Οι Βυζαντινοί έχουν το νοστιμότερο αίμα. Ήρθαμε για να το πιούμε.

Τα τελευταία χρόνια οι προπαγανδιστές του Ισλάμ βάζουν τα δυνατά τους να μας πείσουν ότι το Ισλάμ είναι μια ειρηνική θρησκεία που τάχα δεν εξαπλώθηκε με το σπαθί αλλά με την πειθώ. Για να μας πείσουν χρησιμοποιούν τα επιχειρήματα ότι
1) Οι πρώτοι μουσουλμάνοι (η σύζυγος του Μουχάμμαντ η Χαντίζα, ο μικρός του εξάδελφος ο Αλή -ένα παιδάκι 11 ετών- και ο θετός του γιος πρώην σκλάβος, ο Ζαΐντ, και στη συνέχεια μερικοί ακόμα φίλοι του «προφήτη»), δεν έγιναν μουσουλμάνοι με το ζόρι.
2) Διάφοροι άλλοι άνθρωποι που γίνονται μουσουλμάνοι σήμερα, δεν γίνονται με το ζόρι αλλά «από μόνοι τους».

Φυσικά αυτά τα επιχειρήματα είναι άσχετα. Σίγουρα κάποιοι άνθρωποι γίνονται μουσουλμάνοι χωρίς βία. Κι εγώ χωρίς βία έγινα. Έγινα όμως χωρίς να γνωρίζω καλά ποιο είναι το Ισλάμ. Άλλοι που γίνονται μουσουλμάνοι δε γνωρίζουν στην αρχή αλλά και όταν μαθαίνουν, αυτό που μαθαίνουν ικανοποιεί τον ψυχισμό τους κι έτσι παραμένουν. Τέτοιοι προσήλυτοι υπάρχουν σε κάθε θρησκεία, λατρεία και σέχτα. Μερικοί γίνονται οπαδοί δαιμόνων, άλλοι εξωγηινων, άλλοι του Βούδα, άλλοι του Ινδουισμού. Άλλοι γίνονται μουσουλμάνοι για να παντρευτούν το πρόσωπο που θέλουν. Δεν είναι όμως αυτού του είδους οι μεταστροφές που έφεραν πολύ κόσμο στο Ισλάμ. Είναι τεκμηριωμένο ιστορικά ότι το Ισλάμ επεκτάθηκε με πόλεμο ή απειλή πολέμου, ή λόγω της οικονομικής εξαθλίωσης που έφερναν οι φόροι των μουσουλμάνων στους υπόδουλους λαούς. Επίσης είναι γνωστό ότι όταν κάποιος μουσουλμάνος απαρνείται το Ισλάμ κινδυνεύει με θάνατο. Αν είναι σε ισλαμικό κράτος πολύ δύσκολα σώζει τη ζωή του.
Συμπερασματικά, ποτέ στο Ισλάμ δεν παρατηρήθηκε αργή και σταθερή μεταστροφή όλο και μεγαλύτερου αριθμού ανθρώπων, όπως συνέβη με τον Χριστιανισμό, όπου αυτοί που γίνονταν χριστιανοί απειλούνταν με θάνατο κι όμως όλο και περισσότεροι άνθρωποι επέλεγαν να γίνουν χριστιανοί.

Αυτά τα θέματα θα αναπτυχθούν αργότερα από τον Greek Murtad. Εγώ δεν θα επεκταθώ πολύ. Θα σας παρουσιάσω ένα βίντεο με αγγλικούς υπότιτλους και από κάτω τους διαλόγους στα ελληνικά. Βγάλτε μόνοι σας τα συμπεράσματά σας για την ειρηνική εξάπλωση του Ισλάμ και για το πώς ακριβώς εννοούν τις μεταστροφές οι μουσουλμάνοι. Σε περίπτωση που σας έχουν πει ότι τάχα «δεν υπάρχει καταναγκασμός στη θρησκεία» επειδή το γράφει ένας στίχος του Κορανίου, διαβάστε κι εδώ.

http://www.youtube.com/watch?v=QB4hMMsT2fg

Αιγύπτιος κληρικός Hamdan Badr

[μέλος της οργάνωσης] Διεθνής Ένωση Μουσουλμάνων Λογίων (International Association of Muslim Scholars)

Al-Shabab TV (Αίγυπτος)

8 Δεκεμβρίου 2009

——————————

Ο Chaled (Ibn Al-Walid) πήγε στον διοικητή του Βυζαντινού στρατού,

που τον κοίταξε και είπε:

«Khaled, έχω ακούσει ότι αυτό που σας έκανε ν’αφήσετε τα σπίτια σας

ήταν η πείνα και η δίψα.

Πήγαινε πίσω με τους υπόλοιπους μουσουλμάνους.»

