιμπραήμ (αλέιχι σαλάμ) ήταν ενενήντα εννέα και ο Ισμαήλ (αλέιχι σαλάμ) δεκατριών ετών ενώ ο Ισχάκ (αλέιχι σαλάμ) γεννήθηκε όταν ο Ιμπραήμ ήταν εκατό χρόνων. Οι απόγονοι του Ισμαήλ και οι μουσουλμάνοι, παραμένουν πιστοί στη συμφωνία περιτομής μέχρι σήμερα και πέντε φορές την ημέρα μετά τις προσευχές τους, ζητάνε από τον Θεό να δώσει την ευλογία και τη χάρη του στον προφήτη Ιμπραήμ ενώ ο προφήτης Μουχάμμεντ (σαλλαλλάχου αλέιχι σαλάμ) είναι απόγονος του Ιμπραήμ από τον γιο του Ισμαήλ και ο τελευταίος προφήτης.

          Στη «Γένεση 22» αναφέρεται ότι ο Ισχάκ/Ισαάκ (αλέχι σαλάμ) επρόκειτο να θυσιαστεί αλλά αυτό είναι ψέμα. Εκεί αναφέρεται «στον μοναχογιό του Ισαάκ» αλλά θα έπρεπε κανονικά να λέει «στον μοναχογιό του Ισμαήλ» τη στιγμή που ο Ισμαήλ (αλέχι σαλάμ) ήταν 30 ετών και ο Ισχάκ (αλέχι σαλάμ) ακόμα δεν είχε γεννηθεί. Λόγω του σωβινισμού τους οι Εβραίοι άλλαξαν το όνομα «Ισμαήλ» με το «Ισχάκ» αλλά διατηρήθηκε η λέξη «μοναχογιός» για να καταλάβουμε έτσι τι εννοείται. Η φράση «θα σου δώσω αναρίθμητους απογόνους» στη «Γένεση 22:17» χρησιμοποιήθηκε νωρίτερα για τον Ισμαήλ στο «Γένεση 16:10». Τότε ολόκληρο το κεφάλαιο 22 της Γένεσης δεν αναφέρεται κανονικά στον Ισμαήλ; Το «Θα τον κάνω μεγάλο έθνος» επαναλήφτηκε δύο φορές για τον Ισμαήλ στη «Γένεση, 17:20» και «Γένεση, 21:18» και ποτέ για τον Ισχάκ και ο προφήτης Μουχάμμεντ (σαλλαλλάχου αλέιχι ουά σαλάμ) ήταν απόγονος του προφήτη Ιμπραήμ (αλέιχι σαλάμ) από τον γιο του Ισμαήλ και αναφέρεται στο Κοράνι η προσευχή του Ιμπραήμ για την αποστολή του προφήτη αυτού:

          “Κύριε μας! Στείλε ανάμεσα τους έναν απεσταλμένο, δικό τους άνθρωπο που να απαριθμεί σ’ αυτούς τα εδάφια του Βιβλίου Σου και να τους διδάσκει το Βιβλίο και τη φρόνηση και να τους εξαγνίσει. Γιατί Εσύ είσαι ο Παντοδύναμος, ο Σοφός” (Κοράνι, 2:129).

          Εδώ θα ήθελα να αναφέρω και κάτι άλλο. Όπως είπα, σύμφωνα με το Ισλάμ αυτός ο γιος του προφήτη Ιμπραήμ που επρόκειτο να θυσιαστεί ήταν όχι ο Ισχάκ αλλά ο Ισμαήλ. Βέβαια όταν ο Ιμπραήμ ταπεινώθηκε και ξεκίνησε τις διαδικασίες για τη θυσία (αφού έτσι του είχε ζητήσει ο Θεός για να τον δοκιμάσει), τότε ο Θεός έδωσε θαυματουργικά στον Ιμπραήμ ένα κριάρι και του είπε να θυσιάσει το κριάρι και όχι τον γιο του (ο οποίος γιος του ήταν πρόγονος του προφήτη Μουχάμμεντ).

          Τώρα, πολύ πριν γεννηθεί ο προφήτης, είχε γίνει ένα γεγονός με μια άλλη θυσία. Όταν ανακατασκευαζόταν η Κάαμπα, ο Αμπντουλ-Μουττάλιμπ (ο παππούς του προφήτη Μουχάμμεντ) έταξε να θυσιάσει έναν από τους γιους του (δεν ξέρω με πιο σκεπτικό) και έριξε κλήρο. Ο κλήρος έπεσε στον γιο του Αμπντουλλάχ (ο πατέρας του προφήτη Μουχάμμεντ). Ωστόσο αυτού του είδους οι θυσίες δεν ήταν συνήθεια στους Άραβες και γι’ αυτό οι συντοπίτες του Αμπντουλ-Μουττάλιμπ τον έπεισαν να μη θυσιάσει τον Αμπντουλλάχ, με το σκεπτικό να μη καταστούν οι θυσίες ως ένα έθιμο ή ως συνήθεια στον λαό τους. Αντί για τη θυσία ο Αμπντουλ-Μουττάλιμπ πρόσφερε 100 καμήλες. Για τον λόγο αυτόν ο προφήτης Μουχάμμεντ (σαλλαλλάχου αλέϊχι ουά σαλάμ) είχε πει:

          “Εγώ είμαι το παιδί των δύο θυσιών” (al-Hakim al-Mustadrak, sahih; Adh-Dhahabi, sahih;).

          Ο προφήτης Μουχάμμεντ (σαλλαλλάχου αλέιχι ουά σαλάμ) λοιπόν είναι ο τελευταίος των προφητών, ο απόγονος του Ισμαήλ (αλέιχι σαλάμ) ο οποίος αυτός ήταν που θυσιάστηκε και όχι ο Ισχάκ (αλέιχι σαλάμ). Αξίζει εδώ να αναφέρω έναν διάλογο που είχε ο χαλίφης Όμαρ ιμπν Αμπντουλ-Αζίζ με κάποιον ραβίνο, όπου ο ραβίνος είχε πει: “Ήταν ο Ισμαήλ που παραλίγο να θυσιαστεί και όχι ο Ισαάκ. Οι Εβραίοι το ξέρουν αυτό αλλά δεν το λένε, για να υποστηρίξουν τη φυλή τους από τον έντονο σοβινισμό τους και αλλάξανε τα ονόματα” (At-Tabari).

