Οι Βυζαντινοί έχουν το νοστιμότερο αίμα. Ήρθαμε για να το πιούμε.

Τα τελευταία χρόνια οι προπαγανδιστές του Ισλάμ βάζουν τα δυνατά τους να μας πείσουν ότι το Ισλάμ είναι μια ειρηνική θρησκεία που τάχα δεν εξαπλώθηκε με το σπαθί αλλά με την πειθώ. Για να μας πείσουν χρησιμοποιούν τα επιχειρήματα ότι
1) Οι πρώτοι μουσουλμάνοι (η σύζυγος του Μουχάμμαντ η Χαντίζα, ο μικρός του εξάδελφος ο Αλή -ένα παιδάκι 11 ετών- και ο θετός του γιος πρώην σκλάβος, ο Ζαΐντ, και στη συνέχεια μερικοί ακόμα φίλοι του «προφήτη»), δεν έγιναν μουσουλμάνοι με το ζόρι.
2) Διάφοροι άλλοι άνθρωποι που γίνονται μουσουλμάνοι σήμερα, δεν γίνονται με το ζόρι αλλά «από μόνοι τους».

Φυσικά αυτά τα επιχειρήματα είναι άσχετα. Σίγουρα κάποιοι άνθρωποι γίνονται μουσουλμάνοι χωρίς βία. Κι εγώ χωρίς βία έγινα. Έγινα όμως χωρίς να γνωρίζω καλά ποιο είναι το Ισλάμ. Άλλοι που γίνονται μουσουλμάνοι δε γνωρίζουν στην αρχή αλλά και όταν μαθαίνουν, αυτό που μαθαίνουν ικανοποιεί τον ψυχισμό τους κι έτσι παραμένουν. Τέτοιοι προσήλυτοι υπάρχουν σε κάθε θρησκεία, λατρεία και σέχτα. Μερικοί γίνονται οπαδοί δαιμόνων, άλλοι εξωγηινων, άλλοι του Βούδα, άλλοι του Ινδουισμού. Άλλοι γίνονται μουσουλμάνοι για να παντρευτούν το πρόσωπο που θέλουν. Δεν είναι όμως αυτού του είδους οι μεταστροφές που έφεραν πολύ κόσμο στο Ισλάμ. Είναι τεκμηριωμένο ιστορικά ότι το Ισλάμ επεκτάθηκε με πόλεμο ή απειλή πολέμου, ή λόγω της οικονομικής εξαθλίωσης που έφερναν οι φόροι των μουσουλμάνων στους υπόδουλους λαούς. Επίσης είναι γνωστό ότι όταν κάποιος μουσουλμάνος απαρνείται το Ισλάμ κινδυνεύει με θάνατο. Αν είναι σε ισλαμικό κράτος πολύ δύσκολα σώζει τη ζωή του.
Συμπερασματικά, ποτέ στο Ισλάμ δεν παρατηρήθηκε αργή και σταθερή μεταστροφή όλο και μεγαλύτερου αριθμού ανθρώπων, όπως συνέβη με τον Χριστιανισμό, όπου αυτοί που γίνονταν χριστιανοί απειλούνταν με θάνατο κι όμως όλο και περισσότεροι άνθρωποι επέλεγαν να γίνουν χριστιανοί.

Αυτά τα θέματα θα αναπτυχθούν αργότερα από τον Greek Murtad. Εγώ δεν θα επεκταθώ πολύ. Θα σας παρουσιάσω ένα βίντεο με αγγλικούς υπότιτλους και από κάτω τους διαλόγους στα ελληνικά. Βγάλτε μόνοι σας τα συμπεράσματά σας για την ειρηνική εξάπλωση του Ισλάμ και για το πώς ακριβώς εννοούν τις μεταστροφές οι μουσουλμάνοι. Σε περίπτωση που σας έχουν πει ότι τάχα «δεν υπάρχει καταναγκασμός στη θρησκεία» επειδή το γράφει ένας στίχος του Κορανίου, διαβάστε κι εδώ.

http://www.youtube.com/watch?v=QB4hMMsT2fg

Αιγύπτιος κληρικός Hamdan Badr

[μέλος της οργάνωσης] Διεθνής Ένωση Μουσουλμάνων Λογίων (International Association of Muslim Scholars)

Al-Shabab TV (Αίγυπτος)

8 Δεκεμβρίου 2009

——————————

Ο Chaled (Ibn Al-Walid) πήγε στον διοικητή του Βυζαντινού στρατού,

που τον κοίταξε και είπε:

«Khaled, έχω ακούσει ότι αυτό που σας έκανε ν’αφήσετε τα σπίτια σας

ήταν η πείνα και η δίψα.

Πήγαινε πίσω με τους υπόλοιπους μουσουλμάνους.»

Εσύ και οι θεατές καλύτερα να δώσετε πολλή προσοχή.

«Πήγαινε πίσω με τους υπόλοιπους μουσουλμάνους, κι ο καθένας από σας θα πάρει τροφή, ποτό και ρούχα,

και θα τα παίρνετε αυτά κάθε χρόνο.»

Επειδή ήταν ο διοικητής, ήθελα να του  δώσουν λίγο… Θα μπορούσε να έχει τελειώσει τη δουλειά και να πάει πίσω… Κανένα πρόβλημα.

-Σωστά;

-Ναι, κανένα πρόβλημα.

-Γίνομαι σαφής;

-Ναι, οι θεατές μας το καταλαβαίνουν αυτό.

-Τι του είπε ο Khaled; Είπε: «Έχεις δίκιο Διοικητή!»

-Τι εντιμότητα.

-Σωστά.

«Ήταν η δίψα που μας έκανε ν’ αφήσουμε τα σπίτια μας.

Ακούσαμε ότι το Βυζαντινό αίμα είναι το νοστιμότερο, και ήρθαμε να το πιούμε.»

Μην το πάρετε στραβά αυτό. Δεν εννοεί ότι θα έπρεπε… [να πίνουμε αίμα]. Όχι.

Προτείναμε να μεταστραφούν στο Ισλάμ και να σωθούν, ή να πληρώσουν το φόρο Τζίζια,

αλλιώς θα τους κηρύσσαμε πόλεμο.

Αυτό δεν συνιστά επίθεση,

επειδή υπερασπίζουμε τα σύνορα του ισλαμικού κράτους.

Έχουμε διαταγή να επιβάλλουμε στους ανθρώπους να λατρεύουν τον Αλλάχ.

Είμαστε εντεταλμένοι να επιβάλλουμε στα πλάσματα να λατρέψουν τον Δημιουργό τους,

να σώσουμε όποιους θέλουν να σωθούν από το να λατρεύουν δούλους

έτσι ώστε να λατρέψουν τον Κύριο των Δούλων,

και να τους φέρουμε από την αδικία των άλλων θρησκειών στη δικαιοσύνη του Ισλάμ,

από τα στενά αδιέξοδα αυτού του κόσμου στην ευρυχωρία του κόσμου που πρόκειται να έρθει.

Αυτή είναι η αποστολή του κάθε μουσουλμάνου σ’ αυτή τη ζωή.

Ο Khaled ειπε αυτά τα πράγματα, κι ο άντρας γέμισε οργή.

Ο Khaled άρπαξε τα ηνία του αλόγου του,

και κάλπασε προς το στρατό των μουσουλμάνων,

φωνάζοντάς τους με την πιο δυνατή φωνή του:

«Φύσα, ω άνεμε του Παραδείσου!»

-Τι όμορφο.

– Τι ηγέτες…

Τι ωραία έκφραση. Πού είναι αυτοί οι ηγέτες; Θα ήθελα…

Θα θέλαμε τέτοιους ηγέτες, αλλά…

Θα μπορούσαν να πάρουν ένα μάθημα από τον Khaled…

Άρπαξε τα ηνία του αλόγου του και κάλπασε, φωνάζοντάς: «Φύσα, ω άνεμε του Παραδείσου!»

Ένας από τους μουσουλμάνους σ’ εκείνη τη μάχη πλησίασε τον Abu Obeida Ibn Jarrah,

και του είπε: «Abu Obeida,

θα ήθελες να δώσεις κάτι στον Προφήτη Μουχάμμαντ (στον Παράδεισο);»

Ξέρεις ποιος ήταν; Ήταν ο Omar Ibn-Al-Khattab.

Ήξερε ότι μέσα σε λίγα λεπτά, θα συναντούσε τον Προφήτη στον Παράδεισο.

Ο Ibn Obeida είπε: «Γιατί ρωτάς;»

Ο Ομάρ είπε: «Αποφάσισα να γίνω μάρτυρας για χάρη του Αλλάχ.»

Θα ήθελα το έθνος να ξυπνήσει και να γίνει πάλι αυτό που ήταν,

Να σταματήσει να ψάχνει για αγκάθια παντού και ν’ αρχίσει να ψάχνει για τριαντάφυλλα,

Να τα μυρίσει και να τα δώσει στους άλλους.

Μου θυμίζει την ιστορία για το πώς χάθηκε η Ανδαλουσία.

(Οι χριστιανοί) έστειλαν τους κατασκόπους τους,

Οι οποίοι συνάντησαν έναν νεαρό άντρα που έκλαιγε.

Τον ρώτησαν: «Γιατί κλαις, νεαρέ;»

Αυτός είπε: «Έρριξα δέκα βέλη κι ένα αστόχησε. Γι’ αυτό κλαίω.»

Έτσι οι κατάσκοποι γύρισαν στον Φερδινάνδο και την Ισαβέλλα,

Τους μονάρχες της Καστίλλης και της Αραγωνίας,

Και είπαν: «Όχι, δεν μπορείτε να τους νικήσετε.»

Δέκα χρόνια μετά, οι κατάσκοποι ξαναγύρισαν, και συνάντησαν έναν νεαρό άντρα να κλαίει.

«Γιατί κλαις;» τον ρώτησαν. «Η φιλενάδα μου με παράτησε» είπε αυτός.

Οι κατάσκοποι επέστρεψαν και είπαν: «Τώρα είναι ο καιρός!»

O Abū-Tāhir Al-Jannābī και η βεβήλωση της Μέκκας

Υπάρχει ένα πολύ ακριβό βιβλίο, που όμως αξίζει να αγοραστεί από όσους θέλουν να μαθαίνουν σωστά την ιστορία και γνωρίζουν αγγλικά. Είναι το «The Empire of the Mahdi: The Rise of the Fatimids (Handbook of Oriental Studies/Handbuch Der Orientalistik)» (Η αυτοκρατορία του Μαχντί: Η άνοδος των Φατιμιδών/Εγχειρίδιο Ανατολικών Σπουδών) των Heinz Halm και M. Bonner και μπορείτε να το παραγγείλετε από εδώ.

Στο βιβλίο αυτό διαβάζουμε – μεταξύ άλλων – για τους Καρμαθίτες, μια ισμαηλιτική σέχτα που έχει κατηγορηθεί για αμοραλισμό και μηδενισμό. Πιο γνωστοί έγιναν για την επανάστασή τους κατά των Αμπασιδών και τη λεηλασία της Μέκκας υπό την ηγεσία του Αμπου Ταχιρ αλ-Τζαναμπι.

Αυτή η λεηλασία της Μέκκας που περιλάμβανε και «απαγωγή» της Μαύρης Πέτρας συνήθως δεν αναφέρεται από τους απολογητές του Ισλάμ. Ακόμα κι όταν αναφέρεται, επικεντρώνονται συνήθως στην επιστροφή της Πέτρας . Γιατί δε μας λένε λεπτομέρειες; Επειδή οι Καρμαθίτες έσφαξαν τους μουσουλμάνους προσκυνητές κατά τη διάρκεια του Χατζ, φωνάζοντας στίχους του Κορανίου. Συγκεκριμένααπό τη σούρα Αλ Φιλ:

Η παράδοση γύρω από αυτούς τους στίχους (που μπορείτε να διαβάσετε αναλυτικά στα αγγλικά εδώ) λέει ότι:

Τη χρονιά της γέννησης του Προφήτη Μουχάμμαντ, ένας ισχυρός αιθιοπικός στρατός βάδισε κατά της Μέκκας (της πόλης όπου γεννήθηκε ο Μουχάμμαντ) με σκοπό να καταστρέψει τον Άγιο Οίκο του ΑΛΛΑΧ (το χώρο του προσκυνήματος).  Οι Άραβες δεν είχαν δύναμη να πολεμήσουν εναντίον του πολύ μεγάλου και ισχυρού στρατού. Οι Άραβες άφησαν μόνη τη Μέκκα. Ο Αλλάχ έστειλε σμήνη πουλιών και υπεράσπισαν τον Άγιο Οίκο Του. Εκατοντάδες πουλιά που δεν είχαν ειδωθεί ποτέ πριν πέταξαν προς τη Μέκκα. Κάθε πουλί είχε τρεις μικρές πέτρες. Αυτά τα πουλιά νίκησαν τον αιθιοπικό στρατό.1

Σύντροφοι του ελέφαντα ονομάστηκαν οι Αιθίοπες επειδή ο στρατός τους είχε πολλούς ελέφαντες. Και το έτος της εισβολής τους ονομαζόταν επίσης το έτος του ελέφαντα. Οι μουσουλμάνοι βασισμένοι σε αυτούς τους στίχους, πίστευαν ότι αυτό πραγματικά είχε συμβεί, μια και το Κοράνι θεωρείται ο κατά γράμμα λόγος του Θεού. Μερικοί ακόμα και σήμερα περιμένουν ότι ο Αλλάχ θα στείλει πουλιά που θα κρατούν πέτρες και θα τους βοηθήσουν να πάρουν το τέμενος Αλ-Ακσά. Έτσι, πίστευαν ότι κάθε επίθεση κατά της Μέκκας θα εξουδετερωνόταν από τον Αλλάχ. Αυτό το ήξερε ο αλ-Τζαναμπι, και μέσα στη σφαγή των μουσουλμάνων και τη γενική λεηλασία, φώναζε:
«Πού είναι ο Αλλάχ; Πού είναι τα μεγάλα πουλιά να μας ρίξουν πέτρες; Γιατί ο Αλλάχ δεν προστατεύει τον Οίκο Του; Δεν μπορεί; Ή δεν υπάρχει;»