Εσύ και οι θεατές καλύτερα να δώσετε πολλή προσοχή.

«Πήγαινε πίσω με τους υπόλοιπους μουσουλμάνους, κι ο καθένας από σας θα πάρει τροφή, ποτό και ρούχα,

και θα τα παίρνετε αυτά κάθε χρόνο.»

Επειδή ήταν ο διοικητής, ήθελα να του  δώσουν λίγο… Θα μπορούσε να έχει τελειώσει τη δουλειά και να πάει πίσω… Κανένα πρόβλημα.

-Σωστά;

-Ναι, κανένα πρόβλημα.

-Γίνομαι σαφής;

-Ναι, οι θεατές μας το καταλαβαίνουν αυτό.

-Τι του είπε ο Khaled; Είπε: «Έχεις δίκιο Διοικητή!»

-Τι εντιμότητα.

-Σωστά.

«Ήταν η δίψα που μας έκανε ν’ αφήσουμε τα σπίτια μας.

Ακούσαμε ότι το Βυζαντινό αίμα είναι το νοστιμότερο, και ήρθαμε να το πιούμε.»

Μην το πάρετε στραβά αυτό. Δεν εννοεί ότι θα έπρεπε… [να πίνουμε αίμα]. Όχι.

Προτείναμε να μεταστραφούν στο Ισλάμ και να σωθούν, ή να πληρώσουν το φόρο Τζίζια,

αλλιώς θα τους κηρύσσαμε πόλεμο.

Αυτό δεν συνιστά επίθεση,

επειδή υπερασπίζουμε τα σύνορα του ισλαμικού κράτους.

Έχουμε διαταγή να επιβάλλουμε στους ανθρώπους να λατρεύουν τον Αλλάχ.

Είμαστε εντεταλμένοι να επιβάλλουμε στα πλάσματα να λατρέψουν τον Δημιουργό τους,

να σώσουμε όποιους θέλουν να σωθούν από το να λατρεύουν δούλους

έτσι ώστε να λατρέψουν τον Κύριο των Δούλων,

και να τους φέρουμε από την αδικία των άλλων θρησκειών στη δικαιοσύνη του Ισλάμ,

από τα στενά αδιέξοδα αυτού του κόσμου στην ευρυχωρία του κόσμου που πρόκειται να έρθει.

Αυτή είναι η αποστολή του κάθε μουσουλμάνου σ’ αυτή τη ζωή.

Ο Khaled ειπε αυτά τα πράγματα, κι ο άντρας γέμισε οργή.

Ο Khaled άρπαξε τα ηνία του αλόγου του,

και κάλπασε προς το στρατό των μουσουλμάνων,

φωνάζοντάς τους με την πιο δυνατή φωνή του:

«Φύσα, ω άνεμε του Παραδείσου!»

-Τι όμορφο.

– Τι ηγέτες…

Τι ωραία έκφραση. Πού είναι αυτοί οι ηγέτες; Θα ήθελα…

Θα θέλαμε τέτοιους ηγέτες, αλλά…

Θα μπορούσαν να πάρουν ένα μάθημα από τον Khaled…

Άρπαξε τα ηνία του αλόγου του και κάλπασε, φωνάζοντάς: «Φύσα, ω άνεμε του Παραδείσου!»

Ένας από τους μουσουλμάνους σ’ εκείνη τη μάχη πλησίασε τον Abu Obeida Ibn Jarrah,

και του είπε: «Abu Obeida,

θα ήθελες να δώσεις κάτι στον Προφήτη Μουχάμμαντ (στον Παράδεισο);»

Ξέρεις ποιος ήταν; Ήταν ο Omar Ibn-Al-Khattab.

Ήξερε ότι μέσα σε λίγα λεπτά, θα συναντούσε τον Προφήτη στον Παράδεισο.

Ο Ibn Obeida είπε: «Γιατί ρωτάς;»

Ο Ομάρ είπε: «Αποφάσισα να γίνω μάρτυρας για χάρη του Αλλάχ.»

Θα ήθελα το έθνος να ξυπνήσει και να γίνει πάλι αυτό που ήταν,

Να σταματήσει να ψάχνει για αγκάθια παντού και ν’ αρχίσει να ψάχνει για τριαντάφυλλα,

Να τα μυρίσει και να τα δώσει στους άλλους.

Μου θυμίζει την ιστορία για το πώς χάθηκε η Ανδαλουσία.

(Οι χριστιανοί) έστειλαν τους κατασκόπους τους,

Οι οποίοι συνάντησαν έναν νεαρό άντρα που έκλαιγε.

Τον ρώτησαν: «Γιατί κλαις, νεαρέ;»

Αυτός είπε: «Έρριξα δέκα βέλη κι ένα αστόχησε. Γι’ αυτό κλαίω.»