          Ακόμα όμως και η πηγή Ζαμ ζαμ από όπου είχε πιει νερό ο Ισμαήλ (αλέιχι σαλάμ) που είναι πρόγονος του προφήτη Μουχάμμεντ (σαλλαλλάχου αλέιχι ουά σαλάμ) και η Άγαρ (όταν τους είχε διώξει ο Αβραάμ) έχει διατηρηθεί μέχρι σήμερα. Ο Προφήτης Ιμπραχήμ (Αβραάμ) έφερε το θηλάζον νήπιο Ισμαήλ και τη μητέρα του Χάτζρα, και τους άφησε στη Μέκκα. Τον καιρό εκείνο δεν υπήρχε βλάστηση, νερό αλλά ούτε και ζωή στη Μέκκα. Την άφησε με μια τσάντα με χουρμάδες, και ένα παλαιό παγούρι από δέρμα (1) γεμάτο νερό, κατόπιν στράφηκε για να φύγει. Η μητέρα του Ισμαήλ τον ακολούθησε, και του είπε, “πού πας και μας αφήνεις σε αυτήν την κοιλάδα όπου δεν υπάρχει κανένας και τίποτα;” Το επανέλαβε αρκετές φορές, αλλά ο Προφήτης Ιμπραχήμ δεν γύριζε. Τότε αυτή είπε φωναχτά, “μήπως ο Θεός σε διέταξε να κάνεις έτσι;” Ο Προφήτης Ιμπραχήμ (αλέιχι σαλάμ) είπε, “ναι.” Αυτή είπε, “τότε ο Θεός δεν θα μας αφήσει απροστάτευτους.”

          Μετά η μητέρα του Προφήτη Ισμαήλ επέστρεψε στο μέρος που τους άφησε, και ο Προφήτης Ιμπραχήμ έφυγε. Όταν έφθασε στην Αδανίγια (μονοπάτι στο βουνό), εκεί όπου δεν μπορούσαν να τον δουν, γύρισε και αντίκρισε προς το μέρος που τους άφησε, και προσευχήθηκε με τις ακόλουθες λέξεις, υψώνοντας τα χέρια του:

          “Κύριε μας! Έχω κάνει μετρικούς από τους απογόνους μου να κατοικίσουν σε μια κοιλάδα χωρίς καλλιέργεια, στον απαράβατο Οίκο σου, ώστε – Κύριε μας! – ίσως να εκτελούν τις προσευχές, και να κάνεις ομάδες ανθρώπων να πάνε σ’ αυτούς με μεγάλη επιθυμία, και να παρέχεις σ’ αυτούς τα καλά αγαθά ώστε να μπορούν να ευχαριστούν” (Κοράνι, 14:37).

          Η μητέρα του Ισμαήλ (αλέιχι σαλάμ) άρχισε να τον θηλάζει, και χρησιμοποιούσε εκείνο το νερό, μέχρι που τελείωσε, και ο γιος της διψούσε. Ήταν τόσο διψασμένος και σκονισμένος, που την έκανε να πάει μακριά αναζητώντας κάποια πηγή, αλλά οι προσπάθειες της πήγαν χαμένες, μέχρι που έφθασε στον λόφο Σάφα που ήταν ο πιο κοντινός λόφος της περιοχής. Στάθηκε στη κορυφή του λόφου, και έστρεψε το βλέμμα της προς τη κοιλάδα, κοιτάζοντας εάν υπάρχει κάποιος εκεί για να τη βοηθήσει, αλλά στάθηκε και πάλι άτυχη. Κατέβηκε από τον λόφο Σάφα και όταν έφθασε στην κοιλάδα, τον σήκωσε και όπως ήταν εξαντλημένη διέσχισε την κοιλάδα, μέχρι που έφτασε στο λόφο Αλ-Μάρουα και στάθηκε στη κορυφή του, κοιτάζοντας εάν υπάρχει κάποιος εκεί για να τη βοηθήσει, αλλά στάθηκε ακόμα μια φορά άτυχη, κάνοντας αυτό επτά φορές.

          Ο Αμπντουλλάχ ιμπν Αμπ-μπάς (ραντιγιαλλάχου άνχου) αφηγήθηκε ότι ο προφήτης Μουχάμμεντ (σαλλαλλάχου αλέιχι ουά σαλάμ) είπε: “Γι’ αυτό το λόγο οι άνθρωποι τρέχουν μεταξύ των δυο λόφων όταν εκτελούν το Σάι”.

          Όταν στάθηκε επάνω στο λόφο Αλ-Μάρουα (για την τελευταία φορά), άκουσε μια φωνή και είπε, “Σς!” λέγοντας στο εαυτό της να είναι ήρεμη. Τη ξανάκουσε πάλι και τότε είπε, “σας ακούω, μπορείτε να μας βοηθήσετε;” Μετά είδε έναν άγγελο στην περιοχή του Ζάμ ζαμ. Άρχισε να ξύνει το έδαφος με τα τακούνια του – ή με τα φτερά του – έως ότου άρχισε να εμφανίζεται νερό, και η γης άρχισε να γεμίζει με νερό, και με τα χέρια της έκανε ένα τείχος με χώμα γύρο από το νερό για να το προστατέψει, γέμισε το παγούρι της, και έτσι το νερό μειώθηκε λίγο.

          Ο Αμπντουλλάχ ιμπν Αμπ-μπάς αφηγήθηκε ότι ο προφήτης Μουχάμμεντ (σαλλαλλάχου αλέιχι ουά σαλάμ) είπε: “Εάν άφηνε έτσι το Ζάμ ζαμ – ή εάν δεν το προστάτευε με το χωματένιο τείχος, το νερό – Ζάμ ζαμ θα πλημμύριζε παντού, και θα γινόταν μια τεράστια πηγή”.

          Έτσι, ήπιε και περιποιήθηκε το μωρό της. Ο άγγελος της είπε: “Να μην φοβάσαι δεν είσαι ξεχασμένη, γιατί εδώ θα χτιστεί ο οίκος του ΑΛΛΑΧ, τον οποίον αυτό το αγόρι και ο πατέρας του θα χτίσουν, και ο ΑΛΛΑΧ ποτέ δεν ξεχνάει τους ανθρώπους του”.

          Η εξαφάνιση του Ζάμ ζαμ

          Μετά το ζάμ ζαμ εξαφανίστηκε, και όλα τα ίχνη του εξαφανίστηκαν με τη πάροδο του χρόνου. Ο Γιακούντ Αλ-Χαμάουι αναφέρει στο βιβλίο του Μούτζαμουλ – Μπουλντάν ότι: “Με την πάροδο του χρόνου, η ροή του Ζάμζαμ σταμάτησε, και κανένα ίχνος του Ζάμζαμ δεν παρέμεινε. Η σωστή άποψη είναι ότι οι φυλή Ζουρχούμ είναι αυτοί που έθαψαν τη πυγή του Ζάμζαμ όταν άφησαν τη Μάκκα και πήγαν μακριά.