Τα πτώματα των προσκυνητών αφέθηκαν να σαπίσουν στους δρόμους, ενώ μερικά πετάχτηκαν μέσα στο πηγάδι του Ζάμζαμ, που υποτίθεται ότι ξεπήδησε όταν ο μικρός Ισμαήλ σκάλιζε διψασμένος την άμμο με το πόδι του. (Το νερό του θεωρείται από τους μουσουλμάνους ιαματικό παρότι καμιά ανεξάρτητη μελέτη δεν το επιβεβαιώνει και μοιάζει μάλλον με θαλασσινό νερό). Αλλά η λεηλασία δε σταμάτησε εδώ. Ο Τζανάμπι πήρε τη Μαύρη Πέτρα μαζί του στο αλ-Χασα και την έσπασε σε κομμάτια. Μετά εκβίαζε τους Αμπασίδες να του δώσουν ένα μεγάλο ποσό για να την επιστρέψει. Μια Παρασκευή χρόνια αργότερα την πέταξαν δεμένη σε σάκκο μέσα σ’ ένα τζαμί της Κούφα (Ιράκ) με αποτέλεσμα να σπάσει κι άλλο και να γίνει 7 κομμάτια.
Πρέπει να πούμε ότι μερικοί πίστευαν ότι αυτή η επίθεση κατά της Μέκκας θα έφερνε την έλευση του Μαχντί, όπως λένε οι διάφορες ισλαμικές προφητείες. Βέβαια όπως δεν ήρθαν και πουλιά με πέτρες, δεν ήρθε ούτε και ο Μαχντί.
Υ.Γ. Για τους αναγνώστες που ρωτούν για τον Greek Murtad, είναι πολύ καλά στην υγεία του αλλά δεν θα επιστρέψει πριν το Σεπτέμβριο. Όλοι οι αποστάτες είμαστε πολύ καλά και πληθαίνουμε αριθμητικά.
—————————————————-

[1] At the year of the birth of the Prophet Mohammad, a strong Ethiopian Army went towards Makkah (the city of birth of Mohammad) in order to destroy the Holy Home of ALLAH (the place of pilgrim). The Arabs had no power to fight against that very big and strong army. The Arabs left Makka alone. Allah sent flights of Birds and defended His Holy House. Hundreds of birds which had never been seen before flew towards Makkah. Each bird had 3 little stones. These Birds beat the Ethiopian Army. (http://www.streetdirectory.com/travel_guide/153821/religion/the_birds_in_bible_and_quran.html)

The Empire of the Mahdi: The Rise of the Fatimids (Handbook of Oriental Studies/Handbuch Der Orientalistik)

Χίλιες και μια νύχτες: Το νυχτερινό ταξίδι, το αλ-Ακσά και το μπουράκ του Μουχάμμαντ

Υποτίθεται ότι μια νύχτα του 621 μ.Χ. ο Μουχάμμαντ έκανε ένα υπερφυσικό ταξίδι, που αναφέρεται στο Κοράνι 1:17:

Δόξα (στον ΑΛΛΑΧ), που πήρε το δούλο Του για νυκτερινό ταξίδι απ’ το απαράβατο τέμενος στο πιο Μακρινό τέμενος της Ιερουσαλήμ που τον περίβολό του έχουμε αγιάσει, – για να δείξουμε σ’ αυτόν κάποια από τα σημεία Μας, βέβαια Αυτός (ο ΑΛΛΑΧ) είναι ο μοναδικός, που ακούει και βλέπει (τα πάντα). (Μετάφραση των καθηγητών του Αλ-Άζχαρ.)

Το ταξίδι αυτό (الإسراء والمعراج‎, al-’Isrā’ wal-Mi‘rāğ) είχε δυο μέρη: Ο Μουχάμμαντ καθόταν στην Κάαμπα, όταν ο άγγελος Γαβριήλ ήρθε και του έφερε ένα υπερφυσικό ζώο‎ που ονομάζεται al-Burāq δηλ. «αστραπή» (البُراق). Το ζώο οδήγησε τον Μουχάμμαντ στην Ιερουσαλήμ, στο «πιο μακρινό τέμενος», που πιθανότατα είναι το όρος Μοριά, που οι Εβραίοι αποκαλούν και «Όρος του Ναού».

Το βουνό αυτό αναφέρεται στην Παλαιά Διαθήκη (Γένεση 22:2,14 Β’ Χρονικών 3:1) και βρίσκεται στην ομώνυμη περιοχή στην οποία ο Θεός είπε στον Αβραάμ να θυσιάσει τον γιο του Ισαάκ. Απείχε δρόμο τριών ημερών από την πόλη που ζούσε ο Αβραάμ, τη Βηρ-σαβεέ. Στο όρος Μοριά έκτισε τον περίφημο ναό ο Σολομών, και ο Θεός εμφανίστηκε στον Δαβίδ (Α’ Χρονικών 21:15-22). Βέβαια την εποχή εκείνη δεν υπήρχε εκεί κανένα τέμενος για να προσευχηθεί ο Μουχάμμαντ, και ακόμα κι αν δεχτούμε ότι ως «πιο Μακρινό τέμενος» εννοείται ο ναός του Σολομώντα, αυτός είχε καταστραφεί εκ θεμελίων πολλά χρόνια πριν. Οι μουσουλμάνοι απολογητές το κουκουλώνουν αυτό λέγοντας ότι «τζαμί» από γραμματικής απόψεως σημαίνει τόπο προσευχής, και όχι απαραίτητα κτίριο. Όμως, στη βιογραφία του Μουχάμμαντ από τον Ιμπν Σαντ, το συγκεκριμένο τέμενος αναφέρεται ξεκάθαρα ως κτίριο με πόρτες.[1]

Αργότερα που οι μουσουλμάνοι κατέκτησαν την περιοχή, αποκατέστησαν ετεροχρονισμένα την έλλειψη τζαμιού: έχτισαν στο όρος Μοριά το Τέμενος αλ-Ακσά (το «πιο μακρινό») αλλά και τον Θόλο του Βράχου πιο πέρα, πάνω από τα ερείπια του ναού της Αγίας Σοφίας.

Ο Μουχάμμαντ λοιπόν έδεσε το μπουράκ στο Δυτικό τείχος, που μέχρι σήμερα οι Άραβες αποκαλούν «τείχος του Μπουράκ», και στη συνέχεια οδήγησε στην προσευχή όλους τους άλλους προφήτες που κατάγονταν από τον Αβραάμ (όπως υποτίθεται ότι καταγόταν κι ο ίδιος ο Μουχάμμαντ).

Το Δυτικό τείχος, για τους μουσουλμάνους "τείχος του Μπουράκ".

Στη συνέχεια το μπουράκ πήγε το Μουχάμμαντ στους 7 ουρανούς όπου συνομίλησε με τον Αβραάμ, τον Μωυσή και τον Ιησού Χριστό, που στο Ισλάμ θεωρείται προφήτης. Μετά ο Γαβριήλ πήγε τον Μουχάμμαντ μπροστά στον Αλλάχ, ο οποίος του έδωσε οδηγίες να κάνουν οι μουσουλμάνοι 50 προσευχές ημερησίως. Ο Μωυσής που το έμαθε, είπε στον Μουχάμμαντ ότι κάτι τέτοιο δεν θα μπορούσαν να το κάνουν, κι έπρεπε να ζητήσει απ’ τον Αλλάχ να μειωθούν οι προσευχές. Έτσι μετά από αίτημα του Μουχάμμαντ, οι προσευχές έγιναν δέκα, και τελικά πέντε.

Όμως η δράση του μπουράκ δεν περιορίζεται στο ταξίδι του Μουχάμμαντ. Σύμφωνα με τις ισλαμικές παραδόσεις, το ζώο αυτό βοηθούσε τον… Αβραάμ να το παίζει δίπορτο με τη γυναίκα του Σάρα και την δούλα της Άγαρ, όταν η πρώτη απαίτησε να εκδιωχθεί η δεύτερη και ο γιος της ο Ισμαήλ. Το μπουράκ όμως, κάθε πρωί πήγαινε τον Αβραάμ στην Άγαρ και τον Ισμαήλ, και το βράδυ τον ξανάφερνε στη Σάρα και τον Ισαάκ!

Το μπουράκ απεικονισμένο σε πακιστανικό φορτηγό.

Από το μπουράκ ονομάστηκε η αεροπορική εταιρεια της Λιβύης Buraq Air, και η παλιότερη ινδονησιακή Bouraq Indonesia Airlines.

Αλλά, ήρθε η ώρα να μάθουμε περισσότερα για το μυστηριώδες αυτό ζώο. Αν δεν γνωρίζετε αγγλικά για να καταλάβετε το κείμενο στο βίντεο, μπορείτε να το δείτε στα ελληνικά από κάτω.

«Το Ισλάμ και ο παγανιστικός μύθος Αλ Μπουράκ
Μια παραγωγή του Griegos

Η πλειοψηφία των μουσουλμάνων δεν γνωρίζει τις παγανιστικές επιρροές που έχουν διαμορφώσει την πίστη τους.

Το Μπουράκ είναι ένα τέτοιο παγανιστικό χαρακτηριστικό που βρίσκεται μέσα στην ισλαμική πίστη.

Το Μπουράκ περιγράφεται σαν ιπποειδές πλάσμα με φτερά και ανθρώπινο πρόσωπο. Οι μουσουλμάνοι πιστεύουν ότι αυτό το μυθικό πλάσμα υπηρέτησε τον Μουχάμμαντ ως ιπτάμενο άλογο.
Το «νυχτερινό ταξίδι» του Μουχάμμαντ αναφέρεται στην σούρα 17 του Κορανίου. Όμως, το Μπουράκ περιγράφεται αλλού στην ισλαμική γραμματεία, όπως τα χαντίθ.

Στο Μπουχάρι τόμος 5, βιβλίο 63 αρ. 3887:
«Τότε [ο Γαβριήλ] μου έφερε ένα λευκό ζώο μικρότερο από μουλάρι και μεγαλύτερο από γαϊδούρι.»

Υπάρχουν αναφορές στο Μπουράκ στον Ιμπν Ισχάκ, 182.

Οι μουσουλμάνοι δεν έχουν ποτέ νοιαστεί να ρωτήσουν από πού προέρχεται ένα ζώο σαν το μπουράκ.

Μερικοί μουσουλμάνοι απολογητές καταφεύγουν στον προφήτη Ηλία από την Παλαιά Διαθήκη (Β΄Βασιλειών 2:11) όπου διαβάζουμε: «ένα πύρινο άρμα, με πύρινα άλογα…»

Η μόνη ομοιότητα μεταξύ του άρματος και των αλόγων από φωτιά με το μπουράκ, είναι ότι και τα δυο περιγράφονται ως ικανά να πετάξουν.

Επίσης, το άρμα και τα άλογα από φωτιά πήραν τον Ηλία στον ουρανό.

Στο «νυχτερινό ταξίδι» του Μουχάμμαντ υποτίθεται ότι έγινε το ίδιο πράγμα στη ράχη του μπουράκ. Όμως…

Ο Ιμπν Ισχάκ περιγράφει την Αΐσα να περιγράφει την εμπειρία του Μουχάμμαντ με το θείο, εκεί που λέει «το σώμα του αποστόλου έμεινε εκεί που ήταν αλλά ο Θεός πήρε το πνεύμα του τη νύχτα.»

Στην πραγματικότητα, οι περισσότεροι μουσουλμάνοι απολογητές υποστηρίζουν ότι το «νυχτερινό ταξίδι» του Μουχάμμαντ ήταν μάλλον ένα πνευματικό όραμα, παρά μια κυριολεκτική σωματική εμπειρία.

Σαφώς, το φτερωτό άλογο του Μουχάμμαντ δεν μπορεί να συγκριθεί με το πύρινο άρμα και άλογα που πήραν τον Ηλία στον ουρανό.

Οι Μουσουλμάνοι θα εκπλαγούν μαθαίνοντας ότι το μπουράκ στην πραγματικότητα προέρχεται από παγανιστικές πηγές.

Ας εξετάσουμε αυτές τις παγανιστικές πηγές.

Οι αρχαίοι Έλληνες και η μυθολογία τους είχαν φανταστικά πλάσματα που μπορούσαν να πετάξουν.

Αλλά, ας δούμε αυτά τα μυθικά πλάσματα, από τα οποία μπορεί να είναι δάνειο το Μπουράκ.

Εδώ έχουμε την ελληνική σφίγγα.

Υπάρχει επίσης η αιγυπτιακή σφίγγα.

Παρότι ο αιγυπτιακός τύπος συνήθως δεν απεικονίζεται με φτερά, αναγνωρίζουμε ένα τετράποδο με ανθρώπινο κεφάλι.

Υπάρχουν επίσης οι ασσυριακές και φοινικικές παραλλαγές.

Ας εξετάσουμε τώρα πώς η ισλαμική τέχνη απεικονίζει το Μπουράκ.

Οι ομοιότητες μεταξύ του ισλαμικού Μπουράκ και των προηγούμενων παραδειγμάτων από την ελληνική, αιγυπτιακή, ασσυριακή/φοινικική τέχνη είναι ξεκάθαρες.

Η ισλαμική γραμματεία και τέχνη αντανακλούν πολύ ισχυρά τα παγανιστικά παραδείγματα.

Δεν υπάρχουν προηγούμενα για το Μπουράκ στην ιουδαϊκή – χριστιανική παράδοση.

Το Μπουράκ είναι ένα ακόμη παράδειγμα για τις παγανιστικές επιρροές και καταβολές του Ισλάμ.

ΙΣΛΑΜ ΚΑΙ ΠΑΓΑΝΙΣΤΙΚΟΙ ΜΥΘΟΙ – (ΤΟ ΜΠΟΥΡΑΚ)
Μια παραγωγή του GRIEGOS – 2010»

Όσο εξετάζει κανείς το Ισλάμ, τόσο περισσότερα παραμύθια ανακαλύπτει. Πραγματικά, αυτή η θρησκεία θυμίζει χίλιες και μια νύχτες… Μόνο που αν σκεφτεί κανείς ότι η προφητική σταδιοδρομία του Μουχάμμαντ διήρκεσε πάνω από είκοσι χρόνια, τότε σαφώς οι μέρες και οι νύχτες είναι πολύ περισσότερες από χίλιες και μία.


[1] He said: By Allah I shall relate to them and inform them. They wondered at it and said: We have never heard a thing like this. The Apostle of Allah, may Allah bless him, said to Gabriel; O Gabriel! my people will not confirm it. He said: Abu Bakr will testify to it; and he is al-Siddiq. The narrator added: Many people who had embraced Islam and offered prayers went astray. (The Prophet continued,) I stood at al-Hijr, visualised Bayt al-Muqaddas and described its signs. Some of them said: How many doors are there in that mosque? I had not counted them so i began to look at it and counted them one by one and gave them information concerning them. I also gave information about their caravan which was on the way and its signs. They found them as I had related. Allah, the Almighty, the Great, revealed: «We appointed the vision which We showed thee as an ordeal for mankind». He (Ibn Sa’d) said: It refers to the vision of the eye which he saw with the eye. (p. 248.)

Ισλάμ, ο καρπός Ιουδαιοχριστιανικών αιρέσεων

Πολλές ιστορίες του Κορανίου αναφέρονται σε χαρακτήρες βιβλικούς: βλέπουμε να παρελαύνουν εκεί ο Μωυσής και ο αδελφός του Ααρών που αντιμετώπισαν τον Φαραώ, ο Νώε και η οικογένεια του που επέζησαν από τον κατακλυσμό, η γυναίκα του Πετεφρή που προσπαθεί να αποπλανήσει τον Ιωσήφ . Βέβαια οι ιστορίες έχουν τροποποιηθεί στρατηγικά από τον Μουχάμμαντ, για να δώσουν το μήνυμα ότι δεν ήταν μόνο παρόμοιος με εκείνους τους αρχαίους ήρωες, αλλά και μεγαλύτερος και καλύτερος. Πώς, όμως, ο Μουχάμμαντ έμαθε τις ιστορίες αυτές;

Για τους μουσουλμάνους, δεν υφίσταται ζήτημα του πώς ο Μουχάμμαντ έμαθε αυτές τις ιστορίες από τις Εβραϊκές Γραφές: του τις είπε ο Αλλάχ, που ήξερε τις ιστορίες καλύτερα από τον καθένα. Υπάρχουν όμως και άλλες απόψεις για το θέμα, όπως αυτή που θα εξετάσουμε σε τούτο το άρθρο.