Έτσι οι κατάσκοποι γύρισαν στον Φερδινάνδο και την Ισαβέλλα,

Τους μονάρχες της Καστίλλης και της Αραγωνίας,

Και είπαν: «Όχι, δεν μπορείτε να τους νικήσετε.»

Δέκα χρόνια μετά, οι κατάσκοποι ξαναγύρισαν, και συνάντησαν έναν νεαρό άντρα να κλαίει.

«Γιατί κλαις;» τον ρώτησαν. «Η φιλενάδα μου με παράτησε» είπε αυτός.

Οι κατάσκοποι επέστρεψαν και είπαν: «Τώρα είναι ο καιρός!»

Ο Μουχάμμαντ ήθελε την κατάργηση της δουλείας;

Τυπικό εκείνων που διαδίδουν τον μύθο ότι ο Μουχάμμαντ ήθελε την κατάργηση της δουλείας είναι αυτό το απόσπασμα, από μια μουσουλμανική ιστοσελίδα διαβόητη για την taqiyya (συνειδητή εξαπάτηση για το καλό του Ισλάμ) που προωθεί:

«Ο Προφήτης μας (Ειρήνη σε αυτόν) δεν ενέκρινε ποτέ τη δουλεία. Μια φορά εξαγόρασε τη ζωή ενός σκλάβου που ήρθε σ ‘αυτόν, απελευθερώνοντάς τον από τον κάτοχο του! «

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι κάποιοι απληροφόρητοι/αφελείς χρήστες του Διαδικτύου κατάπιαν αυτό το παραμύθι, αλλά εδώ είναι η πραγματική ιστορία στην οποία βασίζεται:

Εκεί ήρθε ένας σκλάβος και υποσχέθηκε πίστη στον Απόστολο του Αλλάχ (ειρήνη σ’ αυτόν) σχετικά με τη μετανάστευση. Αυτός (ο άγιος Προφήτης), δεν ήξερε ότι ήταν δούλος. Στη συνέχεια ήρθε εκεί ο κατοχος του και απαίτησε το σκλάβο του πίσω. οπότε ο Απόστολος του Αλλάχ (ειρήνη σ’ αυτόν), είπε: πούλησέ τον σε μένα. Και τον αγόρασε για δύο μαύρους σκλάβους, και από κει και πέρα δεν δεχόταν υποταγή από κανέναν μέχρι να τον ρωτήσει εάν ήταν δούλος (ή ελεύθερος άνθρωπος) (Σαχίχ Μουσλίμ 3901).[1]

Αυτό σίγουρα φωτίζει την ιστορία με τον «Μουχάμμαντ που ήθελε την κατάργηση της δυλείας» με τελείως διαφορετικό φως!

Κατ ‘αρχάς, ο Μουχάμμαντ «αγόρασε» το σκλάβο ανταλλάσσοντάς τον με δύο μαύρους σκλάβους, πράγμα που δεν αποτελεί ακριβώς λαμπρό παράδειγμα χειραφέτησης. Οχι μόνο αυτό, αλλά επιβεβαιώνει το γεγονός ότι ο Μουχάμμαντ κατείχε αφρικανούς σκλάβους και τους χρησιμοποιούσε ως αντικείμενο διαπραγμάτευσης. Ως πλούσιος επιχειρηματίας, σίγουρα θα μπορούσε να έχει απελευθερώσει και τους τρεις δούλους, αλλά, αντίθετα, επέλεξε να πουλήσει τους δύο Αφρικανούς σε ένα αβέβαιο μέλλον.

Δεύτερον, είναι προφανές από το απόσπασμα ότι ο Μουχάμμαντ αισθάνθηκε ότι είχε εξαπατηθεί ώστε να απελευθερώσει τον σκλάβο που είχε έρθει σ ‘αυτόν, επειδή δεν του είχε αποκαλύψει ότι ήταν σκλάβος. Εξαιτίας, αυτού, ο Μουχάμμαντ αποφάσισε ότι δεν θα ξαναπιανόταν κοροιδο. Στο μέλλον, θα ρωτούσε πάντα πρώτος αν ένας άνθρωπος ήταν ελεύθερος ή όχι, πριν αποφασίσει εάν θα αποδεχόταν την υποταγή του.