          Η ανασκαφή της πηγής από τον Αμπντούλ-Μουτάλιμπ

          Το Ζάμζαμ παρέμεινε ενταφιασμένο στη θέση του, μέχρι που ο Αμπντούλ-Μουτάλιμπ ανέλαβε την υπευθυνότητα παροχής νερού στους προσκυνητές και τη φροντίδας τους. Έτσι λοιπόν μια νύχτα ονειρεύτηκε ότι κάποιος ήρθε στο όνειρό του και του είπε: “σκάψε τη Τιμπάχ” ο Αμπντούλ-Μουτάλιμπ τον ρώτησε, “ποια είναι αυτή η Τιμπάχ;” Την επόμενη νύχτα ονειρεύτηκε ότι κάποιος ήρθε πάλι στο όνειρό του και του είπε: “σκάψτε τη Μπαρράχ”(2). Ο Αμπντούλ-Μουτάλιμπ τον ρώτησε, “ποια είναι αυτή η Μπαρράχ;” την επόμενη νύχτα που ονειρεύτηκε ότι κάποιος ήρθε πάλι στο όνειρό του και του είπε: “Σκάψτε τη Μαντνούνα”(3). Ο Αμπντούλ-Μουτάλιμπ τον ρώτησε, “ποιά είναι αυτή η Μαντνούνα; Και τέλος του είπε σκάψε το ζάμζαμ. Ο Αμπντούλ-Μουτάλιμπ τον ρώτησε, “ποιό είναι αυτό το ζάμζαμ;

          Είπε, είναι (Πηγή) της οποίας το νερό δεν στερεύει και το οποίο κανένας δεν μπορεί να βρει ούτε και το παραμικρό ελάττωμα, θα σβήσει τη δίψα ενός μεγάλου αριθμού προσκυνητών, όπου και ο κόρακας με τη λευκότητα στα φτερά του ραμφίζει. Είναι μια τιμή για σας και για τους απογόνους σας”.

          Ο κόρακας με τη λευκότητα στα φτερά του ήταν πάντα παρών σε μέρη όπου ζώα σφαζόντουσαν. Έτσι, την επόμενη ημέρα “ο Αμπντούλ-Μουτάλιμπ μαζί με τον το γιο του Χάριθ (εκείνη την περίοδο δεν είχε κανέναν άλλο γιο), πήραν μια τσάπα και ένα φτυάρι, και έσκαβαν τρεις ημέρες έως ότου καθάρισαν καλά τη πυγή. Μετά είπε ο Αμπντούλ-Μουτάλιμπ {ΑΛΛΑΧου Άκμμπαρ! Αυτή είναι η πυγή του Ισμαήλ}”.

          Οι Κουρέις (η φυλή του προφήτη Μουχάμμεντ) τον ρώτησαν, “δεν μας δίνεις και εμάς ένα μερίδιο από το νερό; Είπε, όχι αυτό είναι κάτι που μου έχει δοθεί αποκλειστικά, διορίστε οποίον θέλετε για δικαστή για να μας κρίνει”. Έτσι επέλεξαν τους μάντες της φυλής Μπανού Σάαντ.

          Έτσι, αποφάσισαν να πάνε να τους επισκεφθούν, αλλά δίψασαν τόσο πολύ στο δρόμο, που νόμιζαν ότι επρόκειτο να πεθάνουν. Τότε ο Αμπντούλ-Μουτάλιμπ τους είπε, “Μα τον ΑΛΛΑΧ, αυτό δεν είναι τίποτα παρά μόνο είναι ένα σημάδι ανικανότητας σας. Γιατί δεν πάμε εκεί (στη πυγή); Ίσως ο ΑΛΛΑΧ να μας δώσει νερό. Αλλά αυτοί συνέχισαν το ταξίδι τους, και ο Αμπντούλ-Μουτάλιμπ πήγε στο βουνό και άρχισε να προσεύχεται, ξαφνικά άρχισε να αναβλύζει νερό από τη πυγή, και ήταν τόσο πολύ, που άρχισε για να ρέει κάτω από τα πέλματα του. Τότε ενθουσιασμένος πλέον ο Αμπντούλ-Μουτάλιμπ είπε, “ΑΛΛΑΧου Άκμπαρ.” Οι σύντροφοί του επίσης ενθουσιασμένοι είπαν και εκείνοι “ΑΛΛΑΧου Άκμπαρ” και ήπιαν όλοι από το νερό της πηγής λέγοντας του, “Αυτός που σου έδωσε το νερό, έκρινε ενάντια μας. Μα τον ΑΛΛΑΧ δεν θα αμφισβητήσουμε ποτέ με σένα σχετικά με αυτό. Έτσι έφυγαν και σταμάτησαν να στρέφονται εναντίον του, όσο αφορά το ζήτημα της πυγής του Ζάμζαμ.

          Τα ονόματα του Ζάμζαμ

          Το Ζάμζαμ έχει πολλά ονόματα, και ο μεγάλος αριθμός ονομάτων του είναι η ένδειξη της μεγάλης θέσης του. Ειπώθηκε ότι ονομάζετε Ζάμζαμ επειδή το νερό του είναι άφθονο, δεδομένου ότι η λέξη Ζάμζαμαχ στα Αραβικά υπονοεί την ποσότητα και να ενωθεί. Ειπώθηκε ότι ονομάστηκε Ζάμζαμ επειδή η Χάτζρα (η ειρήνη να είναι μαζί της) σύλλεξε (Ζουμματ) την άμμο γύρω από το νερό για να μη ρέει δεξιά και αριστερά, γιατί εάν το άφηνε, θα πλυμμήριζε. Τα ονόματά του εκτός από Ζάμζαμ περιλαμβάνουν: Αλ- Σαμπάχ, Μπαράχ, Τίμπαχ, Μπούσρα, Άουναχ, Σαφίγια, Σαράβ-ουλ-Αμπράρ, Μαντνούνα, και άλλα ονόματα.