Τριάντα χρόνια πριν, ένας Λιβανέζος Μαρωνίτης ιερέας με το ψευδώνυμο Αμπού Μούσα αλ-Χαρίρι (Abu Musa al-Hariri)  που μελέτησε για πολλά χρόνια πηγές αρχαίων ισλαμικών και χριστιανικών κειμένων, εξέδωσε ένα μικρό βιβλίο με τίτλο « Al-Qiss wa al-Nabi», δηλ. «Ο Ιερέας και ο προφήτης». (Nabi σημαίνει Προφήτης, και το Qiss μεταφράζεται ως Ιερέας, εφημέριος ή  πάστορας σε διάφορες χριστιανικές παραδόσεις). Το βιβλίο είναι μια ανάλυση της σχέσης που υπήρχε μεταξύ του Μουχάμμαντ και του εξαδέλφου της πρώτης συζύγου του της Χαντίτζα, του Εβιωνίτη ιερέα Waraqa bin Naufal. Το βιβλίο εκδόθηκε στον Λίβανο το 1978, αλλά όπως θα ήταν αναμενόμενο μόλις εμφανίστηκε αποσύρθηκε από τα ράφια των βιβλιοθηκών και των βιβλιοπωλείων, και δεν κυκλοφορεί πια. (Υπάρχει στα αραβικά εδώ: http://www.muhammadanism.org/Arabic/book/hariri/priest_prophet_book.pdf)
Πριν από μερικές εβδομάδες, ο συγγραφέας του βιβλίου έδωσε συνέντευξη στην αραβική τηλεόραση, στην εκπομπή «Τολμηρή ερώτηση» (Daring Question, δείτε την εκπομπή στα αραβικά εδώ: http://islamexplained.com/DaringQuestionEpisode153/tabid/1478/Default.aspx ). Η συνέντευξη έγινε τηλεφωνικά, καθώς αυτός δεν ήταν σε θέση να ταξιδέψει από το Λίβανο στο στούντιο. Για πρώτη φορά ο συγγραφέας αυτοπροσδιορίστηκε ως ο πατέρας Ιωσήφ αλ-Καζί (Joseph al-Qazi), και εξήγησε τις ιδέες που βρίσκονται στο βιβλίο του. Αυτές θα σας παρουσιάσουμε περιληπτικά σ’ αυτό το άρθρο.

Πριν συνεχίσουμε όμως με το βιβλίο, θα κάνουμε μια παρένθεση, για να πούμε κάποια πράγματα για τους Ιουδαιοχριστιανούς και τις διάφορες αιρετικές ομάδες που ξεπήδησαν από αυτούς.

Ιουδαιοχριστιανοί ονομάζεται μια μερίδα χριστιανών με εβραϊκή καταγωγή, οι οποίοι ήθελαν να συνεχίσουν να τηρούν το νόμο του Μωυσή. Από αυτούς, οι «Ιουδαΐζοντες» ζητούσαν να επιβάλλουν τον Μωσαϊκό νόμο και σε χριστιανούς που προέρχονταν από εθνικούς, και να υπάρχει διαχωρισμός μεταξύ χριστιανών εξ Ιουδαίων και χριστιανών εξ Εθνικών. Οι «Ναζαρηνοί» θεωρούσαν ότι οι χριστιανοί εξ Εθνικών δεν χρειαζόταν να τηρούν τον μωσαϊκό νόμο, αλλά οι εξ Εβραίων έπρεπε να το κάνουν. Μερικοί Ιουδαιοχριστιανοί ανέμειξαν στα πιστεύω τους γνωστικιστικά στοιχεία όπως η λατρεία αγγέλων. Στην προς Κολοσσαείς επιστολή, (Κολ. 2:16-18) ο απόστολος Παύλος προειδοποιούσε τους αναγνώστες του για ανθρώπους που προσπαθούσαν να τους επιβάλλουν το Μωσαϊκό νόμο ή να τους μυήσουν σε γνωστικιστικές πρακτικές, όπως η λατρεία των αγγέλων. Η προς Εβραίους επιστολή επίσης αναδεικνύει την ανωτερότητα του Υιού έναντι των αγγέλων (Εβρ. 1:1-14), ενώ στοιχεία κατά των Γνωστικών υπάρχουν και στο ευαγγέλιο και τις επιστολές του Ιωάννη.

Ανάμεσα στους Ιουδαιοχριστιανούς δημιουργήθηκαν με την πάροδο του χρόνου διάφορες αιρετικές  ομάδες:

*Η αίρεση των Εβιωνιτών συζητήθηκε και σχολιάστηκε από τους πρώτους χριστιανούς λογίους και επισκόπους όπως ο Ειρηναίος, ο Επιφάνιος και ο Ωριγένης. Κάποιοι πίστευαν ότι το όνομα Εβιωνίτες προερχόταν από κάποιο υποτιθέμενο ηγέτη τους ονόματι Εβιών στην Πέλλα της Δεκάπολης της Ιορδανίας, γιατί συνήθως οι αιρέσεις ονομάζονταν από το όνομα του ιδρυτή τους. Άλλοι λένε ότι οι Εβιωνίτες (εβραϊκά «Εβιωνίμ», που σημαίνει «Φτωχοί») αποκαλούνταν έτσι με βάση τις διδασκαλίες του Ιησού για την τιμητική θέση των φτωχών: «Μακάριοι εσείς οι φτωχοί, γιατί δική σας είναι η Βασιλεία του Θεού» (Λουκά 6:20), βασισμένες στο Ησαΐας 66:2 («Λέει ο Κύριος, σε ποιον λοιπόν θα επιβλέψω; Στον φτωχό και στον συντριμένο στην καρδιά») και άλλα σχετικά εδάφια της Παλαιάς Διαθήκης, που απευθύνονται σε ένα μικρό υπόλοιπο φτωχών πιστών. Αυτή η αίρεση θεωρούσε ότι ο Ιησούς ήταν ένας από τους μεγάλους προφήτες, που δεν ήταν Θεός ή Υιός του Θεού, αλλά έλαβε τις αποκαλύψεις μετά την βάπτισή του από τον Ιωάννη και ως εκ τούτου, το πνεύμα του Μεσσία μπήκε μέσα του μέχρι που σταυρώθηκε. Το μήνυμα του Ιησού περιλάμβανε τη διδασκαλία και το κήρυγμα της αποκάλυψης, αλλά δεν περιλάμβανε τη σωτηρία ή τη συγχώρεση για τις αμαρτίες μας. Μαζί με την Παλαιά Διαθήκη χρησιμοποιούσαν το ευαγγέλιο του Ματθαίου στην πρώτη του μορφή, στα εβραϊκά (ή αραμαϊκά), το οποίο σύμφωνα με τον Επιφάνιο, το αναθεώρησαν και το διαστρέβλωσαν για να ταιριάζει με τα δόγματά τους. Αυτή η αίρεση επέμενε σε συχνές πλύσεις για καθαρισμό, στην αποχή από το κρέας, και στην παροχή βοήθειας και σίτισης προς απόρους, χήρες, και ταξιδιώτες.

*Η αίρεση του Ιουδαιοχριστιανού Κηρίνθου, ο οποίος κατά τον Ιππόλυτο ίσως ήταν Εβιωνίτης, κήρυττε ότι ο ουρανός έμοιαζε με τη ζωή στη γη, κι εκεί το σώμα θα απολάμβανε κάθε πάθος που ήθελε για να ικανοποιηθεί· ότι ο ρόλος του Ιησού ήταν να απαλλάξει τον λαό του από τους Ρωμαίους· ότι το μήνυμα του Ιησού ήταν πολιτικό και κοινωνικό. Πίστευε σε κατά γράμμα χιλιετή βασιλεία του Θεού στη γη και συμφωνούσε με τη διδασκαλία για ενοίκηση του «Μεσσία» μέσα στον Ιησού μέχρι τη σταύρωσή Του.

*Η αίρεση των Ελκεσαϊτών, που προήλθε με τον καιρό από τους Εβιωνίτες, είχε πολλά στοιχεία από τους Γνωστικούς, και τιμούσε κάποιον Ελκασάι ή Ελζάι, ο οποίος το 101 μ.Χ. έλαβε ένα βιβλίο ως θεία αποκάλυψη. Σύμφωνα με τον Ωριγένη, λεγόταν ότι το βιβλίο είχε πέσει από τον ουρανό, ενώ σύμφωνα με τον Ιππόλυτο ο Ελζάι το είχε λάβει από έναν άγγελο που ήταν υιός του Θεού. Η αίρεση κήρυττε ότι ο Ιησούς είναι ένας άνθρωπος και ο Μεσσίας έφυγε από το σώμα του πριν το μαρτύριο, και ότι ο Ιησούς έλαβε την Αγία Γραφή από τον άγγελο Γαβριήλ που τον δίδαξε σοφία και την ικανότητα να προβλέπει το μέλλον. Το Άγιο Πνεύμα για τους Ελκεσαΐτες, ανάλογα με τα γεγονότα, είναι πότε η μητέρα του Ιησού και πότε ο άγγελος Γαβριήλ. Η διαφορά των Ελκεσαϊτών με τους Γνωστικούς ήταν ότι ενώ οι Γνωστικοί (μεταξύ αυτών και ο Κήρινθος) θεωρούσαν ότι τον κόσμο δημιούργησε άλλος Θεός από αυτόν της Καινής Διαθήκης, οι Ελκεσαΐτες θεωρούσαν ότι ήταν ο ίδιος που εκδηλώνεται στην Καινή Διαθήκη.

Κοινό στοιχείο των μεταγενέστερων Ιουδαιοχριστιανών είναι ότι μισούσαν τον απόστολο Παύλο, μια που αυτός είχε καταπολεμήσει αποτελεσματικά τις διδασκαλίες τους για τήρηση του Μωσαϊκού νόμου και  είχε διακηρύξει ότι η περιτομή δεν ωφελούσε σε τίποτα. Γύρω στον 2ο μ.Χ. αι. τον κατηγορούσαν ότι διέστρεψε τον Χριστιανισμό, και διέδιδαν ότι ήταν ένας  Έλληνας που έγινε Ιουδαίος ελπίζοντας να παντρευτεί την κόρη του αρχιερέα, αλλά επειδή δεν τα κατάφερε έγραψε κατά του Σαββάτου και της περιτομής. (Επιφανίου, Πανάριον, 30:36.)

Ο Ειρηναίος αποκαλούσε τους Ιουδαιοχριστιανούς «Ναζαρηνούς» κι έγραφε γι’ αυτούς:

«Εφαρμόζουν την περιτομή, επιμένουν στην τήρηση εκείνων των εθίμων που επιβάλλονται από το Νόμο, και είναι τόσο Ιουδαίοι στον τρόπο ζωής τους, ώστε ακόμη λατρεύουν στραμμένοι προς την Ιερουσαλήμ σαν να ήταν εκεί ο οίκος του Θεού».

Θα ξέραμε πολύ περισσότερα για τους Ιουδαιοχριστιανούς αν είχε διασωθεί το καθ’ Εβραίους ευαγγέλιο, όμως το αντίτυπο που είναι γνωστό ότι υπήρχε στην Βιβλιοθήκη του Ευσεβίου Καισαρείας (ή Ευσεβίου του Παμφίλου) στην Καισάρεια της Παλαιστίνης κάηκε κατά τη λεηλασία της πόλης από τους μουσουλμάνους το 653 μ.Χ.

Μετά το 70μ.Χ. και το 135 μ.Χ., οπότε καταστράφηκε η Ιερουσαλήμ και η επανάσταση των Ιουδαίων κατά των Ρωμαίων έληξε άδοξα, οι Ιουδαιοχριστιανοί μετανάστευσαν σε άλλες περιοχές όπου άσκησαν επίδραση σε διάφορους λαούς.[1] Για παράδειγμα, οι Μανδαίοι ή Ζαβίρ, που με την άφιξη του Ισλάμ στο Ιράκ το 636 μ.Χ. θεωρήθηκαν ως ο τρίτος «λαός της βίβλου», οι μυστηριώδεις Σαβαίοι του Κορανίου, από τον καρμηλίτη ιεραπόστολο Ιωάννη a Jesu ο οποίος τους ανακάλυψε, αλλά και από τους ιστορικούς, θεωρήθηκαν να έχουν σχέση με τους αρχαίους ημεροβαπτιστές  ή μαθητές του Ιωάννη του Βαπτιστή. Στοιχεία της γλώσσας τους υποδεικνύουν αραμαϊκή προέλευση. Ένα από τα κείμενα των Μανδαίων μιλά για τη φυγή των «Ναζαρηνών» ή «Ναζωραίων» από τις περιοχές του Ιορδάνη, κατά την εποχή των ιουδαϊκών πολέμων και της καταστροφής της Ιερουσαλήμ, περίπου το 70 μ.Χ.

Οι χριστιανοί στο Κοράνιο και συγκεκριμένα στα 2:62,111-113, 120, 135, 140, 5:14, 18, 51, 69, 82, 9:30, 12:17 (εδάφια της Μεδίνα) αποκαλούνται «Νασάρα» (نصارى). Ο Ιμπν Καθίρ συσχετίζει τη λέξη «an nasara»,  με τη λέξη «ανσάρ» (βοηθός), καθώς προέρχονται από τα γράμματα-ρίζες NSR, όμως η «ανσάρ» είναι αραβική ενώ το «Νασάρα» έχει υπόβαθρο εβραϊκό. Δίνει κι άλλη μια ετυμολογία για το «Νασάρα», που σχετίζεται με το ότι κατοικούσαν στην An-Nαsira, δηλαδή τη Ναζαρέτ. Δεν μπορούμε να μην παρατηρήσουμε πόσο θυμίζει η λέξη «Νασάρα» το «Ναζαρηνοί» , που χαρακτήριζε τους Εβιωνίτες.

Κλείνουμε την παρένθεση και συνεχίζουμε με τα όσα είπε ο συγγραφέας του βιβλίου «Ο ιερέας και ο προφήτης» στην εκπομπή «Η τολμηρή ερώτηση».