Δεν υπάρχει καμία καταγραφή του Μουχάμμαντ να «απελευθερώτει» σκλάβους που έπιασε στη μάχη, εκτός αν υπήρχε κάτι που είχε να κερδίσει ο ίδιος προσωπικά από την πράξη. Στην πραγματικότητα, έκανε σκλάβους αυτούς που προηγουμένως ήταν ελεύθεροι άνθρωποι, ιδιαίτερα αν ήταν γυναίκες και παιδιά. Μερικές φορές χρησιμοποιούσε οικογένειες ως μοχλό πίεσης προς τους άνδρες τους, ώστε να αποδεχτούν το Ισλάμ:

Ο απόστολος τους είπε να πούν στον Μάλικ ότι αν ερχόταν σ ‘ αυτόν ως μουσουλμάνος θα επέστρεφε την οικογένεια και την περιουσία του σε αυτόν και θα του έδινε εκατό καμήλες. (Ibn Ishaq 879)

Ο Μουχάμμαντ πάσσαρε αιχμάλωτες γυναίκες στους άνδρες του σαν «κομματική εύνοια», και ορισμένες από αυτές στη συνέχεια πασσάρονταν σε άλλους. Αυτό το απόσπασμα λέει πώς ο Μουχάμμαντ έδωσε γυναίκες ως σκλάβες του σεξ σε τρεις άνδρες οι οποίοι θα γίνονταν διάδοχοί του, στους μελλοντικούς χαλίφες Ουμάρ, Οθμάν και Άλι:

Ο απόστολος έδωσε στον Αλί ένα κορίτσι που ονομαζόταν Ράιτα. Και έδωσε στον Ουθμάν ένα κορίτσι που ονομαζόταν Ζαϊνάμπ. Και έδωσε στον Ουμάρ μια κοπέλα που ο Ουμάρ έδωσε στο γιο του Αμπντουλλάχ. (Ibn Ishaq 878)

Ο Αλλάχ έδωσε στους μουσουλμάνους, άνδρες μια θεϊκή εντολή να διατηρούν όσες σκλάβες του σεξ επιθυμούσαν (Κοράνι 4:24, 33:52 …). Οι σύγχρονοι απολογητές συχνά προσποιούνται ότι αυτό ισχύει μόνο για τις γυναίκες που συνελήφθησαν στη μάχη, αλλά το ίδιο προνόμιο χορηγείται σε πιστούς άνδρες στο 70:30, ένα χωρίο που «αποκαλύφθηκε» στους μουσουλμάνους στη Μέκκα, όταν δεν είχαν πολεμήσει ακόμη σε μάχη.

Πολλά θα μπορούσαν να γραφτούν για την καλά τεκμηριωμένη σχέση που είχε Μουχάμμαντ με δούλους, γι’ αυτό και θα επανέλθουμε. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα προέρχεται από αυτό το χαντίθ (το οποίο επαναλαμβάνεται αλλού):

Ο προφήτης έστειλε για μια γυναίκα από τους μετανάστες και εκείνη είχε ένα σκλάβο που ήταν μαραγκός. Ο Προφήτης της  είπε: «Διέταξε το σκλάβο σου  να προετοιμάσει το ξύλο (τεμάχια) για τον άμβωνα.» Έτσι, εκείνη διέταξε τον σκλάβο της, ο οποίος πήγε κι έκοψε το ξύλο από  ταμάριξ (Σ.τ.Μ. είδος θάμνου ή μικρού δέντρου) και προετοίμασε τον άμβωνα για τον Προφήτη. Όταν εκείνος τελείωσε τον άμβωνα, η γυναίκα ενημέρωσε τον Προφήτη ότι είχε τελειώσει. Ο Προφήτης ζήτησε να σταλεί ο άμβωνας στον ίδιο, έτσι τον έφεραν. Ο Προφήτης τον σήκωσε και τον τοποθέτησε στον τόπο όπου βλέπετε τώρα. (Μπουχάρι 47:743)[2]

Ο ίδιος ο άμβωνας από τον οποίο ο Μουχάμμαντ κήρυξε το Ισλάμ κατασκευάστηκε από την εργασία σκλάβων με την εντολή του! Δείχνει αυτό να είχε ο Μουχάμμαντ πρόβλημα με τη δουλεία;

Όμως επειδή το θέμα είναι πολύ μεγάλο, θα επανέλθουμε!


[1] «There came a slave and pledged allegiance to Allah’s Apostle (may peace be upon him) on migration; he (the Holy Prophet) did not know that he was a slave.  Then there came his master and demanded him back, whereupon Allah’s Apostle (may peace be upon him) said: Sell him to me.  And he bought him for two black slaves , and he did not afterwards take allegiance from anyone until he had asked him whether he was a slave (or a free man)» (Sahih Muslim 3901 ).

[2] The Prophet sent for a woman from the emigrants and she had a slave who was a carpenter.  The Prophet said to her » Order your slave to prepare the wood (pieces) for the pulpit. »  So, she ordered her slave who went and cut the wood from the tamarisk and prepared the pulpit, for the Prophet.  When he finished the pulpit, the woman informed the Prophet that it had been finished.  The Prophet asked her to send that pulpit to him, so they brought it.  The Prophet lifted it and placed it at the place in which you see now. (Bukhari 47:743