          Το νερό Ζάμζαμ και οι αρετές του

          Υπάρχουν πολλά Αχαντίθ και εκθέσεις που βεβαιώνουν τις αρετές του. Ένα από τα γεγονότα που βεβαιώνουν τις αρετές του, είναι ότι όταν ο Τζεμπραήλ (Γαβριήλ) (αλέϊχι σαλάμ) άνοιξε το στήθος του Προφήτη Μουχάμμεντ (σαλλαλλάχου αλέιχι ουά σαλάμ), έπλυνε την καρδιά του, με το νερό Ζάμζαμ. Εάν υπήρχε οποιοδήποτε καλύτερο νερό, θα είχε πλύνει την καρδιά του επιλεγμένου Προφήτη Μουχάμμεντ, χρησιμοποιώντας το.

          Ο Άμπου Δάρ αλ-Γκιφάρι (ραντιγιαλλάχου άνχου) αφηγήθηκε ότι ο Προφήτης Μουχάμμεντ (σαλλαλλάχου αλέιχι ουά σαλάμ) είπε: “Η στέγη του σπιτιού μου άνοιξε όταν ήμουν στη Μάκκα, και ο Γαβριήλ (αλέιχι σαλάμ), ήρθε και άνοιξε το στήθος μου, το έπλυνε με το νερό Ζάμζαμ, έφερε ένα μεγάλο κύπελλο από χρυσό γεμάτο με φρόνηση και πίστη, το έχυσε στο στήθος μου, και έπειτα το έκλεισε. Κατόπιν με πήρε από το χέρι και με πήρε μέχρι τους ουρανούς”.

          Σύμφωνα με ένα άλλο Χαντίθ (λόγο) του Προφήτη που το αφηγήθηκε ο Άνας (ραντιγιαλλάχου άνχου) λέει ότι ο Γαβριήλ επισκέφθηκε τον Προφήτη όταν ήταν μικρός και έπαιζε με άλλα παιδιά, τον έπιασε, τον έβαλε κάτω (στο έδαφος), έβγαλε έξω την καρδιά του, την χώρισε και έβγαλε από μέσα ένα θρόμβο αίματος. Λέγοντας: “Αυτό είναι ένα μερίδιο του Διαβόλου”. Μετά την έπλυνε με νερό Ζάμζαμ και την έβαλε πίσω στη θέση της. Τα παιδιά τρέχοντας πήγαν στη Παραμάνα του – δηλ., (εκείνη που τον θήλαζε) – και της είπαν ότι “ο Μουχάμμεντ σκοτώθηκε!” Έτσι, βγήκαν για να τον βρουν και τον είδαν χλομιασμένο. Ο Άνας (ραντιγιαλλάχου άνχου) είπε ότι είδε τα ραψίματα στο στήθος του Προφήτη.

          Σχετικά με τις αρετές του νερού Ζάμζαμ, ο Ιμπν Αμπ-μπάς (ραντιγιαλλάχου άνχου) αφηγήθηκε ότι ο προφήτης Μουχάμμεντ (σαλλαλλάχου αλέιχι ουά σαλάμ) είπε: “Το καλύτερο νερό στο πρόσωπο της γης είναι το νερό του Ζάμζαμ, το οποίο είναι πλήρης τροφή, και θεραπεία από ασθένειες. Το χειρότερο νερό στο πρόσωπο της γης είναι το νερό του Ουάντι Μπαραχούτ στη πόλης Χαδραμάουτ της Υεμένης. Στην επιφάνειά του είναι υπάρχουν παράσιτα που μοιάζουν με πόδια ακρίδων. Ρέει το πρωί και στεγνώνει το βράδυ”.

          Ο Μουτζάχιντ είπε: “Δεν είδα ποτέ τον Ιμπν Αμπάς να ταΐζει οποιονδήποτε άνθρωπο, χωρίς να του προσφέρει νερό του Ζάμζαμ”. Επίσης είπε ότι, όποτε ένας φιλοξενούμενος ήρθε να μείνει, ο Ιμπν Αμπ-μπάς (ραντιγιαλλάχου άνχου) τον τιμούσε με νερό του Ζάμζαμ.

          Ο Ιμπν Αμπ-μπάς (ραντιγιαλλάχου άνχου) αφηγήθηκε ότι ο Προφήτης Μουχάμμεντ (σαλλαλλάχου αλέιχι ουά σαλάμ) είπε:

          “Ένα σημάδι που μας ξεχωρίζει από τους υποκριτές, είναι ότι αυτοί δεν έχουν άφθονο νερό του Ζάμζαμ”.

          Το νερό Ζάμζαμ είναι γιατρικό

          Αποδείχτηκε σε αυθεντικά Αχαντίθ (λόγια) του προφήτη Μουχάμμεντ (σαλλαλλάχου αλέιχι ουά σαλάμ), ότι υπάρχει γιατρειά στο νερό Ζάμζαμ. Αυτό αποδεικνύεται επίσης και από τις γνωστές ιστορίες, αρχαίες και τωρινές, στις οποίες ο ΑΛΛΑΧ έχει θεραπεύσει ανθρώπους από διάφορες ασθένειας, μερικές φορές σε περιπτώσεις όπου η ιατρική είχε αποτύχει, έτσι και οι γιατροί είχαν εκπλαγεί με την ανάρρωση του ασθενή. Ο Ιμπν Αμπ-μπάς (ραντιγιαλλάχου άνχου), αφηγήθηκε ότι ο Προφήτης είπε:

          “Το καλύτερο ύδωρ στο πρόσωπο της γης είναι το νερό Ζάμζαμ, είναι πλήρης τροφή και γιατρικό”.

          Ο Προφήτης επίσης είπε: “Το (νερό) Ζάμζαμ είναι για τη πρόθεση για την οποία πίνετε”.

          Έτσι, όποιος το πίνει με σκοπό την επιδίωξη της θεραπείας, ο Πολυεύσπλαχνος ΑΛΛΑΧ μπορεί να τον θεραπεύσει. Ο Άμπου Χάμζα (ραντιγιαλλάχου άνχου) είπε: Κρατούσα τους ανθρώπους μακριά από τον Ιμπν Αμπ-μπάς (ραντιγιαλλάχου άνχου) και δεν ήρθα να τον δω για μερικές ημέρες, (και όταν πήγα να τον επισκεφθώ) Είπε: {Τι σε κράτησε μακριά;} Είπα: {(είχα) πυρετό}. Είπε: {(όσο αφορά το νερό Ζάμζαμ) ο προφήτης είπε: Ο πυρετός είναι ένα αεράκι από την κόλαση, δροσίστε το με νερό Ζάμζαμ}”.