Περιληπτικά και σε ελεύθερη απόδοση, είπε τα εξής:

Ανάμεσα στα πολλά βιβλία που κυκλοφορούσαν στους πρώτους αιώνες της χριστιανικής Εκκλησίας ήταν και το «καθ΄Εβραίους ευαγγέλιο», ένα απόκρυφο που δίδασκε ότι ο Ιησούς ήταν ένας συνηθισμένος άνθρωπος που προικίστηκε με το Άγιο Πνεύμα, όταν βαφτίστηκε από τον Ιωάννη τον Βαπτιστή. Τότε έγινε ο Χρισμένος Μεσσίας, αν και δεν ήταν θεϊκός. Αυτό το Άγιο Πνεύμα παρέμεινε με τον Ιησού μέχρι την ημέρα της Σταύρωσης. Στη συνέχεια απομακρύνθηκε από αυτόν και ο Ιησούς πέθανε, όχι για τις αμαρτίες του κόσμου, αλλά ως ένα συνηθισμένο πρόσωπο.

Καθώς από τη μεριά του Ιουδαϊσμού υπήρχε πλήρης απόρριψη των χριστιανών με εβραϊκή καταγωγή [ως αποστατών και εθνοπροδοτών], κι απ’ τη μεριά του Χριστιανισμού εκκλησιαστικές σύνοδοι συγκαλούνταν στα χριστιανικά κέντρα της Ρώμης, της Ιερουσαλήμ και της Κωνσταντινούπολης για να διαχωρίσουν τη χριστιανική ορθοδοξία από την αίρεση, οι ομάδες που θεωρούνταν από Εβραίους και Χριστιανούς αιρετικές αναγκάστηκαν να μεταναστεύουν όλο και πιο μακριά. Μία από αυτές τις ομάδες, οι Εβιωνίτες, ακολουθούσαν τις διδαχές του καθ΄Εβραίους Ευαγγελίου. Μερικές φορές περιγράφονται ως ιουδαιοχριστιανοί, επειδή συνέχισαν πολλές εβραϊκές θρησκευτικές πρακτικές ενώ δέχθηκαν τον Ιησού ως τον Μεσσία. Μερικοί από αυτές τις ομάδες πήγαν προς τη Μέκκα, στη Σαουδική Αραβία, γενέτειρα του Μουχάμμαντ.

Η αληθινή ιστορία του Μουχάμμαντ δεν ξεκινά με τη γέννησή του, αλλά με τον πρόγονό του τον Κουσάι (Qusay) πέντε γενιές νωρίτερα. Αυτός παντρεύτηκε την κόρη του ηγέτη της φυλής των Κουραϊσιτών, και τελικά ο ίδιος έγινε ο αρχηγός τους. Αγόρασε επίσης το κλειδί για την Κάαμπα, η οποία παρείχε μια πηγή εσόδων που προέρχονταν από την επίσκεψη φυλών που λάτρευαν τα είδωλα τους εκεί. Όταν ο Κουσάι πέθανε έγινε ηγέτης ο γιος του ο Abdel Manaf, τον οποίο με τη σειρά του ακολούθησε ο γιος του Χάσιμ (προ-προπάππος του Μουχάμμαντ). Όπως συμβαίνει με πολλές εκτεταμένες οικογένειες καθώς περνάνε οι γενεές, μία πλευρά έγινε πλουσιότερη από τις άλλες. Ο παππούς του Μουχάμμαντ Αμπντέλ Μουτάλεμπ και ο πατέρας του ο Αμπντάλα ήταν από το φτωχότερο κλαν. Ο ίδιος ο Μουχάμμαντ γεννήθηκε σε εκείνη την πλευρά της οικογένειας, γεγονός που εξηγεί την περιγραφή του στο Κοράνιο ως ένα φτωχό ορφανό ( Κοράνι 93:6-9).

Η πλούσια πλευρά περιλάμβανε μια πλούσια επιχειρηματία που ονομαζόταν Χαντίτζα (Khadija) και τον εξάδελφό της Ουάρακα μπιν Νάουφαλ (Waraqa bin Nawfal). Σε αυτή την πλευρά ακολουθούσαν τις διδασκαλίες των Εβιωνιτών, και ο Ουάρακα μπιν Νάουφαλ ήταν ο κύριος ιερέας τους. Ο συνηθισμένος μουσουλμανικός ισχυρισμός, ότι στις αραβικές φυλές ήταν όλοι Jahiliya ή αδαείς πριν από τον Μουχάμμαντ, δημιουργήθηκε από τους ίδιους τους μουσουλμάνους για να μπει μια σφήνα μεταξύ αυτών και όλων των άλλων. Πολλοί από αυτές τις φυλές ακολουθούσαν διάφορες χριστιανικές και εβραϊκές παραδόσεις.

Ο Ουαράκα μπιν Νάουφαλ, με την ειδική έμφαση που έδιναν οι Εβιωνίτες στη φροντίδα για τους φτωχούς, φρόντισε ιδιαίτερα τον ορφανό Μουχάμμαντ. Τον δίδαξε να διαβάζει και να γράφει, καθώς και να μεταφράζει θρησκευτικά κείμενα από την αραμαϊκή στα αραβικά. Ο μουσουλμανικός ισχυρισμός ότι ο Μουχάμμαντ ήταν αναλφάβητος ήταν άλλος ένας μύθος που δημιουργήθηκε από τους πρώτους μουσουλμάνους προς στήριξη του ισχυρισμού τους ότι το Κοράνιο ήταν μια ειδική αποκάλυψη από τον Θεό. Δεδομένου ότι ο Μουχάμμαντ μεγάλωσε , ο Ουάρακα κάλεσε τον νεαρό να ζήσει μαζί με τους συνεργάτες του για τα θρησκευτικά τους προσκυνήματα. Μία φορά το χρόνο, κατά τη διάρκεια της νηστείας ένα μήνα πριν από το Πάσχα (tahannoth), η ομάδα των νηστευτών ζούσε με λαχανικά, γιαούρτι, και άζυμο ψωμί. Η αναχώρηση περιλάμβανε προσευχή, ενατένιση, επανάληψη και επίκληση του ονόματος του Θεού, και ανάγνωση της Βίβλου στη σιωπή και την πλήρη απομόνωση από τους κατοίκους της Μέκκας. Μετά την νηστεία, θα κύκλωναν την Κάαμπα 7 φορές. Έτσι εκπαιδεύτηκε να λαμβάνει αποκαλύψεις ο Μουχάμμαντ. Εκτός από τον ιερέα Ουάρακα, στο κόμμα περιλαμβάνονταν οι: Abd al-Mutallib (παππούς του Μουχάμμαντ), Othman bin Al Howeireth, Abû Umayya ibn Al-Mughîra (μάλλον ο πατέρας της Ουμ-Σαλάμα, μετέπειτα συζύγου του Μουχάμμαντ), Abdalah bin Jahsh (εξάδελφος του Μουχάμμαντ και αδελφός της μετέπειτα συζύγου του Ζεϊνάμπ). [Σύμφωνα με ιστορικούς του Ισλάμ, συμμετείχε και ο ποιητής Umayya ibn Abî as-Salt, ένας από τους συγγενείς του Μουχάμμαντ, του οποίου την ποίηση ο Μουχάμμαντ αγαπούσε κι έβαλε αποσπάσματά της στο Κοράνι]. Ο Ουάρακα αναγνώρισε τις θρησκευτικές τάσεις του Μουχάμμαντ και τις ηγετικές του ικανότητες, και έλπιζε ότι θα τον διαδεχόταν ως ηγέτης των Εβιωνιτών στη Μέκκα (το ίδιο το Κοράνιο διευκρινίζει ότι, όταν ο Μουχάμμαντ ξεκίνησε να κηρύττει στους φτωχούς της Μέκκας, δεν τους έλεγε για το «Ισλάμ», αλλά για το μονοθεϊσμό του Αβραάμ). Ο Ουάρακα βρήκε στον Μουχάμμαντ απασχόληση στα καραβάνια με καμήλες της εξαδέλφης του Χαντίζα, που πήγαιναν στη Δαμασκό και στη Βασόρα, και αργότερα όταν έγινε 25 ετών κι εκείνη ήταν 40, κανόνισε το γάμο του μαζί της. Ο γάμος έγινε σύμφωνα με τη χριστιανική παράδοση, πράγμα που σήμαινε πως ο Μουχάμμαντ δεν έλαβε καμιά άλλη σύζυγο όσο ζούσε η Χαντίτζα. Τα δύο κλαν συναντήθηκαν κατά την τελετή του γάμου. Έτσι, ο Ουάρακα φρόντισε ο προστατευόμενός του να γίνει πλούσιος, και εν δυνάμει ηγέτης και διάδοχος της θέσης του στην ιεραρχία ως «πατριάρχης» της αίρεσης της Μέκκας.

Ο Μουχάμμαντ είχε πολλές αποκαλύψεις που τον φόβιζαν, επειδή νόμιζε ότι ήταν ο Σατανάς (shaytan) ή κακά πνεύματα που τον παρενοχλούσαν. Η Χαντίζα, βοηθούμενη από τον Ουάρακα, καθησύχασε τον Μουχάμμαντ ότι τον είχε επιλέξει ο καλός αρχάγγελος να κηρύξει το μήνυμα, και ο Ουάρακα ευλόγησε τον Μουχάμμαντ και τον έστειλε να προσηλυτίσει τους ανθρώπους στη Μέκκα. Μερικοί από τους φτωχότερους και εκείνους που βρίσκονταν στη χαμηλότερη κοινωνική βαθμίδα τον ακολουθούσαν. Σε πολλούς ισχυρούς παγανιστές δεν άρεσε το κήρυγμά του, αλλά δεν μπορούσαν να τον πειράξουν επειδή τον προστάτευαν ο Ουάρακα, η Χαντίζα και ο θείος του Abi Taleb.

Όταν ο Ουάρακα πέθανε, οι αποκαλύψεις σταμάτησαν να εμφανίζονται επί τέσσερα χρόνια στον Μουχάμμαντ. Όταν πέθανε και η Χαντίζα, αυτός ήταν πάνω από 40 ετών και είχε μείνει χωρίς πνευματικούς οδηγούς και συμπαραστάτες. Μετά το θάνατο του θείου του Αμπού Τάλεμπ έχασε και τη στήριξη των φατριών κι έφυγε από τη Μέκκα για να συναντήσει ορισμένους από τους οπαδούς και του στην πόλη της Μεδίνα, 250 μίλια προς τα βόρεια. Μια νέα φάση του Ισλάμ βρισκόταν σε πλήρη εξέλιξη, καθώς το «μήνυμα» του θεού και ο τρόπος ζωής του Μουχάμμαντ άλλαξε δραστικά. Το μήνυμά του έγινε μήνυμα κατάκτησης και αυτοκρατορίας, και ο τρόπος ζωής του (όπως και πολλών αυτοαποκαλούμενων προφητών πριν και μετά από αυτόν) είχε κι έναν θεό να του παρέχει οτιδήποτε ήθελε, μεταξύ άλλων και πολλές γυναίκες, όπως επιθυμούσε η καρδιά του.

Η θέση οτι το Ισλάμ προήλθε απο τον Ιουδαιοχριστιανισμό δεν είναι με κανένα τρόπο μοναδική στον Ιωσήφ αλ-Καζί. Όπως σημειώνει ο επίκουρος καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών  Σωτήριος Δεσπότης,

«ο χαμένος συνδετικός κρίκος μεταξύ χριστιανισμού και ισλάμ είναι, σύμφωνα με αρκετούς ερευνητές ο Ιουδαιοχριστιανισμός, ο οποίος από τον αγ. Επιφάνιο Σαλαμίνος χαρακτηρίστηκε ως μία από τις 80 τότε γνωστές αιρέσεις (Πανάριον 374-377): οι Ναζηραίοι ομολογούσαν τον Ιησού ως υιό του Θεού,  ζούσανε όμως σύμφωνα με τα  μωσαϊκά έθιμα. Οι ιουδαιοχριστιανοί, και κυρίως οι Εβιωνίτες (οι πτωχοί του Θεού) και οι βαπτιστές σαβαίοι, οι οποίοι θεωρούσαν το Χριστό ως άνθρωπο εξ ανθρώπων Μεσσία εγκαταστάθηκαν στην αραβική χερσόνησο και μάλιστα στη Μεδίνα. Σημειωτέον ότι το ιουδαιοχριστιανικό ρεύμα επιβιώνει μέχρι σήμερα στην Αφρική και στις Ινδίες. Οι Αιθίοπες μονοφυσίτες, οι οποίοι διακρίνονται για την ευλάβεια και την πίστη τους στις παραδόσεις τιμούν την κιβωτό του Μωυσή (ταβότ), χρησιμοποιούνε μια σημιτική λειτουργική γλώσσα, ψέλνουν ψαλμούς με τη συνοδεία τυμπάνων και σαλπίγγων, έχουν καθιερώσει μαζί με τη βάπτιση την περιτομή, τιμούνε το Σάββατο, και έχουν αντίστοιχες διαιτητικές συνήθειες (απαγόρευση χοιρινού). Στη νότια Ινδία ζούνε 70.000 χριστιανοί Tekkumbgam ή Southist οι οποίοι έφθασαν εκεί στην Κεραλά από τη Συρία η Μεσοποταμία το 345 υπό την ηγεσία ενός Θωμά από την Κανά ή Χαναάν. Ομολογούν τον Ιησού ως το Μεσσία των Ιουδαίων. Σύμφωνα με τον A. Schlatter, κανείς από τους ηγέτες της χριστιανικής Καθολικής Εκκλησίας των πρώτων αιώνων δε μπορούσε να φανταστεί ποτέ ότι οι αιρετικοί και περιθωριοποιημένοι ιουδαιοχριστιανοί κάποτε θα ταρακουνούσαν τον κόσμο και θα σάρωναν Μητροπόλεις του χριστιανικού Βυζαντίου. Μονοθεϊσμός αντί τριαδολογίας, Πάσχων Δούλος του Κυρίου αντί του Θεανθρώπου (δύο υποστάσεων) είναι μόνο μερικά από τα πιστεύω των γνωστικιζόντων ιουδαιοχριστιανών, πιθανότατα Ελκεσαϊτών (που στο Κοράνι ονομάζονται Sabier)[2], οι οποίοι επηρεασμένοι και από το γνωστικισμό θεωρούσαν τον Ιησού ως τη σφραγίδα των Προφητών (πρβλ. Tertullian, Adversus Judaeos), εξέχων τίτλος κατόπιν του Μωάμεθ. Σύμφωνα με τον Σωζομενό (439-450) υπήρχαν ιουδαιοχριστιανοί οι οποίοι θεωρούσαν ως προπάτορες τον Ισμαήλ και την Άγαρ. Ίσως (και) αυτούς πολέμησε καταρχάς ο προφήτης του Ισλάμ στη Μεδίνα αλλά και από αυτούς πληροφορήθηκε πολλά γεγονότα αλλά και Μιδράς της βιβλικής παράδοση.

Στην Αραβία φαίνεται επίσης ότι ετιμάτο ήδη η Maryam η μητέρα του Isa-Ιησού, η οποία από σύγχυση με την Μαριάμ την αδελφή του Μωυσή, θεωρούνταν κόρη του Αμράμ και αδελφή του Ααρών και σίγουρα όχι Θεο-τόκος. Υπήρχε μάλιστα τοιχογραφία της στην Kaaba της Μέκκας, την οποία δεν κατέστρεψε ο Μωάμεθ. Δεν θεωρούνταν rasulu  llah απεσταλμένη από το Θεό (όπως ο Μωάμεθ αλλά και οι άλλοι προφήτες) αλλά siddiqa – αληθινή (5,75).»

Έχοντας υπόψη μας όλα αυτά, και κάποια ακόμη (όπως τη γνωριμία του Μουχάμμαντ με τον αρειανιστή μοναχό Μπαχίρα) δεν φαίνεται πια καθόλου παράξενο γιατί ο Ιωάννης Δαμασκηνός, ο μεγάλος Ορθόδοξος θεολόγος που μεγάλωσε μέσα στην αυλή του Mu’awiyah στη Δαμασκό και γνώρισε καλά το Ισλάμ, το θεωρούσε μια χριστιανική αίρεση


[1] Οι χριστιανοί που ζούσαν στην Ιερουσαλήμ, γνώριζαν την προφητεία του Ιησού:

«Όταν όμως δείτε να κυκλώνεται από στρατεύματα η Ιερουσαλήμ, τότε να γνωρίσετε ότι έχει πλησιάσει η ερήμωσή της. Τότε όσοι είναι στην Ιουδαία ας φεύγουν στα όρη και όσοι είναι στο μέσο αυτής ας αναχωρήσουν και όσοι είναι στην ύπαιθρο ας μην εισέλθουν σ’ αυτή, γιατί ημέρες εκδίκησης είναι αυτές, για να ολοκληρωθούν όλα τα γραμμένα. Αλίμονο σε όσες έχουν στην κοιλιά παιδιά και σε όσες θηλάζουν εκείνες τις ημέρες. Γιατί θα γίνει καταπίεση μεγάλη πάνω στη γη και οργή στο λαό τούτο, και θα πέσουν από το στόμα της μάχαιρας και θα αιχμαλωτιστούν σε όλους τους εθνικούς, και η Ιερουσαλήμ θα πατιέται συνεχώς από τους εθνικούς, μέχρις ότου συμπληρωθούν οι καιροί των εθνικών» (Λουκάς 21:20-24).

Έτσι έφυγαν από την Ιερουσαλήμ στην Πέλλα της Ιορδανίας, όπου και παρέμειναν μέχρι το 135 μ.Χ. Σύμφωνα με το βιβλίο «Ιστορία του Ιουδαϊκού Χριστιανισμού» του Hugh Schonfield κάποιοι Ιουδαιοχριστιανοί βρίσκονταν στην Ιερουσαλήμ το διάστημα 132-135 μ.Χ. οπότε ξέσπασε η επανάσταση των Εβραίων κατά των Ρωμαίων, και ενώθηκαν στον πόλεμο με τους Εβραίους κάτω από τη σημαία του Μπαρ-Κοχεμπά, ταυτιζόμενοι μαζί τους εθνικά. Όταν όμως ο Ραβίνος Ακίβα ανακήρυξε τον Μπαρ-Κοχεμπά ως τον αναμενόμενο Μεσσία, οι Ιουδαιοχριστιανοί που θεωρούσαν τον Ιησού ως το Μεσσία των Ιουδαίων αρνήθηκαν να συμπράξουν, και πλέον θεωρούνταν και προδότες του έθνους τους. Καθώς οι Ρωμαίοι με τη νίκη τους ισοπέδωσαν την Ιερουσαλήμ και απαγόρευσαν την είσοδο σε όλους τους Εβραίους, όσοι Ιουδαιοχριστιανοί επέζησαν έφυγαν απότην περιοχή.

[2] Σημειωτέον ότι και ο Πέρσης Μάνης (216-76) ο οποίος ήθελε στη συνέχεια των Ζαρατούστρα, Βούδα και ενός «γνωστικού» Χριστού να ιδρύσει μια καινούργια χριστιανική θρησκεία, στα νιάτα του ανήκε στην ιουδαιοχριστιανική αίρεση των Βαπτιστών – Ελκεσαϊτών και επηρεάστηκε από το νομικισμό και την αποκαλυπτική σκέψη.

Πού είναι ο Αντίχριστος, ΟΕΟ;

Σύμφωνα με το Sunan Abu Dawud, ο Μουχάμμαντ φέρεται να ισχυρίστηκε ότι ο Αντίχριστος (που ονομάζεται Dajjal) ήταν να εμφανιστεί λίγο μετά την κατάκτηση της Κωνσταντινούπολης από τους μουσουλμάνους. Ορίστε τα σχετικά χαντίθ:

Βιβλίο 37, Αριθμός 4281:

Ο Mu’adh ibn Jabal διηγήθηκε:

Ο Προφήτης (ειρήνη σ’ αυτόν) είπε: Η κατάσταση ακμής της Ιερουσαλήμ θα είναι όταν η Γιαθρίμπ (Μεδίνα) είναι σε ερείπια, το κατάσταση ερήμωσης της Γιαθρίμπ θα είναι όταν έρθει ο μεγάλος πόλεμος, το ξέσπασμα του μεγάλου πολέμου θα είναι στην κατάκτηση της Κωνσταντινούπολης και η κατάκτηση της Κωνσταντινούπολη όταν έρθει ο Dajjal (Αντίχριστος). Αυτός (ο Προφήτης) χτύπησε το μηρό του, ή τον ώμο του με το χέρι του και είπε: Αυτό είναι αλήθεια όπως και το ότι εσύ είσαι εδώ, ή όπως κάθεσαι (εννοούσε τον Mu’adh ιμπν Jabal).

Βιβλίο 37, Αριθμός 4282:

Ο Mu’adh ibn Jabal διηγήθηκε:

Ο Προφήτης (ειρήνη σ’ αυτόν) είπε: Ο μεγαλύτερος πόλεμος, η κατάκτηση της Κωνσταντινούπολης και ο ερχομός του Dajjal (Αντιχρίστου) θα λάβει χώρα μέσα σε διάστημα επτά μηνών.

Βιβλίο 37, Αριθμός 4283:

Ο Abdullah ibn Busr διηγήθηκε:

Ο Προφήτης (ειρήνη σ’ αυτόν) είπε: Ο χρόνος μεταξύ του μεγάλου πολέμου και της κατάκτησης της πόλης (Κωνσταντινούπολης) θα είναι έξι έτη, και ο Dajjal (Αντίχριστος) θα έρθει εμπρός στο έβδομο έτος.

Οι μουσουλμάνοι κατέλαβαν την Ιερουσαλήμ το 636 μ.Χ.. Η Κωνσταντινούπολη κατακτήθηκε από μουσουλμάνους τον Μάιο του 1453 μ.Χ. Ωστόσο, η προφητεία σχετικά με την ερήμωση της Γιαθρίμπ (Μεδίνα) και την έλευση του Αντίχριστου που θα λάμβανε χώρα επτά μήνες μετά την κατάκτηση της Κωνσταντινούπολης δεν πραγματοποιήθηκε. Βάση των προηγούμενων παραδόσεων, ο Αντίχριστος ήταν να εμφανιστεί το Νοέμβριο του 1453. Όμως, είναι 2010 κι ακόμη δεν ήρθε! Πού είναι ο Αντίχριστος, ΟΕΟ;

Ορισμένοι μπορεί να πουν ότι τα γεγονότα αυτά αναφέρονται σε μελλοντικές κατακτήσεις. Για παράδειγμα, ότι η Κωνσταντινούπολη χρησιμοποιείται ως συνώνυμο για τη χριστιανική ρωμαϊκή αυτοκρατορία. Αυτό θα σήμαινε, επομένως, ότι η προφητεία λέει ότι οι Μουσουλμάνοι θα κατακτήσουν τη Ρώμη και μετά θα εμφανιστεί ο Αντίχριστος. Αυτή η λογική θυμίζει τα κόλπα των «Μαρτύρων του Ιεχωβά» και άλλων που προβλέπουν αποτυχημένα το τέλος του κόσμου, και μετά την αποτυχία αρχίζουν να κάνουν τις «προβλέψεις» τους πιο ελαστικές.

Το πρόβλημα στην περίπτωσή μας είναι ότι, αν ο Μουχάμμαντ μιλούσε για τη Ρώμη θα μπορούσε να είχε χρησιμοποιηθεί απλώς τη λέξη για τη Ρώμη. Ήξερε πολύ καλά τη διαφορά των δύο πόλεων καθώς (κατά την παράδοση) είχε στείλει επιστολές τόσο στον αυτοκράτορα της Κωνσταντινούπολης, όσο και στον Πάπα της Ρώμης. Το να καλέσει τη Ρώμη είτε «Κωνσταντινούπολη» ή ακόμη και «Βυζάντιο» θα ήταν αναχρονιστικό για την εποχή του.

Ως εκ τούτου, είμαστε αναγκασμένοι να συμπεράνουμε ότι οι προβλέψεις του Μουχάμμαντ απέτυχαν να υλοποιηθούν, και το γεγονός αυτό αποδεικνύει ότι δεν ήταν πραγματικός προφήτης. Όμως, αυτές δεν είναι οι μόνες ψευδοπροφητείες του Μουχάμμαντ… Κάντε λίγο υπομονή και σύντομα θα δημοσιεύσουμε περισσότερες.

Ο Μουχάμμαντ απέτρεπε τους βιασμούς κρατουμένων γυναικών;

Μετά την αγανάκτηση που εξέφρασε ο απολογητής του Ισλάμ Άχμεντ Ελντίν, για τους υποτιθέμενους βιασμούς αιχμαλώτων γυναικών στη Βίβλο, αξίζει να ανασκοπήσουμε λίγο το πώς αντιμετωπίζεται το θέμα του βιασμών αιχμαλώτων γυναικών στο Ισλάμ.

Όπως έχουμε δει σε προηγούμενα άρθρα το Ισλάμ έχει δυο μέτρα και δυο σταθμά για τους ανθρώπους: υπάρχουν οι πιστοί, και οι άπιστοι. Εάν ο Αλλάχ μετά από μάχη ρίξει στα χέρια των μουσουλμάνων άπιστες γυναίκες, αυτοί μπορούν να τις δώσουν στους δικούς τους για λύτρα, να τις ελευθερώσουν (μια πολύ σπάνια περίπτωση), να τις πουλήσουν ή να τις κρατήσουν για προσωπική τους χρήση. Ο Μουχάμμαντ, σε αντίθεση με τον Μωυσή, ενθάρρυνε πραγματικά το βιασμό των γυναικών που συνελήφθησαν στη μάχη. Το παρακάτω χαντίθ παρέχει το πλαίσιο για τον κορανικό στίχο 4:24 («Επίσης σας απαγορεύονται οι έγγαμες γυναίκες, εκτός αυτές που το δεξί σας χέρι εξουσιάζει (ως αιχμάλωτες). Αυτός είναι γραπτός νόμος του ΑΛΛΑΧ για σας.» [1])

Ο Απόστολος του Αλλάχ (ειρήνη σ’ αυτόν), έστειλε ένα στρατιωτικό απόσπασμα στο Awtas με την ευκαιρία της μάχης του Hunain. Συναντήθηκαν με τους εχθρούς τους και πολέμησαν μαζί τους. Τους νίκησαν και τους πήραν αιχμαλώτους.

Μερικοί από τους Συντρόφους του Αποστόλου του Αλλάχ (ειρήνη σ’ αυτόν) ήταν απρόθυμοι να έχουν επαφή με τις γυναίκες αιχμαλώτους στην παρουσία των συζύγων τους που ήταν άπιστοι. Έτσι Αλλάχ, ο Ύψιστος, έστειλε τον κορανικό στίχο: (σούρα 4:24) «Και όλες οι έγγαμες γυναίκες (σας απαγορεύονται) εκτός από αυτές (τις αιχμάλωτες) τις το δεξί  σας χέρι εξουσιάζει.» (Abu Dawud 2150) [2]

Στην πραγματικότητα, όπως δείχνει το χαντίθ, δεν ήταν ο Μουχάμμαντ, αλλά «ο Αλλάχ ο Ύψιστος» ο οποίος είπε στους άνδρες να βιάζουν τις γυναίκες μπροστά στους συζύγους τους, κι αυτός είναι ένας λόγος παραπάνω για να σκεφτούμε ότι το Ισλάμ δεν είναι το ίδιο με άλλες θρησκείες.

Υπάρχουν αρκετά χαντίθ όπου ζητείται η γνώμη του Μουχάμμαντ σχετικά με το πώς οι γυναίκες θα πρέπει να βιάζονται μετά την αιχμαλώτισή τους. Αυτό αφορά ένα επεισόδιο στο οποίο οι άνδρες του ήταν απρόθυμοι να μειώσουν την αξία των νέων τους θηλυκών σκλάβων στην μετέπειτα μεταπώληση με το να τις καταστήσουν έγκυες. Έτσι ο Μουχάμμαντ ρωτήθηκε σχετικά με την διακοπτόμενη συνουσία:

«Ω Απόστολε του Αλλάχ! Έχουμε γυναίκες αιχμάλωτες ως μερίδιό μας από τη λεία, και μας ενδιαφέρουν οι τιμές τους, ποια είναι η γνώμη σου για τη διακεκομμένη συνουσία;» Ο Προφήτης είπε, Αλήθεια το κάνετε αυτό; Είναι καλύτερο για σας να μην το κάνετε. Μόνο οι ψυχές αυτών που ο Αλλάχ έχει προορίσει να υπάρχουν θα αρχίσουν σίγουρα να υπάρχουν. «(Σαχίχ Μπουχάρι 34:432) [3]

Όπως βλέπουμε, τον προφήτη του Ισλάμ δεν τον πείραζε να βιάζουν οι άνδρες του τις αιχμάλωτες γυναίκες, υπό την προϋπόθεση ότι θα εκσπερμάτωναν μέσα στα σώματα των θυμάτων τους.

Όπως μπορεί να φανταστεί κανείς, η προφανής έγκριση του Μουχάμμαντ να βιάζουν οι ακόλουθοί του γυναίκες που συνελήφθησαν στη μάχη, και η προσωπική συμμετοχή του, όπως καταγράφεται σε πολλά σημεία (βλ. Ρεϋχάνα, Σαφία), είναι μεγάλο πρόβλημα για τους μουσουλμάνους απολογητές της εποχής μας. Για τον λόγο αυτό, ορισμένοι από αυτούς προσπαθούν να συμμαζέψουν τα ασυμάζευτα με διάφορους τρόπους. Για παράδειγμα, παρακολουθείστε ένα ρεσιτάλ ψευδολογίας από τον εδώ εκπρόσωπο των απολογητάδων του Ισλάμ, Άχμαντ Ελντίν, όταν (δικαίως) η φεμινιστική ομάδα Αγάζηλος κατηγορεί το Ισλάμ για βιασμούς αιχμαλώτων. Με κόκκινο βλέπετε τι έγραψε η φεμινιστική ομάδα και με μπλε την απάντηση του φίλου μας:

«Πάνε κάποιοι μουσουλμάνοι που είχαν πιάσει αιχμάλωτες, να κάνουν σεξ μαζί τους. Είχαν κατά νου να εφαρμόσουν τη γνωστή “διακοπτόμενη συνουσία” για να μην μείνουν έγκυες, γιατί ο ισλαμικός νόμος απαγόρευε να πουλιούνται οι έγκυοι σκλάβες, οπότε θα έχαναν τα λεφτά από την πώλησή τους. Λένε τότε μεταξύ τους, “μια και είναι ο προφήτης εδώ, δεν πάμε να τον ρωτήσουμε;” Τον ρωτούν λοιπόν, “θέλουμε να κάνουμε σεξ με τις αιχμάλωτες, να τραβηχτούμε ή να μην τραβηχτούμε;” Και τι τους απαντάει; Μήπως να αφήσουν τις αιχμάλωτες στην ησυχία τους; Όχι, ο “προφήτης” μόνο τους λέει ‘δεν έχει σημασία αν τραβηχτείτε, γιατι όσοι είναι να γεννηθούν θα γεννηθούν” (ελεύθερη μετάφραση από το SAHIH MUSLIM, τομ 2, #3371, υπάρχει και σε άλλα χαντίθ).

Εδώ ο φίλος μας ο Άχμαντ έχει να εξουδετερώσει μια απειλή προς την «καλή εικόνα» του Ισλάμ, που με τόσο κόπο προσπαθεί να χτίσει. Κοιτάξτε με ποιον τρόπο προσπαθεί να το καταφέρει: αρχικά, κατηγορεί τις φεμινίστριες για απατεώνισσες (όπως κατηγορεί όλους σχεδόν που κριτικάρουν το Ισλάμ, μαζί κι εμάς):

Κοιτάτε τώρα την απατεωνιά. Το χαντιθ αν το διαβάσετε από την αυθεντική του πηγή, πουθενά δεν αναφέρει την λέξη «βιασμός» η «θα έχαναν τα λεφτά από την πώληση τους» και αλλά διάφορα που διαστρεβλώνει ολόκληρο το χαντιθ. Οι απατεώνισσες το αναφέρουν αυτό κρύβοντας το πίσω από την λέξη «ελεύθερη μετάφραση». Δηλαδή έκαναν ότι ήθελαν στο κείμενο και την μετάφραση του. … Ψάξτε το Νο 3371 της αναφοράς, και δείτε της προσθαφαιρέσεις της ιστορίας και την κατηγοριοποίηση να δείτε με τα ίδια σας τα μάτια πόσο απατεώνισσες και ψεύτρες είναι. … Δείτε το Χαντιθ στην αυθεντική του μετάφραση από την αραβική στην αγγλική:

Ναι, δείτε το, εμείς το μεταφράζουμε για σας και στην ελληνική!

«Book 008, Number 3371:

Ο Abu Sirma είπε στον Abu Sa’id al Khadri (ο Αλλάχ ας είναι ευχαριστημένος μαζί του): Ω Abu Sa’id, άκουσες τον αγγελιαφόρο του Αλλάχ (ειρήνη σ’ αυτόν) να αναφέρει το al-’azl (διακεκομμένη συνουσία); Αυτός είπε «ναι», και πρόσθεσε: Πήγαμε με τον απόστολο του Αλλάχ (ειρήνη σ’ αυτόν) στην εκστρατεία κατά των  Bi’l-Mustaliq και πιάσαμε αιχμάλωτες μερικές θαυμάσιες Αράβισσες· και τις επιθυμήσαμε, γιατί υποφέραμε από την έλλειψη των συζύγων μας, αλλά (ταυτόχρονα) θέλαμε και να πάρουμε λύτρα γι’ αυτές. Έτσι αποφασίσαμε να έχουμε σεξουαλική επαφή μαζί τους εφαρμόζοντας το αζλ (τράβηγμα του ανδρικού γεννητικού οργάνου πριν από την εκσπερμάτωση για την αποφυγή της σύλληψης). Αλλά είπαμε: κάνουμε μια πράξη ενώ είναι ανάμεσά μας ο αγγελιαφόρος του Αλλ΄χ; Γιατί να μην τον ρωτήσουμε; Έτσι ρωτήσαμε τον αγγελιαφόρο του Αλλάχ (ειρήνη σ’ αυτόν), κι αυτός είπε: Δεν πειράζει αν το κάνετε ή όχι, γιατί κάθε ψυχή που πρόκειται να γεννηθεί μέχρι την ημέρα της Ανάστασης θα γεννηθεί».[4]

Το «επιχείρημα» του απολογητή του Ισλάμ για ν’ αποδείξει ότι οι φεμινίστριες είναι απατεώνισσες είναι ότι το χαντίθ δεν μεταφράστηκε κατά λέξη – πράγμα ανόητο γιατί η κατά λέξη μετάφραση δεν έδωσε άλλο νόημα από αυτό που έδωσαν οι φεμινίστριες – και ότι δεν αναφέρεται η λέξη βιασμός! Μα, ούτε στο Δευτερονόμιο 21:10 αναφέρεται η λέξη βιασμός, κι ωστόσο εκεί ο φίλος μας φωνάζει ότι έγινε! Θαυμάστε την υποκρισία του:

«ΟΤΑΝ βγεις να πολεμήσεις τους εχθρούς σου, και ο Κύριος ο Θεός σου τους παραδώσει στα χέρια σου, και πάρεις απ’ αυτούς αιχμαλώτους,και δεις ανάμεσα στους αιχμαλώτους μια όμορφη γυναίκα, και την επιθυμήσεις, για να την πάρεις στον εαυτό σου για γυναίκα, τότε, θα τη φέρεις στο σπίτι σου, και θα ξυρίσει το κεφάλι της, και θα κόψει τα νύχια της· και θα βγάλει τα ενδύματα της αιχμαλωσίας της από πάνω της, και θα καθήσει στο σπίτι σου, και θα κλάψει τον πατέρα της και τη μητέρα της έναν ολόκληρο μήνα· και ύστερα θα μπεις μέσα σ’ αυτή, και θα είσαι άνδρας της, κι εκείνη θα είναι γυναίκα σου. Και αν συμβεί να μη ευχαριστιέσαι σ’ αυτήν, τότε θα την εξαποστείλεις ελεύθερη· και δεν θα την πουλήσεις για ασήμι, δεν θα την εμπορευθείς, επειδή την ταπείνωσες.» (Δευτερονόμιο 21:10)

Εδώ ο Μωυσής, σε αντίθεση με τον Μουχάμμαντ, ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΙ στους στρατιώτες του να βιάσουν αιχμάλωτες, και με δυο λόγια τους λέει «αν μια αιχμάλωτη σας αρέσει, πάρτε την στο σπίτι σας, αφήστε την να θρηνήσει τους δικούς της για ένα μήνα, εντάξτε την στην κουλτούρα σας και μετά κάνετε σεξ μαζί της. Και με το που θα γίνει σεξ, αυτή θα είναι νόμιμη σύζυγος και όχι αιχμάλωτη, και επειδή την αναγκάσατε να σας παντρευτεί, αν αργότερα δεν την θέλετε πια θα της δώσετε κανονικό διαζύγιο όπως σε ελεύθερη γυναίκα και δεν θα την πουλήσετε».

Όμως ο μουσουλμάνος, αυτός με τον προφήτη που επιτρέπει στους στρατιώτες του να βιάζουν τις αιχμάλωτες και μετά να τις πουλάνε σαν να μην τρέχει τίποτα, ερμηνεύει το εδάφιο του Δευτερονομίου ως εξής:

«Από τους στίχους διαβάζουμε ότι μπορούν να πάρουν όποια αιχμάλωτη θέλουν να την βιάσουν και μετά αν δεν τους κάνει άλλο να την πετάξουν. Έτσι απλά. Προσέξτε ότι το χωρίο παραδέχεται ότι η αιχμάλωτη έχει υποστεί ταπείνωση.»

Και σε ένα ηχητικό αρχείο μας λέει: «Δεν τον βλέπει ο greekmurtad τον βιασμό; Αφού λέει ξεκάθαρα μπροστά στα μάτια του «και ύστερα θα μπεις μέσα σ’ αυτή».

Καλά βρε Άχμαντ… Αυτή η αιχμάλωτη που ο Ισραηλίτης την πήρε στο σπίτι του και την περίμενε ένα μήνα να θρηνήσει τους δικούς της και να τον συνηθίσει έχει υποστεί βιασμό και ταπείνωση επειδή μετά από ένα μήνα προετοιμασίας «μπήκε μέσα σ’ αυτή», κι αυτές που με το που τις έπιαναν οι «πρώτοι μάρτυρές σας και ιερές προσωπικότητες» (!) «έμπαιναν μέσα τους» με διακοπτόμενη συνουσία και μετά τις πουλούσαν σαν τα ζώα, δεν βιάζονταν; Δεν υφίσταντο ταπείνωση; Γιατί στη μία περίπτωση βλέπεις βιασμό και στην άλλη δεν βλέπεις;

Ας δούμε όμως πως αναπτύσσονται τα «επιχειρήματα» του Άχμαντ Ελντίν προς τις φεμινίστριες:

«Επίσης προσέξτε αυτό. Το χαντιθ είναι στην κατηγορία του τόμου «ΓΑΜΟΣ» στη Συλλογή του Muslim. Δεν είναι στο 2 τόμο όπως λανθασμένα είπαν οι ψεύτρες. Γιατί στο 2 είναι το κεφάλαιο του «εξαγνισμού». … Το χαντιθ δεν κάνει λόγο πουθενά ότι δεν είχαν σκοπό να τις κρατήσουν. Απλώς το ότι σκεφτόντουσαν να τις δώσουν πίσω η να τις παντρευτούν.

ΟΥΠΣ! Πού ακριβώς βρε απολογητή, κάνει λόγο το χαντίθ ότι σκεφτόντουσαν να τις παντρευτούν;

Που τις παντρεύτηκαν μετά όπως δείχνει η κατηγοριοποίηση του χαντιθ στο κεφάλαιο του γάμου. Κάτι που το έκρυψαν επίτηδες οι «φεμινίστριες».

Εδώ αγαπητοί αναγνώστες, υπάρχει μια λεπτομέρεια που αν την αγνοείτε, μπορεί πραγματικά να μπερδευτείτε: Το κεφάλαιο του Μουσλίμ δεν είναι ακριβώς «κεφάλαιο του γάμου». Είναι Kitab Al-Nikah, βιβλίο του Nikah. Nikah δεν σημαίνει κυριολεκτικά γάμος, σημαίνει ΣΕΞ και κατ’ επέκταση γάμος, μια που ο ισλαμικός γάμος είναι πρωταρχικά συμβόλαιο για σεξ μεταξύ άνδρα και γυναίκας. Η αραβική λέξη για τον γάμο είναι zawag.

Ας δούμε τι λέει για τη λέξη ένα έγκυρο κορανικό λεξικό (Dictionary of the Quranic phrases and its meaning; Sheik Mousa Ben Mohammed Al Kaleeby, Cairo, Maktabat Al Adab, 2002):

Ο ορισμός του «Nikah» είναι η διείσδυση ενός πράγματος σε ένα άλλο. Μπορούμε να δώσουμε παραδείγματα όπως τη σπορά του σπόρου στο έδαφος. Μπορεί επίσης να σημαίνει ότι δυο αντικείμενα περιπλέκονται/περιελίσσονται το ένα με το άλλο. Ένα παράδειγμα είναι να πούμε ότι τα δέντρα (αγκαλιάζουν) το ένα το άλλο, εννοώντας ότι είναι περιπλεγμένα το ένα με το άλλο.[5]

Ας δούμε και μια πιο εμπεριστατωμένη ανάλυση:

Γλωσσολογικά, «Nikah» σημείνει το αγκάλιασμα ή τη διιείσδυση. Όταν προφέρεται «Nokh» αναφέρεται στο γυναικείο αδοίο. Χρησιμοποιείται κυρίως στο γενικό πλαίσιο της «σεξουαλικής επαφής». Όταν χρησιμοποιείται αναφορικά με το γάμο αυτό συμβαίνει επειδή το σεξ είναι μια αναγκαιότητα στο γάμο. Ο  Al Fassi είπε, αν κάποιος λέει ότι ένας συγκεκριμένος άντρας (Ν) μια συγκεκριμένη γυναίκα, σημαίνει ότι την παντρεύτηκε, και αν λέει ότι ένας άνδρας (Ν) τη σύζυγό του, σημαίνει ότι έχει σεξουαλική επαφή μαζί της. Η λέξη μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί μεταφορικά όπως στις εκφράσεις: η βροχή (Ν) το έδαφος, ή ο ύπνος (Ν) τα μάτια, ή ο σπόρος (Ν) το χώμα, ή το βότσαλο (Ν) την οπλή της καμήλας. Όταν χρησιμοποιείται στο γενικό πλαίσιο του γάμου είναι επειδή η σεξουαλική επαφή είναι ο σκοπός του γάμου. Είναι αναγκαίο στο γάμο να «γευτούμε το μέλι» (ισλαμική έκφραση που σημαίνει κυριολεκτικά συνουσία). Έτσι χρησιμοποιείται γενικά η λέξη στο Κοράνι εκτός από το εδάφιο που λέει “ Δοκιμάζετε τα ορφανά μέχρις ότου φτάσουν στην ηλικία του (Ν)» Σούρα 4: 6. Σε αυτή την περίπτωση αφορά την ηλικία της εφηβείας. Οι σχολές νομολογίας Shafia και Hanafi βεβαιώνουν ότι όταν η λέξη nikah χρησιμοποιείται ως γεγονός εκφράζει ότι έχει συμβεί σεξουαλική επαφή. Και όταν χρησιμοποιείται ως σχήμα λόγου σημαίνει γάμο. Ο λόγος γι’ αυτή τη διαφορά είναι ότι είναι προσβλητικό να αναφερθεί η λέξη «συνουσία» κι έτσι χρησιμοποιείται μια μετωνυμία. (Kitab (Book of) Al Nikah. Commentary of Imam Ahmed Ben Ali Ben Hagar Al Askalani, Beirut, Dar Al Balagha, 1986) [6]

Ο απολογητής του Ισλάμ τα γνωρίζει αυτά, όταν ισχυρίζεται ψευδώς ότι οι ανδραποδιστές και βιαστές σύντροφοι του Μουχάμμαντ δήθεν παντρεύτηκαν τις αιχμάλωτες πολέμου που βίασαν επειδή το χαντίθ βρίσκεται στο βιβλίο του Nikah. Όμως κοροϊδεύει τους αναγνώστες του χωρίς αιδώ, επειδή ξέρει ότι κατά πάσα πιθανότητα δεν γνωρίζουν τη σημασία της λέξης! Γάμο, καθαρά και ξάστερα, έχουμε στην περίπτωση του Δευτερονομίου 21:10. Όμως εκεί ο φίλος μας παραβλέπει τον γάμο και μας μιλάει για βιασμό! Καμαρώστε πώς πάει να κουκουλώσει τον πραγματικό βιασμό και την πλήρη υποτίμηση της γυναίκας από τους μουσουλμάνους στις φεμινίστριες:

Επίσης αν δεχτούμε την ψεύτικη ερμηνεία του Αγαζηλου, τότε και πάλι δεν έχουμε βιασμό. Επειδή έκαναν σεξ με αιχμάλωτες δεν σημαίνει ότι τις βίασαν. Καταλήγουν σε βιασμό, μέσα από προσωπικές τους σκέψεις και όχι των Ισλαμικών πηγών.

Το να επιλέγεις να κάνεις έρωτα με την σκλάβα σου, τότε, πρέπει να την δεχτείς και στο νοικοκυριό σου, με άλλα λόγια να είναι σαν γυναίκα σου. Και αυτό φαίνεται από τα χαντιθ και από την συμπεριφορά των σκλάβων και των αιχμαλώτων που δείξαμε στο αρχικό μας άρθρο και που ποτέ οι φεμινίστριες δεν έκαναν λόγο.»

Όταν λοιπόν ο μουσουλμάνος αφέντης επιλέγει να «κάνει έρωτα» με τη σκλάβα του, χωρίς να τη ρωτήσει ασφαλώς, τότε δεν έχουμε βιασμό γιατί… την δέχτηκε στο νοικοκυριό του. Όταν ο Ισραηλίτης βάζει την αιχμάλωτη «στο νοικοκυριό του» και την φροντίζει επί ένα μήνα ώσπου αυτή να πενθήσει τους δικούς της, και στη συνέχεια μετά το σεξ δεν είναι «σκλάβα σαν γυναίκα του» αλλά κανονική γυναίκα του, τότε έχουμε βιασμό! Και βέβαια, το γεγονός ότι σε περίπτωση που ο Ισραηλίτης δεν θέλει άλλο να έχει για σύζυγο την πρώην αιχμάλωτη, της δίνει κανονικό διαζύγιο όπως σε κάθε ελεύθερη γυναίκα, και του απαγορεύεται να την πουλήσει, ενώ ο μουσουλμάνος συνεχίζει να την έχει σκλάβα και μπορεί να την πουλήσει αν του κάνει κέφι, φυσικά το κάνει γαργάρα ο φίλος μας.

Οι φεμινίστριες παρατηρούν:

Έτσι εξηγείται και γιατί πολέμησαν με τέτοια μανία φτωχοί Άραβες υπό τις διαταγές του Μωάμεθ: δεν είχαν περιουσία ώστε να βρουν σύζυγο, κι έτρεχαν να αιχμαλωτίσουν γυναίκες είτε για να τις πουλήσουν και να καταφέρουν ν’ αποκτήσουν περιουσία ώστε να παντρευτούν, είτε για να έχουν σεξ χωρίς τις συζυγικές υποχρεώσεις, όπως γινόταν με τις σκλάβες. Οι οποίες θα μπορούσαν ασφαλώς να είναι περισσότερες από μία. Θα μπορούσε δηλ. ένας που έμενε ανύπαντρος και είχε δυο τρεις σκλάβες, να έχει και το σεξ με τρείς διαφορετικές γυναίκες χωρίς να κάνει αμαρτία, και να είναι και ελεύθερος από τις υποχρεώσεις του γάμου.

Και απαντά ο απολογητής του Ισλάμ:

Αδιαφορώντας λοιπόν για την ιστορική πραγματικότητα, κάνουν άδειες μη ιστορικές δηλώσεις, τυφλωμένες από φανατικό φεμινισμό εναντίων σε άτομα που ποτέ δεν έκατσαν να διάβασαν το παραμικρό.[Εδώ αν καταλάβατε τι λέει, πείτε και σ’ εμάς.] Οι Μουσουλμάνοι πολεμούσαν τους κατακτητές τους και τους πολέμιους τους (παγανιστές) όχι να κάνουν σκλάβους και αιχμάλωτους. Η συμπεριφορά των Μουσουλμάνων στους αιχμάλωτους τους και στους σκλάβους τους είναι ασύγκριτη ακόμα και σήμερα σε άτομα που έχουν υπηρετικό προσωπικό. [Γι’ αυτό τον ισχυρισμό κάντε κλικ εδώ και κοιτάξτε εκεί που λέει «Το ζήτημα της δουλείας στις μουσουλμανικές κοινωνίες».] Απλά η φαντασία αυτών των γυναικών οργιάζει.

Λένε:

Δεν χρειάζεται λοιπόν να αναρωτηθούμε πολύ ΓΙΑΤΙ και ΣΕ ΠΟΙΑ ΕΙΔΗ ΑΝΘΡΩΠΩΝ διαδόθηκε αρχικά το Ισλάμ.

Απαντάμε και εμείς με την σειρά μας σε αυτήν την υβριστική θέση προς τους πρώτους μάρτυρες μας και ιερές προσωπικότητες:

Δεν χρειάζεται λοιπόν να αναρωτηθούμε το ποιον αυτών των γυναικών που ονειρεύονται βιασμούς σε σκλάβες, σεξουαλικά οργιά κτλπ. Φαίνετε, ο πεινασμένος καρβέλια ονειρεύεται.

Και αφού ο απολογητής του Ισλάμ χαρακτηρίζει τις φεμινίστριες ως σεξοπεινασμένες, αρχίζει την τεχνική με τα άσχετα επιχειρήματα, ζητώντας τους «την φεμινιστική τους άποψη» για εδάφια του αποστόλου Παύλου.

Όμως, υπάρχουν κι άλλα ισλαμοαπολογητικά κόλπα. Για παράδειγμα μερικοί απολογητές ισχυρίζονται ότι οι γυναίκες αυτές που βίασαν οι μουσουλμάνοι, ήταν… γυναίκες που προσπαθούσαν να γλυτώσουν από κακούς γάμους και βρήκαν καταφύγιο στους μουσουλμάνους. Κάντε έναν κόπο να ξαναδιαβάσετε τα παραπάνω χαντίθ και πείτε μας, αν σας δίνεται πουθενά τέτοια εντύπωση.

Άλλοι απολογητές αναφέρονται σ’ αυτές ως «συζύγους», παρότι το Κοράνι κάνει σαφή διάκριση μεταξύ αληθινών συζύγων κι αιχμαλώτων που βρίσκονται υπό την κατοχή της δεξιάς χειρός ενός μουσουλμάνου (33:50).

Παρά την απελπίσία των μουσουλμάνων απολογητών, δεν υπάρχει τίποτα που να υποστηρίζει τη ρόδινη αναθεώρηση της ιστορίας που επιχειρούν μιλώντας για καλή μεταχείριση, γυναίκες που διέφυγαν από κακούς γάμους κ.α. Όπως είδαμε, οι γυναίκες των Banu Mustaliq πουλήθηκαν ως σκλάβες μετά τον βιασμό τους. Στην πραγματικότητα, γενικά οι γυναίκες σκλάβες πουλιούνταν όπως και κάθε άλλο απλό εμπόρευμα από τον Μουχάμμαντ και τους μουσουλμάνους του:

«Τότε ο απόστολος έστειλε τον Sad b. Zayd alAnsari, αδελφό του Abdu’l-Ashal με ορισμένες από τις αιχμάλωτες γυναίκες των Banu Qurayza στο Najd και αυτός τις πούλησε για άλογα και όπλα.» (Ibn Ishaq 693)[7]

Πουλάνε οι μουσουλμάνοι τη γυναίκα τους για άλογα; Είναι σαφές ότι αυτές οι αιχμάλωτες δεν ήταν σύζυγοι! Όπως επίσης οι αιχμάλωτες δεν έφευγαν από τους συζύγους τους, αλλά από αυτούς που πήγαιναν να τις αιχμαλωτίσουν (δηλαδή τους μουσουλμάνους). Αυτό το χαντίθ περιγράφει μια τυπική επιδρομή, κατά την οποία γυναίκες και παιδιά που προσπαθούν να ξεφύγουν από την επίθεση των μουσουλμάνων συλλαμβάνονται:

«… Και τότε κάναμε επίθεση από όλες τις πλευρές … Ορισμένοι από τους εχθρούς σκοτώθηκαν και μερικοί πιάστηκαν αιχμάλωτοι. Είδα μια ομάδα ατόμων που αποτελείτο από γυναίκες και παιδιά [να διαφεύγουν σε απόσταση ]. Φοβήθηκα μήπως έφθαναν το βουνό πριν από εμένα, έτσι έριξα ένα βέλος μεταξύ αυτών και του βουνού. Όταν είδαν το βέλος, σταμάτησαν. Έτσι τους έφερα, οδηγώντας τους «(Σαχίχ Μουσλίμ 4345)[8]

Ο μουσουλμάνος αφηγητής (ο οποίος τυγχάνει να είναι υιοθετημένος γιος του Μουχάμμαντ) βλέπει τις γυναίκες που προσπαθούν να ξεφύγουν (μετά τη σφαγή των ανδρών τους) και κόβει τη διαδρομή τους ρίχνοντας ένα βέλος στην πορεία τους. Αυτές δεν είναι γυναίκες που προσπαθούν να καταφύγουν στους Μουσουλμάνους, αλλά που προσπαθούν να αποφύγουν τη σύλληψή τους από αυτούς.

Ο προφήτης του Ισλάμ και οι σύντροφοί του, οι «πρώτοι μάρτυρες του Ισλάμ και ιερές προσωπικότητες» χρησιμοποιούσαν πόλεμο για να πιάσουν γυναίκες για προσωπική τους σεξουαλική χρήση και για συναλλαγές. Οι γυναίκες αυτές δεν είχαν καμιά επιλογή για το μέλλον τους (δείτε περισσότερα για το τι τους συνέβαινε εδώ). Όσα ψέματα και να πουν οι απολογητές του Ισλάμ, τα πρωτότυπα κείμενα φωνάζουν πολύ δυνατά την αλήθεια… Και είναι τόσο τραγικό, όσο και γελοίο να προσπαθούν οι απολογητές αυτοί να θολώσουν τα νερά για όλα αυτά τα εγκλήματα, κατηγορώντας την – πολύ ανώτερη – αντιμετώπιση που είχαν οι αιχμάλωτες πολέμου από τους Ισραηλίτες του Μωυσή χιλιάδες χρόνια πριν τον Μουχάμμαντ.

Τα σχόλια του Αχμάντ Ελντίν για την Ομάδα Αγάζηλος υπάρχουν εδώ υπό τον πολύ δημοκρατικό τίτλο «Σιωπώντας την ομάδα «Αγάζηλος».» Τα άρθρα της ομάδας υπάρχουν εδώ και εδώ.


[1] Ολόκληρος ο στίχος, στην αποστειρωμένη μετάφραση των καθηγητών του Αλ-Άζχαρ, λέει: «Επίσης απαγορεύεται να παντρεύεστε με έγγαμες γυναίκες, [δείτε την κανονική μορφή της φράσης μέσα στο χαντίθ πιο πάνω] εκτός αυτές που το δεξί σας χέρι εξουσιάζει (ως αιχμάλωτες) Αυτός είναι γραπτός νόμος του ΑΛΛΑΧ για σας. Και εκτός από αυτές σας επιτρέπονται όλες οι άλλες γυναίκες μόνο ν’ αναζητήσετε τις γυναίκες σας για γάμο, με δώρα απ’ την περιουσία σας, επιδιώκοντας αγνότητα και όχι πόθο. Κι απ’ το γεγονός ότι ψφεληθήκατε απ’ αυτές, δώστε τουλάχιστον την προίκα, που έχετε ορίσει. Δεν σας καταλογίζεται αμαρτία αν μετά τη συμφωνία για την προίκα, δεχτήκατε κι οι δύο να την μεταβάλετε. Γιατί ο ΑΛΛΑΧ είναι παντογνώστης, Πάνσοφος.»

[2] The Apostle of Allah (may peace be upon him) sent a military expedition to Awtas on the occasion of the battle of Hunain. They met their enemy and fought with them.  They defeated them and took them captives. Some of the Companions of the Apostle of Allah (may peace be upon him) were reluctant to have intercourse with the female captives in the presence of their husbands who were unbelievers.  So Allah, the Exalted, sent down the Qur’anic verse: (Sura 4:24) «And all married women (are forbidden) unto you save those (captives) whom your right hands possess.» (Abu Dawud 2150)

[3] «O Allah’s Apostle! We get female captives as our share of booty, and we are interested in their prices, what is your opinion about coitus interruptus?»  The Prophet said, «Do you really do that? It is better for you not to do it. No soul that which Allah has destined to exist, but will surely come into existence.” (Bukhari 34:432 )

[4] «Book 008, Number 3371:

Abu Sirma said to Abu Sa’id al Khadri (Allah he pleased with him): 0 Abu Sa’id, did you hear Allah’s Messenger (may peace be upon him) mentioning al-’azl? He said: Yes, and added: We went out with Allah’s Messenger (may peace be upon him) on the expedition to the Bi’l-Mustaliq and took captive some excellent Arab women; and we desired them, for we were suffering from the absence of our wives, (but at the same time) we also desired ransom for them. So we decided to have sexual intercourse with them but by observing ‘azl (Withdrawing the male sexual organ before emission of semen to avoid-conception). But we said: We are doing an act whereas Allah’s Messenger is amongst us; why not ask him? So we asked Allah’s Mes- senger (may peace be upon him), and he said: It does not matter if you do not do it, for every soul that is to be born up to the Day of Resurrection will be born.» (http://www.muslimaccess.com/sunnah/hadeeth/muslim/008.html)

[5] «The definition of «Nikah» is the penetration of one thing by another. Examples would be as in saying the seed in the soil. It also can mean the entwining of two objects one with the other. An example would be saying the trees (embrace) each other, meaning they entwined with one another.» (Dictionary of the Quranic phrases and its meaning; Sheik Mousa Ben Mohammed Al Kaleeby, Cairo, Maktabat Al Adab, 2002)

[6] Linguistically, «Nikah» means embracing or penetrating. When it is pronounced «Nokh» it refers to a woman’s vagina. It is mainly used in the context of «sexual intercourse.» When it was used in reference to marriage it is because sex is a necessity in marriage. Al Fassi said,»If someone says a certain man (N) a certain woman, it means he married her, and if he says a man (N) his wife, it means he has sexual intercourse with her.» The word can also be used metaphorically as with expressions: the rain (N) the ground, or, the sleep (N) the eyes, or, the seed (N) the soil, or, the pebble (N) the camel’s hoof. When it was used in the context of marriage it is because sexual intercourse is the purpose of marriage. It is necessary in marriage to «taste the honey» (an Islamic expression meaning literal intercourse). This is the how the word has generally been used in the Quran except in the verse that says, «Make trial of orphans until they reach the age of (N)» Sura 4: 6. In that instance it pertains to the age of puberty. The Shafia and Hanafi schools of jurisprudence assert that the word nikah when used as a fact conveys that sexual intercourse has occurred. And when used as a figure of speech it denotes marriage. The reason for this variance is because it is offensive to mention the word «intercourse,» so a metonymic word is used to substitute it. (Kitab (Book of) Al Nikah. Commentary of Imam Ahmed Ben Ali Ben Hagar Al Askalani, Beirut, Dar Al Balagha, 1986)

[7] «Then the apostle sent Sa-d b. Zayd al-Ansari, brother of Abdu’l-Ashal with some of the captive women of Banu Qurayza to Najd and he sold them for horses and weapons.» (Ibn Ishaq 693)

[8] “…and then we attacked from all sides and reached their watering-place where a battle was fought.  Some of the enemies were killed and some were taken prisoners.  I saw a group of persons that consisted of women and children [escaping in the distance] . I was afraid lest they should reach the mountain before me, so I shot an arrow between them and the mountain .  When they saw the arrow, they stopped.  So I brought them, driving them along” (Sahin Muslim 4345 )

Σειρά «επιστημονικά θαύματα του Κορανίου»: Θαμούντ, μαγικές καμήλες και Ναβαταίοι

Συχνά ακούμε από μουσουλμάνους ότι ο Μουχάμμαντ δεν έκανε θαύματα, κι ότι το μόνο του θαύμα είναι το τέλειο Κοράνι, το οποίο του δόθηκε από τον Αλλάχ και είναι αλάνθαστο, γεμάτο επιστημονικά θαύματα κ.α. Ένα από τα θαύματα που περιγράφονται στο Κοράνι είναι αυτό του «προφήτη Σάλιχ» ο οποίος υποτίθεται ότι έζησε στη Σαουδική Αραβία. Ας δούμε την ιστορία του «προφήτη Σάλιχ» σε τέσσερα στάδια: τι λέει το Κοράνιο, γιατί λέει αυτά που λέει, τι λένε σχετικά η ιστορία και η αρχαιολογία, και πώς οι μουσουλμάνοι επιλύουν τη διαφορά μεταξύ Κορανίου και επιστημών.

Το Κοράνι επαναλαμβάνει σε πολλά σημεία την ιστορία του Σάλιχ. Αυτός συνήθως είναι μέσα σε μια τριάδα αρχαίων προφητών, που αποτελείται από τον Νώε που επέζησε από τον κατακλυσμό, τον Χούντ από τη φυλή των Αντ, και τον Σάλιχ από τη φυλή των Θαμούντ. Οι περισσότεροι μουσουλμάνοι ιστορικοί και σχολιαστές του Κορανίου, συμπεριλαμβανομένων των Ιμπν Καθίρ και Αλ Τάμπαρι, τοποθετούν τον Σάλιχ περίπου δύο αιώνες μετά τον Νώε. Πιστεύουν ότι η «γενιά μετά τον Νώε και τον αγγελιοφόρο της» (Κοράνιο 23:31,32) αναφέρεται στους Αντ και τον Χούντ, και οι «άνθρωποι του αιώνα μετά την εν λόγω γενεά» (Κοράνιο 23:42) αναφέρεται στους Θαμούντ και τον Σάλιχ. Ο ακόλουθος στίχος, Κοράνι 23:44, δείχνει ότι πολλοί προφήτες είχαν αποσταλεί πριν από τον Μωυσή (Κοράνιο 23:45). Αυτό είναι σε συμφωνία με το Κοράνι 14:8,9, όπου ο Μωυσής δήλωσε ότι αυτοί οι τρεις προφήτες (Νώε, Χούντ, και Σάλιχ) έζησαν πολύ πριν από αυτόν. Έτσι ο Σάλιχ και η φυλή Θαμούντ, σύμφωνα με το Κοράνιο, έζησαν πολλές χιλιάδες χρόνια πριν.

Το Κοράνι 7:73-78, 15:80-84 και πολλά άλλα κείμενα λένε την βασική ιστορία. Η φυλή Θαμούντ ζούσε σε μια βραχώδη περιοχή που ονομάζεται Αλ Hijir (που σημαίνει βράχος στα αραβικά), και λάξευαν τα σπίτια τους από βράχια. Ήταν ειδωλολάτρες, και ο Αλλάχ έστειλε έναν δικό τους, τον προφήτη Σάλιχ, για να τους καλέσει σ’ Αυτόν. Όταν οι Θαμούντ προκάλεσαν τον Σάλιχ να παράγει μια ζωντανή καμήλα από έναν λίθο αν ήθελε να τον πιστέψουν, αυτός το έκανε. Εμφανίστηκε μια τεράστια έγκυος καμήλα, και σύντομα γέννησε ένα καμηλάκι. Ακολουθώντας τις οδηγίες του Σάλιχ, οι άνθρωποι δημιούργησαν ένα σύστημα όπου μόνο η καμήλα θα μπορούσε να πίνει νερό από τα πηγάδια τους κάθε δεύτερη μέρα. Οι άνθρωποι με τη σειρά τους θα έπιναν όλοι το γάλα της καμήλας. Μερικά μέλη της φυλής επαναστάτησαν και σκότωσαν την καμήλα. Ο Αλλάχ έστειλε τότε σεισμό για να τους καταστρέψει μέσα στα σπίτια τους.

Όταν ο Μουχάμμαντ πέρασε από την περιοχή καθώς πήγαινε να κάνει επιδρομή στο Tabuk, προειδοποίησε το στρατό του να μην εισέλθει στα σπίτια τα λαξευμένα στο βράχο παρεκτός κι αν ήταν δακρυσμένοι, από φόβο μην έχουν την ίδια τύχη με τους αρχικούς κατοίκους. Για το λόγο αυτό, ορισμένοι Σαουδάραβες ουλεμάδες εξακολουθούν να αντιτάσσονται σε κάθε τουριστική ανάπτυξη της περιοχής. Όμως, από πού προέρχεται αυτή η ιστορία;

Ο Umayya ibn Abu al-Salt ήταν ποιητής και ένας από τους συγγενείς του Μουχάμμαντ. Πολυάριθμα  Χαντίθ αναφέρονται στην εκτίμηση που είχε ο Μουχάμμαντ στην ποίηση του Umayya. Στο Sahih Muslim βλέπουμε τον Μουχάμμαντ να ρωτά έναν οπαδό του, εάν έχει υπόψη του κάτι από την ποίηση του Umayya. Αφού ο άντρας απήγγειλε λίγους στίχους, ο Μουχάμμαντ του ζήτησε να συνεχίσει, έως ότου ο άνθρωπος απήγγειλε εκατό δίστιχα.

Ένας από τους πρώτους μουσουλμάνους ιστορικούς, ο Ibn Hajar Al Askalani έγραψε ότι ο Μουχάμμαντ συχνά καθόταν με τη Fariah, την αδελφή του Umayya, και αυτή του απήγγειλλε ποιήματα του αδελφού της. Μεγάλο μέρος αυτής της ποίησης εμφανίστηκε αργότερα στο Κοράνιο. Οι γραμμές του Umayya είναι:

Ο Θεός των ουρανών και της γης
Και κύριος των βουνοκορφών
Τα δημιούργησε και τα φύτεψε σταθερά
Δίχως ορατούς στύλους ή σχοινιά
Τα έφτιαξε και τα στόλισε με φως
Από τον ήλιο και το φεγγάρι
Έβαλε τους διάττοντες αστέρες στο σκοτάδι
Ρίχνοντάς τους ταχύτερα από βέλη.

Αυτό είναι που είπε ο Μουχάμμαντ στο Κοράνιο 31:10: «Δημιούργησε τον ουρανό δίχως ορατούς στύλους, και φύτεψε βουνά σταθερά στη γη».

Ο Umayya πρωτοαφηγήθηκε επίσης στην ποίησή του την περίφημη ιστορία με τους αγγέλους που εμφανίστηκαν και άνοιξαν το στήθος του για ν’ αφαιρέσουν ένα «θρόμβο ακαθαρσίας», (λες και η αμαρτία είναι ένας σωματικός θρόμβος!). Στη συνέχεια η ίδια ιστορία αναπροσαρμόστηκε από τον Μουχάμμαντ, και αναφερόταν πια στον δικό του θώρακα.

Στην ποίηση του Umayya περιλαμβάνεται και ο τοπικός λαϊκός μύθος του Σάλιχ και της μαγικής καμήλας του. Ο Umayya έδωσε ακόμα περισσότερες λεπτομέρειες από ό, τι έκανε ο Μουχάμμαντ: Περιέγραψε την καμήλα να βγαίνει από τον λίθο, αλλά και το νεογέννητο καμηλάκι της.

(Μια ενδιαφέρουσα πλευρά της ιστορίας είναι ότι ο Umayya ibn Abu al-Salt δεν έγινε ποτέ Μουσουλμάνος, όπως και οι περισσότεροι από τους συγγενείς του Μουχάμμαντ. Σύμφωνα με ένα Χαντίθ, όταν ο Umayya περνούσε από το νεκροταφείο όπου ήταν θαμμένοι αυτοί που σκοτώθηκαν στη μάχη της Μπαντρ, σχολίασε, «Μα τον Αλλάχ, αν πραγματικά ήταν προφήτης δεν θα είχε σκοτώσει τον ίδιο τον λαό του.»)
Ο Μουχάμμαντ ήξερε καλά τα κτίρια τα λαξευμένα στα βράχια στην περιοχή που σήμερα είναι γνωστή ως Madayn Salah. Ήταν μέσα στα δρομολόγια των καραβανιών μεταξύ της Μέκκας και της Συρίας, και τα είχε κατά πάσα πιθανότητα δει ως νεαρός άνδρας στα ταξίδια του. Πήρε απλά τους θρύλους, είπε ότι συνέβησαν σ’ εκείνη την τοποθεσία, πρόσθεσε τη συνηθισμένη προειδοποίηση του, «Ό,τι συνέβη σε αυτούς θα συμβεί σε σας, αν δεν με ακολουθήσετε» και τους έβαλε στο Κοράνιο.

Μέρος τρίτο: τι λένε η ιστορία και η αρχαιολογία; Αυτό θα το πούμε πολύ σύντομα, γιατί όλοι όσοι ενδιαφέρονται για περαιτέρω έρευνα μπορούν να βρουν πολλά διαθέσιμα στοιχεία online.

Τα άφθονα αρχαιολογικά ευρήματα που βρίσκουμε στη δυτική Σαουδική Αραβία, καθώς και τα έγγραφα από τους αρχαίους Έλληνες και Ρωμαίους ιστορικούς και γεωγράφους, καθιστούν εύκολο το να καθορίσουμε με μεγάλη βεβαιότητα ποιοι έζησαν πού, και πότε.

Μια αραβική φυλή γνωστή ως Λίχυοι (Lihyans) ή Δαιδανίτες κατέλαβαν την περιοχή του Al Hijir τον 4ο π.Χ. αιώνα. Περίπου τρεις αιώνες αργότερα, η περιοχή καταλήφθηκε από τους Ναβαταίους που ήρθαν από την Πέτρα της Ιορδανίας. Οι Ναβαταίοι με τη σειρά τους κατακτήθηκαν από τους Ρωμαίους τον 2ο μ.Χ. αιώνα. Οι Ναβαταίοι έφτιαχναν από τα βράχια λαξευτούς τάφους για τους νεκρούς, και οι τάφοι αυτοί εξακολουθούν να υφίστανται και σήμερα.

Η φυλή Θαμούντ εμφανίστηκε για πρώτη φορά στην ιστορία, όταν νικήθηκαν από τον βασιλιά Σαργών τον Β΄ το 715 π.Χ.. Εξακολουθούσαν να υπάρχουν ως αραβική φυλή μέχρι που τον 5ο αι. μ.Χ. εξαφανίστηκαν. Παρόλο που ζούσαν σε διάφορα μέρη της Σαουδικής Αραβίας, δεν υπάρχουν αποδεικτικά στοιχεία ότι οι Θαμούντ έζησαν ποτέ στην Αλ Hijir. Ίχνη γραφής των Θαμούντ βρέθηκαν στη νότια περιοχή του Tabuk, αλλά πρόκειται για αρκετή απόσταση βόρεια του Madayn Saleh. Οι Σαουδάραβες αρχαιολόγοι συμφωνούν με τις μη μουσουλμάνους ομολόγους τους ότι τα ερείπια στο Madayn Saleh είναι εκατό τοις εκατό Ναβαταϊκά.

Μια γρήγορη ανασκόπηση των διαφορών μεταξύ αρχαιολογίας και Κορανίου αναφέρει τα εξής:

1. Το Κοράνι λέει ότι οι Θαμούντ έζησαν αμέσως μετά τον Νώε και πριν από τον Μωυσή. Η Αρχαιολογία τους τοποθετεί στην εποχή από τον 7ο αι. π.Χ. έως τον 5ο αι. μ.Χ.

2. Το Κοράνι λέει ότι οι Θαμούντ ζούσαν στην περιοχή του Al Hijir. Η Αρχαιολογία λέει ότι εκεί ζούσαν οι Λίχυοι και άλλες φυλές.

3. Το Κοράνι λέει ότι οι Θαμούντ λάξευαν τα σπίτια τους στα βράχια. Η Αρχαιολογία λέει ότι τα λαξευτά κτίρια ήταν τάφοι που είχαν κατασκευαστεί από τους Ναβαταίους (και ο Μουχάμμαντ, που δεν ήξερε τίποτα για τους Ναβαταίους, δεν είχε συνειδητοποιήσει ότι επρόκειτο για τάφους, και όχι για σπίτια).

Τώρα ερχόμαστε στο τελευταίο μέρος: πώς οι μουσουλμάνοι διευθετούν τις διαφορές μεταξύ Κορανίου και Αρχαιολογίας; Αυτό είναι εύκολο. Στα ξενοδοχεία στην Αλ Ούλα, υπάρχουν δύο είδη τουριστών. Το ένα αποτελούν ομάδες από χώρες της Δύσης, που ενδιαφέρονται για την αρχαιολογία της περιοχής. Το δεύτερο είναι μπουλούκια μουσουλμάνων προσκυνητών από την Ινδονησία, τη Σρι Λάνκα, τη Μαλαισία, και άλλες μουσουλμανικές χώρες που πέρασαν την ημέρα στο Madayn Saleh, ως μέρος του προσκυνηματικού (Χατζ ή umrah) οργανωμένου ταξιδιού τους. Οι (μουσουλμάνοι) ξεναγοί μιλούν στο πρώτο είδος τουριστών για την αρχαιολογική ιστορία της περιοχής, τους Ναβαταίους, τα λαξευτά στα βράχια κτίριά τους, και την ιστορία τους. Οι μουσουλμάνοι προσκυνητές δεν μαθαίνουν τίποτα γι ‘αυτά. Οι ξεναγοί τους τους λένε για τον Σάλιχ και τη μαγική καμήλα που δημιουργήθηκε από έναν βράχο. Πάνε στην πατρίδα τους για να πουν στα παιδιά τους για τους χιλιάδες Θαμούντ που παρατάσσονταν να πιουν φρέσκο γάλα από το μαστό της μαγικής καμήλας του Σάλιχ, και ο θρύλος παραδίδεται από γενιά σε γενιά.

Αν είσαι μουσουλμάνος/μουσουλμάνα, θέλουμε να σου κάνουμε μια ερώτηση. Σε ποια ομάδα τουριστών θα προτιμούσες να είσαι; Τι θα ήθελες να ακούσεις από τον ξεναγό σου; Την ιστορία των Ναβαταίων, ή την ιστορία της μαγικής καμήλας;