          Ο Κέης ιμπν Κούρκουμ είπε, ότι ρώτησε τον Ιμπν Αμπ-μπάς (ραντιγιαλλάχου άνχου): “Δεν θα μου πεις για το Ζάμζαμ; Είπε: “Ο ανεφοδιασμός του δεν μπορεί να εξαντληθεί, και (το νερό είναι τέλειο) δεν μπορεί να στιγματιστεί. Είναι πλήρης τροφή και γιατρικό, και είναι το καλύτερο νερό που υπάρχει”.

          Το Ζάμζαμ είναι τροφή

          Σύμφωνα με το αυθεντικό Χαντίθ: “Το (νερό) Ζάμζαμ είναι για τη πρόθεση για την οποία πίνετε”.

          Ιμπν Αμπ-μπάς (ραντιγιαλλάχου άνχου), πέρασε έναν ολόκληρο μήνα, δεν έτρωγε τίποτα, έπινε μόνο (νερό) Ζάμζαμ, και δεν αισθάνθηκε έστω και τη παραμικρή πείνα.

          Σ’ ένα άλλο αυθεντικό Χαντίθ αναφέρεται ότι: Όταν ο Άμπου Δάρ (ραντιγιαλλάχου άνχου) έγινε μουσουλμάνος, είπε, “Ω! Προφήτη του ΑΛΛΑΧ, ήμουν εδώ για τριάντα ημέρες και νύχτες”. Ο Προφήτης Μουχάμμεντ (σαλλαλλάχου αλέιχι ουά σαλάμ) τον ρώτησε, “Ποιός σε ταΐζε”; Είπε “δεν έτρωγα τίποτα, παρά μόνο έπινα νερό Ζάμζαμ, κέρδισα τόσο πολύ βάρος έτσι ώστε αισθάνομαι τις πτυχές του λίπους στο στομάχι μου, και δεν πεινάω καθόλου”. Είπε τότε ο προφήτης Μουχάμμεντ: “Είναι ευλογημένο (νερό) και είναι μια πλήρη διατροφή”.

          Ιστορίες γιατρειάς αρρώστων με νερό Ζάμζαμ

          Υπάρχουν δεκάδες, πράγματι εκατοντάδες, ιστορίες για το πώς άρρωστοι άνθρωποι γιατρευτήκαν από ασθένειες, όταν απελπίστηκαν οι γιατροί για την κατάστασή τους, αλλά ο Πολυεύσπλαχνος και Ελεήμονας ΑΛΛΑΧ τους γιάτρεψε με τη βοήθεια του ευλογημένου αυτού νερού (Ζάμζαμ) και των κρυφών οφελών του, και αποκαταστάθηκε η πλήρη υγεία τους. Είναι ικανοποιητικό για μας να αναφέρουμε μόνο ένα παράδειγμα, από την δικιά μας εποχή:

          Αυτή είναι μια γνωστή ιστορία της δικιάς μας εποχής, όπου η πρωταγωνίστρια της ιστορίας ζει ακόμα. Αυτή η ιστορία επιβεβαιώνει τη δύναμης του ΑΛΛΑΧ και επαληθεύει την αλήθεια των λεγομένων του προφήτη Μουχάμμεντ (σαλλαλλάχου αλέιχι ουά σαλάμ) ότι “Το (νερό) Ζάμζαμ είναι για τη πρόθεση για την οποία πίνετε”, και ότι “το νερό Ζάμζαμ είναι γιατρικό και πλήρης τροφή”.

          Αυτή είναι η ιστορία της Λέιλα Χίλου, από το Μαρόκο. Η καημένη Λέιλα έπασχε από καρκίνο. Ήταν αμελής της ενθύμησης του ΑΛΛΑΧ, λόγω της καλής υγείας και ομορφιάς της. Όταν ανακάλυψε ότι ήταν άρρωστη, πήγε στο Βέλγιο, εκεί της είπαν ότι δεν είχε άλλη επιλογή, από το να αφορέσουν το στήθος της, και να υποβληθεί σε χημειοθεραπεία, η οποία θα την έκανε να χάσει τα μαλλιά της, ότι θα φύτρωναν τρίχες στο πρόσωπο της, και ότι θα έχανε τα νύχια και τα δόντια της. Αρνήθηκε αυτήν την θεραπεία, και ζήτησε τη λιγότερο βίαιη θεραπεία, και επέστρεψε στο Μαρόκο. Αλλά μετά από έξι μήνες είχε μια επικίνδυνη απώλεια βάρους, το χρώμα της είχε αλλάξει, και είχε φριχτούς πόνους, έτσι επέστρεψε στο Βέλγιο, όπου οι γιατροί είπαν στο σύζυγό της ότι η ασθένεια είχε διαδώσει παντού, είναι σε προχωρημένο στάδιο, ακόμη και στους πνεύμονές της, και ότι δεν υπήρχε κανένα φάρμακο που θα μπορούσε να την ωφελήσει τώρα.

          Τον συμβούλεψαν να τη πάρει στο σπίτι της γιατί θα πεθάνει. Αλλά ο σύζυγός της θυμήθηκε κάτι που είχε τελείως ξεχάσει: Ο Πολυεύσπλαχνος ΑΛΛΑΧ τον ενέπνευσε να επισκεφτεί τη ιερή Κάαμπα στη Μέκκα.

          Έτσι αυτός και η σύζυγός του πήγαν εκεί, η Λέιλα έκλαψε πάρα πολύ όταν αντίκρισε τη Κάαμπα. Προσευχήθηκε στον Πολυεύσπλαχνο και Ελεήμονα ΑΛΛΑΧ να μην εξαντληθούν οι ελπίδες της, και να μην κουραστούν οι γιατροί με την περίπτωσή της. Η Λέιλα άρχισε να διαβάζει το ιερό Κοράνι και να πίνει με αφθονία νερό Ζάμζαμ. Αισθάνθηκε μια ηρεμία και γαλήνη στον οίκο του ΑΛΛΑΧ.

          Ζήτησε από το σύζυγό της να την αφήσει να παραμείνει στον οίκο του ΑΛΛΑΧ και να μην την επιστρέψει στο ξενοδοχείο. Έτσι, έμεινε εκεί, εκτελώντας Ιτικάφ (απομόνωση για προσευχή). Το επάνω μισό του σώματός της ήταν πρησμένο γεμάτο όγκους, που επιβεβαίωναν ότι η ασθένεια της είχε εξαπλωθεί παντού.

          Οι γυναίκες που ήταν μαζί της στο Χάραμ (στον οίκο του ΑΛΛΑΧ) την συμβούλεψαν να πλείνει το επάνω μισό του σώματός της με νερό Ζάμζαμ αλλά φοβόταν να αγγίξει τους όγκους στο σώμα της. Τελικά υπερνίκησε τους φόβους της, και άρχισε να πλένει τους όγκους με νερό (Ζάμζαμ). Το σώμα και τα στήθη της γέμισαν με αίματα και πύον. Μετά το απροσδόκητος συνέβη: όλοι οι όγκοι εξαφανίστηκαν δεν πονούσε ποια, δεν υπήρξε ακόμα και το παραμικρό ίχνος αίματος ή πύον. Ο Πολυεύσπλαχνος ΑΛΛΑΧ την γιάτρεψε με τη βοήθεια των κρυφών οφελών του ευλογημένου νερού Ζάμζαμ.

          Εξάλλου ο Προφήτης Μουχάμμεντ (σαλλαλλάχου αλέιχι ουά σαλάμ) το είπε και το πιστεύουμε μέσα από τα βάθη της ψυχής μας ότι: “Το νερό Ζαμζαμ είναι γιατρικό και πλήρης τροφή”.

          .

          (1) Παλαιό δερμάτινο παγούρι που διατηρούσε το νερό πολύ κρύο.

          (2) Ονομάστηκε Μπαρράχ λόγω των πολλών οφελών του.

          (3) Μαντμούναχ σημαίνει αποκλειστικό, ονομάστηκε έτσι επειδή είναι αποκλειστικά για τους πιστούς.

          (4) Χίτζρ, είναι το σημείο εκείνο στο οποίο άφησε ο Προφήτης Ιμπραχήμ (αλέιχι σαλάμ) τη γυναίκα του Χάτζρα και τον γιο του Ισμαήλ.

          • Πράγματι αυτό είναι που μας έλείπε: To νερό Zam-Zam!
            Αλί, να εισάγουμε μερικές νταλίκες να έχουμε να πίνουμε?

          • Προσπαθείς να στηρίξεις το εμπόριο της Σαουδικής Αραβίας Αλίκο; Αυτοί πουλάνε το νερό του πηγαδιού στα κοθώνια που προσκυνάνε στη Μέκκα…

            • Ενώ τα κοθώνια που σταυροκοπιούνται μόλις δουν «δακρύζει» μία εικόνα π.χ. τί είναι;

          • @Αλή, λυπάμαι που θα χαλάσω το παραμύθι, αλλά η ιστορία με το πλύσιμο της καρδιάς του Μουχάμμαντ είναι αντιγραφή από ποίημα συγχρόνου του ποιητή που ήταν και συγγενής του… Δες εδώ https://greekmurtadeen.wordpress.com/2009/12/26/hanafiya

            «Ο Umayya αφηγήθηκε και μια ιστορία με αγγέλους που εμφανίστηκαν και άνοιξαν το στήθος του, στο πλαίσιο της προετοιμασίας για να γίνει Προφήτης, ιστορία η οποία εγκρίθηκε επίσης από τον Μουχάμμαντ. Ο Ibn Kathir αφηγείται στο βιβλίο του “The Beginning and the End” («Η αρχή και το τέλος») ιστορίες ότι ο Umayya συναντήθηκε με ιερείς που είδαν σ’ αυτόν σωματικά σημεία του προφητικού αξιώματος, και ότι μαγευτικά όντα κατέβηκαν πάνω του και άνοιξαν την καρδιά του για να την καθαρίσουν και να την εξαγνίσουν. Ο Μουχάμμαντ πήρε αυτές τις ιστορίες που έγραψε ο Umayya, και ισχυρίστηκε ότι συνέβησαν σ’ αυτόν. Ο Umayya Ibn Abu Salt ήταν αξιόλογο και σεβαστό πρόσωπο μεταξύ των Αράβων. Αν ο Μουχάμμαντ μπορούσε να ισχυριστεί ότι είχε τις ίδιες εμπειρίες που είχε εκείνος, θα ήταν προς όφελός του. Οι πρώτες έγκυρες βιογραφίες του Μουχάμμεντ συμπεριλαμβανομένου του «Βίου του Μουχάμμαντ» του Ιμπν Ισχάκ, ισχυρίζονται ότι όλα αυτά τα γεγονότα συνέβησαν στον Μουχάμμαντ.»

            Και το πράγμα δεν σταματάει εδώ:

            «ΑΧΜΑΝΤ: Ο Umayya Ibn Abu Salt ήταν ένας ποιητής. Πήρε ο Μουχάμμαντ κάποιο απόσπασμα της ποίησης του Ουμαγιά και το ενσωμάτωσε στο Κοράνιο;

            ΑΜΠΟΥΝΑ: Ναι, το έκανε. Το Αραβικό βιβλίο «Μια Ανθολογία των χριστιανών Ποιητών» παραθέτει μέρος της ποίησης του Umayya:

            Ο Θεός των ουρανών και της γης
            Και κύριος των βουνοκορφών
            Τα δημιούργησε και τα φύτεψε σταθερά
            Δίχως ορατούς στύλους ή σχοινιά
            Τα έφτιαξε και τα στόλισε με φως
            Από τον ήλιο και το φεγγάρι
            Έβαλε τους διάττοντες αστέρες στο σκοτάδι
            Ρίχνοντάς τους ταχύτερα από βέλη.

            Αυτό δεν είναι που είπε ο Μουχάμμαντ στο Κοράνιο 31:10: «Δημιούργησε τον ουρανό δίχως ορατούς στύλους, και φύτεψε βουνά σταθερά στη γη»;

            ΑΧΜΑΝΤ: Υπάρχουν και άλλα παραδείγματα;

            ΑΜΠΟΥΝΑ: Ναι, υπάρχουν πολλά. Ο Ali Jawad γράφει ότι οι περιγραφές του Umayya bin Abu Salt για την ημέρα της κρίσης, και τον παράδεισο και την κόλαση, αντιστοιχούν σε μεγάλη λεπτομέρεια σε ό, τι είναι γραμμένο στο Κοράνιο. Ο Umayya έγραψε ότι ο Αλλάχ στέλνει άτομα ως αγγελιαφόρους και δικάζει και επιβραβεύει τους ανθρώπους. Αυτοί που κάνουν κακό καταδικάζονται στην κόλαση, και εκείνοι που κάνουν δίκαιες πράξεις ζούν για πάντα σε έναν παράδεισο όπου γιορτάζουν με νερό, κρασί, γάλα και μέλι, και έχουν ό, τι επιθυμούν, συμπεριλαμβανομένων και όμορφων γυναικών. Το Κοράνιο 47:15 περιέχει απευθείας αποσπάσματα από την ποίηση του Umayya, «Ο παράδεισος που έχει υποσχεθεί στους δίκαιους θα περιέχει ποτάμια από νερό, γάλα, κρασί και μέλι.» Το Κοράνιο 56: 17-22 λέει, «Νεαρά αγόρια θα τους σερβίρουν από κούπες κρασί που δεν θα προκαλεί πονοκεφάλους ή μέθη, και θα έχουν γυναίκες με μεγάλα όμορφα μάτια σαν μαργαριτάρια».

            ΑΧΜΑΝΤ: Υπάρχουν περισσότερα ιστορικά στοιχεία ότι ο Μουχάμμαντ γνώριζε την ποίηση του Umayya bin Abu Salt;

            ΑΜΠΟΥΝΑ: Στο Σαχίχ Μουσλίμ (βιβλίο 28, χαντίθ 5602) γράφει ότι ο Amr bin Sharid ανέφερε ότι ο πατέρας του είπε ότι μια μέρα ίππευε πίσω από τον αγγελιοφόρο του Αλλάχ, και ο αγγελιαφόρος τον ρώτησε, «Θυμάσαι καθόλου από την ποίηση του Umayya bin Abu Salt;» Όταν ο πατέρας είπε ότι θυμόταν, ο αγγελιοφόρος του ζήτησε να απαγγείλει κάτι από αυτήν. Αφού απήγγειλε μερικούς στίχους, ο αγγελιοφόρος του ζήτησε να συνεχίσει και αυτός απήγγειλε στον αγγελιοφόρο εκατό δίστιχα από την ποίηση του Umayya. Σε ένα άλλο σχετικό χαντίθ (βιβλίο 28, 5606), ο Abu Huraira ανέφερε ότι ο αγγελιοφόρος του Αλλάχ είπε, «Ο πιο αληθινός στίχος που απήγγειλε ποιητής είναι ο στίχος «Εκτός από τον Αλλάχ όλα είναι μάταια», και ο Umayya bin Abu Salt ήταν σχεδόν μουσουλμάνος».

            Η εγκυκλοπαίδεια της Ισλαμικής Γνώσης (encyclopedia of Islamic Knowledge) γράφει ότι η ποίηση του Umayya bin Abu Salt ήταν μία από τις πηγές όπου βασίστηκε το Κοράνιο.

            ΑΧΜΑΝΤ: Αμπούνα, ποια πιστεύετε προσωπικά ότι ήταν η επίδραση του Umayya στην Μουχάμμαντ;

            ΑΜΠΟΥΝΑ: Αντί να δώσω τη γνώμη μου, θα ήθελα μάλλον να συνεχίσω με αυτά που έχουν γράψει οι ίδιοι οι μουσουλμάνοι ιστορικοί. Έχω την εντύπωση ότι μετά από αυτό το πρόγραμμα σήμερα, οι μουσουλμάνοι σεΐχηδες πρόκειται να επιτεθούν στα δικά τους βιβλία!

            Ο Jawad Ali γράφει ότι ο Umayya bin Abu Salt είπε, «Αν ο Μουχάμμαντ ήταν πραγματικά προφήτης, δεν θα είχε σκοτώσει αυτούς τους ανθρώπους στο νεκροταφείο.»

            ΑΧΜΑΝΤ: Για τι πράγμα μιλούσε;

            ΑΜΠΟΥΝΑ: Ο Umayya bin Abu Salt επρόκειτο να συναντηθεί με τον Μουχάμμαντ, και στο δρόμο ο ίδιος και οι σύντροφοί πέρασαν από ενα νεκροταφείο. Κάποιος ενημέρωσε τον Umayya ότι οι άνθρωποι στο νεκροταφείο ήταν οι μουσουλμάνοι που είχαν σκοτωθεί στη μάχη του Badr. Ο Umayya ήταν στη Συρία τον καιρό της μάχης, δεν ήταν στη Μεδίνα. Τότε ο Umayya έσκισε το πουκάμισο του και είπε, «Μα τον Αλλάχ, αν πραγματικά ήταν προφήτης δεν θα είχε σκοτώσει τον ίδιο τον λαό του.» Αυτή ήταν η γνώμη του Umayya bin Abu Salt.

            • «Ο αμπούνα (πατήρ) Ζακαρία Μπότρος απαντά σε ερωτήσεις…»

              ΑΧΑΧΑΧΑΧΑ… Ας γελάσω…. με «τάπωσες» τώρα…

            • Ο Διόνυσος αποκαλούνταν «σωτήρ» και θειον «βρέφος», το οποίο γεννήθηκε απὸ την παρθένο Σέμελη. Ήταν ο καλός «Ποιμήν», του οποίου οι ιερείς κρατούν την ποιμενική ράβδο, όπως συνέβαινε και με τον Όσιρη. Τον χειμώνα θρηνούσαν τον θάνατο του Διονύσου απὸ τους Τιτάνες, αλλά στις 30 Δεκεμβρίου εόρταζαν την αναγέννησή του. Οι γυναίκες-ιέρειες ανέβαιναν στην κορυφή του ιερού βουνού και κρατώντας ένα νεογέννητο βρέφος φώναζαν «ο Διόνυσος ξαναγεννήθηκε. Ο Διόνυσος ζει», ενώ σε επιγραφή αφιερωμένη στον Διόνυσο αναγράφεται:
              «Εγὼ είμαι που σε προστατεύω και σε οδηγώ, εγώ είμαι το Άλφα και το Ωμέγα».

              Σας λέει κάτι αυτό;

              Στις 25 Δεκεμβρίου (που αργότερα καθιερώθηκε από την Εκκλησία ως ημέρα των Χριστουγέννων) εόρταζαν τη γέννηση του ‘θεού’ Μίθρα και κατά καιρούς του Ηρακλή (γιου του Δία), του Διόνυσου -‘θεού’ του κρασιού- (και γιου του Δία επίσης), του Φρέιρ (‘θεού’ των Σκανδιναβών) κ.α.

              Για όσους επίσης δεν γνωρίζουν, η “Πρωτοχρονιά” με το Γρηγοριανό ημερολόγιο, ήταν η γιορτή προς τιμήν του Απολλωνίου του Τυανέως.

    • Αγαπητέ Πάνο!
      Σε έναν Ιστότοπο όπως αυτόν επιχειρούν διάφοροι. Σκοταδιστές, Πλανημένοι, Έμμισθοι, Αναζητητές, Αμφιταλαντευόμενοι κτλ.
      Κάποιοι όμως, σκεπτόμενοι και πλανημένοι μπορεί να βρούν την Αλήθεια και να επιστρέψουν όπως άλλωστε και οι Murtadeen αυτού του Ιστότοπου.
      Για τον λόγο αυτό, δεν με στεναχωρεί ο οποιοσδήποτε Ali al Yunani!
      Του το οφείλω μάλιστα, γιατί κάποτε ενώ υπήρξα αρνητής (παρ’ όλο που η ταυτότητα μου έγραφε Χριστιανός Ορθόδοξος), η Χάρις του Θεού με επισκεύθηκε στο πρόσωπο ενός αγνώστου.
      Απλά του μεταφέρω αυτά που γράφει η Αγία Γραφή, την οποίας μάλιστα τις Αλήθειες παραδέχεται και το ίδιο το Κοράνι.
      Το πρόβλημα για τους Μουσουλμάνους είναι το ίδιο που υπάρχει τόσο στον Ιουδαϊσμό όσο και στην Ορθοδοξία, και αυτό είναι η «Ιερά Παράδοση» – Ερμηνευτικό Έργο Ανθρώπων – ως ισότιμη με τις Θεόπνευστες Γραφές!

  7. Από έναν απολογητή (όπως επιδεικνύεις εαυτόν), θα περίμενα να απαντήσει επί των στίχων του Κορανίου τους οποίους παραθέτει ο abouna (Ζακαρία Μπότρος), γιατί αυτή είναι «η ταμπακιέρα»!
    Τα υπόλοιπα δεν αφορούν στην συζήτηση.
    Δεν καταλαβαίνεις πως καταντώντας γελοίος, γελοιοποιείς ταυτόχρονα και την «πίστη» σου και τους ομοϊδεάτες σου?
    Προσωπικά δεν πιστεύω ότι είσαι αργυρώνητος, όπως κάποιος υπέθεσε, διότι κανένας δεν συνηθίζει να πληρώνει γελοίους!

    • Πολύ απλά δεν με ενδιαφέρει τι λέει ο Αμπούνα και ο Χαντούμα και ο Πορδούμα και ο κάθε ανόητος παπάς που βγαίνει και μιλάει ως «ειδήμονας» για το Ισλάμ… Μπράβο σας, ‘αξιόλογες’ οι πηγές σας

      • Αυτό που μας ενδιαφέρει είναι να απαντήσεις στα παρακάτω
        ερωτήματα:
        Μετέτρεψε ο Μωάμεθ την Θρησκεία του κινήματος hanafiya σε θρησκεία του Ισλάμ:

        Κοράνιο 16:123 «Σου αποκαλύψαμε, Μουχάμμαντ, ότι πρόκειται να ακολουθήσεις την πίστη του Αβραάμ, ο οποίος ήταν ένας από τους χανίφες.»
        Κοράνιο 12:38 «Έχω ακολουθήσει την πίστη των προγόνων μου Αβραάμ, Ισαάκ και Ιακώβ, και ποτέ δεν θα αποδίδαμε συνεταίρους στον Αλλάχ.»
        Κοράνιο 6: 161 «Ο Κύριός μου με έχει κατευθύνει στον ίσιο δρόμο, στο μονοπάτι του Αβραάμ του χανίφη (Ibrahim Hanifa).»
        Κοράνιο 3: 95 «Ακολουθήστε τη θρησκεία του Αβραάμ του χανίφη (Ibrahim Hanifa), ο οποίος δεν ήταν ένας από τους ειδωλολάτρες.»
        Κοράνιο 2:135 «Σας λένε να γίνετε Εβραίοι ή Χριστιανοί αν θέλετε να καθοδηγηθείτε σωστά. Πείτε τους ότι θα ακολουθήσετε μάλλον τη θρησκεία του Αβραάμ του χανίφη (Ibrahim Hanifa).»

        – Ούτε κουβέντα για τόν Ισμαήλ!

        Σε κανένα στίχο δεν αναφέρεται το Ισλάμ, εκτός από Κοράνιο 22:78 (Σούρα μεταγενέστερη, της Μεδίνας όπου πλέον ονομάζονται μουσουλμάνοι).

        Προσέτι, ο Al-Tabari στην ερμηνεία του για Κοράνιο 6:161 , («Ο Κύριός μου με έχει κατευθύνει στον ίσιο δρόμο, το μονοπάτι του Αβραάμ του χανίφη») γράφει, «Αυτή ήταν η hanafiya, η θρησκεία του Αβραάμ. Ο χανίφης ήταν εκείνος που κατευθυνόταν στον ίσιο δρόμο».

        Τα υπόλοιπα, άν δηλαδή ο Μωάμεθ ήταν παιδεραστής, ομοφυλόφιλος και λοιπά, δεν μας αφορούν, αφορούν στην κατάντια των ψευδοπροφητών και σε αυτούς που τους εμπιστεύονται!

        • Η Χαναφίγια δεν ήταν συγκεκριμένη θρησκεία αλλά περισσότερο ένα μονοθεϊστικό κίνημα κ.τ.λ. Τα υπόλοιπα είναι εκ του πονηρού.

          • Αυτό που μας ενδιαφέρει ακριβώς, Αλί, δεν είναι η Χαναφίγια, αλλά η υποκλοπή των θέσεών της από τον Μωάμεθ τον ψευδοπροφήτη, ο
            οποίος αργότερα τις αλλοίωσε, προσθέτοντας και τον Ισμαήλ για να ξεχωρίσει από την Χαναφίγια η οποία προφανώς ακολουθούσε τις παραδόσεις της Παλαιάς Διαθήκης.
            Αυτή ήταν και είναι η επεκτατική πολιτική του Μωάμεθ και των ακολούθων του, εμφανιζόμενος ως Mahdi του Ισλάμ για να στήσει στο όνομα του Θεού, το «Παναραβικό Σουνιτικό Χαλιφάτο» με Σαλαφιστές όπως εσύ εκκαθαρίζοντας όχι μόνον Σιίτες και Αλεβίτες αλλά και μετριοπαθείς Σουνίτες !
            Απάντησε λοιπόν στους παραπάνω στοίχους του Κορανίου και σταμάτα τις «Ανατολίτικες Πονηριές» γιατί εδώ στην Δύση «no passaran»!

            Άν πάλι δεν μπορείς, και επιμένεις στο «δις εξαμαρτείν», άδειασέ μας την γωνιά γιατί δεν χρειαζόμαστε τα νύχια σου για να ξυνόμαστε! Έχουμε τα δικά μας.

  8. Πέστα ρε leipzig, ν’ αγιάσει το χεράκι σου! Αμάν πια μ’ αυτούς τους χασάπηδες και πράκτορες του Ισλάμ…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: