Κοράνι και απόκρυφα χριστιανικά κείμενα

Όπως έχουμε ξαναγράψει, το Κοράνιο περιέχει ποίηση συγγενών του Μουχάμμαντ και διηγήσεις που η ιστορική μελέτη και η αρχαιολογική σκαπάνη αποδεικνύουν φανταστικές, παραμύθια κατάλληλα για μικρά παιδιά ή για καμηλιέρηδες που χρειάζονταν ψυχαγωγία στα μακριά ταξίδια τους. Το άρθρο του θεολόγου Θεοδώρου Ρηγινιώτη που ακολουθεί αποκαλύπτει την επιρροή των «αποκρύφων» στη συγγραφή του Κορανίου.

————————————————

Σε διαθρησκειακή εκδήλωση σχετική με το Ισλάμ και το χριστιανισμό, ένας ευγενέστατος κύριος, κατά το πλείστον αραβόφωνος, μου επισήμανε ότι το Κοράνι συμπληρώνει κενά των ευαγγελικών διηγήσεων δίνοντας λεπτομέρειες, όπως η ηλικία της Παναγίας όταν έμεινε έγκυος τον Ιησού, πού ζούσε κατά το διάστημα της εγκυμοσύνης της κ.λ.π.

Η επισήμανσή του ενίσχυσε την υποψία μου ότι πρέπει να κατατάξουμε το Κοράνι σε χώρο συγγενικό προς στα απόκρυφα χριστιανικά κείμενα.

Τα έργα που ονομάζουμε «απόκρυφα» είναι δύο ειδών:

Α) Ιερά βιβλία αποκρυφιστικών ομάδων (κυρίως παραφυάδων του Γνωστικισμού, μια πολύμορφης θρησκείας πολύ διαδεδομένης κατά τους πρώτους χριστιανικούς αιώνες), που περιείχαν δήθεν «υπερφυσική αποκάλυψη» και ήταν απαγορευμένα για τους αμύητους (τα όντως «απόκρυφα»).

Β) Ορθόδοξα χριστιανικά κείμενα με ιστορίες (είτε πραγματικές, αντλημένες από την παράδοση και τη συλλογική μνήμη των χριστιανών, αποδεκτές από την Εκκλησία, είτε φανταστικές), που «συμπλήρωναν τα κενά» των ευαγγελικών διηγήσεων. Έδιναν δηλ. λεπτομέρειες για τη γέννηση και το βίο της Παναγίας, την παιδική ηλικία του Χριστού, την ταυτότητα των Τριών Μάγων, που προσκύνησαν το Χριστό τη νύχτα της γέννησής Του, τι έκαναν οι Μάγοι όταν επέστρεψαν στην πατρίδα τους, τι συνέβη στο μικρό Ιησού και την οικογένειά Του κατά τη φυγή στην Αίγυπτο, πώς ακριβώς έγινε η ανάσταση, ποιους νεκρούς συνάντησε ο Ιησούς στον άδη, ποιοι νεκροί αναστήθηκαν κατά το θάνατο του Ιησού στο σταυρό (Ματθ. 27, 52-53), τι είδε και άκουσε ο Παύλος όταν «ηρπάγη εις τον παράδεισο» (Β΄ Κορινθ. 12, 2-4), και ένα σωρό τέτοια. Ανάλογα απόκρυφα έχει και η Παλαιά Διαθήκη, που συμπληρώνουν διηγήσεις των παλαιοδιαθηκικών βιβλίων. Τα έργα αυτής της κατηγορίας δεν είναι στην πραγματικότητα «απόκρυφα» (δεν ήταν απαγορευμένα για κάποιους), αλλά οι φιλόλογοι τα ονομάζουν έτσι, γιατί ο όρος έχει γίνει τεχνικός και σημαίνει έργα γραμμένα κατά μίμησιν των κανονικών, είτε της ΠΔ είτε της ΚΔ.

Το Κοράνι συνδυάζει και τα δύο είδη. Περιέχει και «υπερφυσική αποκάλυψη» – μαζί με τη θεμελιώδη ιδέα των γνωστικών απόκρυφων ότι ο Χριστός δε σταυρώθηκε αληθινά – και διηγήσεις συμπληρωματικές (κατά φαντασίαν βέβαια) των βιβλικών διηγήσεων.

Ο Μητροπολίτης του Όρους Λιβάνου Ζορζ Κοντρ επισημαίνει:

«Εντούτοις, όποιος συγκρίνει με κριτικό μάτι, δίχως πίστη στην κορανική αποκάλυψη, διαπιστώνει πρόδηλες ομοιότητες με το βιβλικό κείμενο και τα χριστιανικά απόκρυφα. Τα δάνεια από τα απόκρυφα είναι τόσο φανερά, ώστε μπορεί κανείς να παραθέσει σε παράλληλη σύνοψη – και έχει γίνει στη δυτική μελέτη – κορανικά κείμενα και χριστιανικά απόκρυφα. Το κορανικό περιεχόμενο δείχνει κάτι παραπάνω από μια απλή ομοιότητα. Ο ουλεμάς, στον οποίο μετέφερα αυτές τις γραπτές αποδείξεις, μου είπε: “εμείς δεν έχουμε κανένα πρόβλημα, ο Θεός αποκάλυψε τα χριστιανικά απόκρυφα, το ίδιο και το Κοράνιο”».[1]

Βέβαια, αυτή η απάντηση δεν ευσταθεί, κατ’ αρχάς γιατί ένα βιβλίο, που δανείζεται στοιχεία από άλλα βιβλία, είναι προφανώς γραμμένο από άνθρωπο κι όχι ακριβές αντίγραφο ενός αιώνιου ουράνιου βιβλίου (είναι γνωστό ότι το Κοράνι αποκρυσταλλώθηκε στην παρούσα μορφή από επιτροπή γραμματέων, διορισμένη από τον τρίτο διάδοχο του Μωάμεθ, χαλίφη Ουθμάν, που επέλεξε ανάμεσα σε τέσσερις εκδοχές[2] – δε στέκομαι εδώ όμως, γιατί οι μουσουλμάνοι προφανώς αρνούνται ότι το κείμενο υπέστη επεξεργασία, ενώ μπορεί να αντιπαραθέσουν το μύθο ότι τα βιβλία της Καινής Διαθήκης επίσης επιλέχτηκαν ανάμεσα σε πολλά απόκρυφα, ενώ στην πραγματικότητα τα απόκρυφα γράφτηκαν αργότερα, κατά μίμησιν των βιβλίων της Καινής Διαθήκης, γι’ αυτό και περιέχουν φράσεις και ιδέες της). Για να προλάβω αντιδράσεις, διευκρινίζω πως η Αγία Γραφή, κατά τους χριστιανούς, γράφτηκε από ανθρώπους, εμπνεόμενους από τη χάρη του Αγίου Πνεύματος ώστε να διακρίνουν την αλήθεια από το ψεύδος, αλλά δεν υπαγορεύτηκε κατά λέξιν από ένα πνεύμα. Επιπλέον, τα απόκρυφα κείμενα περιέχουν πλήθος ιδεών, που το Ισλάμ δε θα μπορούσε ποτέ ν’ αποδεχτεί ως θεόπνευστες.

Σημειωτέον ότι η Αγία Γραφή (κατ’ εξοχήν η Καινή Διαθήκη) αποφεύγει να αφηγείται γεγονότα που δεν παίζουν ρόλο στην εκπλήρωση του θείου σχεδίου για την ενανθρώπιση του Χριστού και τη σωτηρία του ανθρώπου. Η ανθρώπινη περιέργεια όμως αναζήτησε τις παραλειπόμενες λεπτομέρειες και, όπου δεν τις βρήκε, τις επινόησε.

Οι διηγήσεις του Κορανίου για τον Ιησού περιέχουν ένα κυρίαρχο χαρακτηριστικό των απόκρυφων διηγήσεων: το υπερβολικό υπερφυσικό στοιχείο, που τονίζεται με έμφαση για εντυπωσιασμό των αναγνωστών ή ακροατών. Κατ’ αυτό, ο Ιησούς μίλησε από βρέφος και ανάγγειλε σοφά λόγια του Θεού (σούρα 19, 29-33). Το περιστατικό θυμίζει το απόκρυφο κατά Θωμάν ευαγγέλιο της παιδικής ηλικίας, που περιγράφει φανταστικά την παντογνωσία και τα θαύματα του Ιησού ως παιδιού (πράγματα που δεν αναφέρονται καθόλου στην ΚΔ), εκτρεπόμενο σε διηγήσεις χωρίς καμία σοβαρότητα (π.χ. ο Ιησούς κάνει θαύματα για παιχνίδι ή ακόμη και για εκδίκηση – θανατώνει ένα άλλο παιδί και μετά το ανασταίνει – προσβάλλει το δάσκαλό του με επίδειξη γνώσεων κ.τ.λ.).

Είναι αξιοσημείωτο ότι το Κοράνι κάνει αναφορές και σε πληροφορίες που περιέχονται σε απόκρυφα κείμενα. Δύο τέτοιες αναφορές είναι η φροντίδα της Μαριάμ από το Ζαχαρία και η διατροφή της απευθείας από το Θεό (αναφέρεται στο Πρωτευαγγέλιο του Ιακώβου και στο Κοράνι, 3, 35-37. 5, 110) και το θαύμα των χωματένιων πτηνών, που ο (μικρός) Ιησούς τα φύσηξε και έγιναν αληθινά πουλιά (αναφέρεται στο κατά Θωμάν ευαγγέλιο της παιδικής ηλικίας του Κυρίου και στο Κοράνι 3, 49-50).

Δύο παρατηρήσεις: α) οι γονείς της Μαριάμ στο Πρωτευαγγέλιο ονομάζονται Ιωακείμ και Άννα, β) η ζωή που προέρχεται από το φύσημα του Ιησού είναι κάτι αντίστοιχο με τη ζωή που προήλθε από το φύσημα του Θεού στον Αδάμ (Γένεσις, 2, 7), πράγμα που βασίζεται στην πεποίθηση ότι ο Ιησούς, εκτός από άνθρωπος, είναι και Θεός. Η φράση βέβαια του ισλαμικού κορανίου, ότι αυτό θα γίνει «με την άδεια του Αλλάχ», δεν υπάρχει καθόλου στο χριστιανικό κείμενο, που φυσικά είναι πολύ αρχαιότερο (του 2ου ή του 3ου αιώνα).

Μία άλλη αναφορά είναι ότι η πτώση του διαβόλου από τη θεία δόξα συνίσταται στο ότι αρνήθηκε να προσκυνήσει τον Αδάμ, όπως τον διέταξε ο Θεός (σούρα 2, 30-34. 17, 61-62, κ.α.). Η διήγηση αυτή – αν και δίνεται πιο λιτά – προέρχεται από το απόκρυφο Ευαγγέλιο του Βαρθολομαίου[3] και ας μου επιτραπεί να πω ότι δε βλέπω να έχει κάποια σοβαρότητα.

Από τα γνωστικά κείμενα, το Κοράνι έχει διατηρήσει την πεποίθηση ότι ο Ιησούς δε σταυρώθηκε, αλλά ο Θεός «έκανε τους εχθρούς Του να νομίζουν ότι Τον σταυρώνουν», ενώ στην πραγματικότητα Τον έκρυψε. Η πεποίθηση αυτή ήταν θεμελιώδης στο γνωστικισμό, που αρνιόταν ότι ο Ιησούς διέθετε αληθινό ανθρώπινο σώμα[4] – το Ισλάμ τη διατηρεί, επειδή πιστεύει πως ο Θεός είναι Θεός πολεμικής νίκης, συνεπώς δε μπορεί να επέτρεψε σ’ ένα μεγάλο προφήτη να υποστεί τόσα βάσανα. Ας σημειωθεί ότι στο ουράνιο ταξίδι (Meraj) που, κατά τη μουσουλμανική παράδοση, πραγματοποίησε ο Μωάμεθ καβάλα στον Μπούρακ, το ουράνιο άλογο, με οδηγό το Γαβριήλ, συνάντησε τον Ιησού στο 2ο από τους 7 ουρανούς[5].

ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

[1] Μητροπολίτου Όρους Λιβάνου Ζορζ (Κοντρ), Η φύση του Ισλάμ, μετάφραση Ρόνι Μπού Σάμπα, εκδ. Μαΐστρος, Αθήνα 2009, σελ.27-28.

[2] «Ο Abū Bakr, ο πρώτος χαλίφης και ηγέτης του ισλαμικού κράτους από το 632 ως το 634 μ. Χ., ενδιαφέρθηκε για την περισυλλογή των προφητειών του Μωάμεθ. Όπως αναφέρει η παράδοση, ένας από τους γραμματείς του Προφήτη, ο ZaidIbnThâbit, έδωσε στον χαλίφη ό,τι είχε συγκεντρώσει από το κήρυγμα του Μωάμεθ. Ο Αμπού Μπακρ εμπιστεύθηκε το πολύτιμο αυτό υλικό στην Hafsa, μία από τις χήρες του Προφήτη και θυγατέρα του ‘Umar, ο οποίος αργότερα έγινε δεύτερος χαλίφης (634-644). Κατά την ηγεμονία του Όμαρ κυκλοφορούσαν τέσσερεις διάφορετικές εκδόσεις του ιερού βιβλίου. Ο τρίτος χαλίφης, oUthmân (644-656), προς αποφυγή περαιτέρω συγχύσεως, ανέθεσε σε μία επιτροπή να συλλέξει ό,τι γραπτό υπήρχε από τις προφητείες του Μωάμεθ, να επιλέξει μεταξύ των διαφόρων μορφών και να ετοιμάσει ενιαίο κείμενο. Στις εργασίες της επιτροπής αυτής κύριο ρόλο διαδραμάτισε ο μνημονευθείς Zaid, ο επονομαζόμενος «Γραμματεύς». Μετά την εργασία της επιτροπής, ένα μόνο κείμενο θεωρήθηκε αυθεντικό και δόθηκε εντολή να καταστραφεί κάθε άλλη γραφή ή παραλλαγή.

Η ενιαία αυτή μορφή του Κορανίου δεν έγινε δεκτή χωρίς αντιρρήσεις από τον μουσουλμανικό κόσμο. Οι κάτοικοι της Kofa διατηρούσαν δική τους γραφή μέχρι το τέλος της πρώτης χιλιετηρίδας. Ο Zaid, κατά μία παράδοση, διαμόρφωσε και άλλη συλλογή, για να άρει τις διαφορές των κειμένων, των χρησιμοποιούμενων από τους μουσουλμάνους της Συρίας και της Βαβυλωνίας. Τελικά επικράτησε κείμενο που διαμορφώθηκε από την επιτροπή. Η μορφή συνεπώς του σημερινού επίσημου κειμένου χρονολογείται από την εποχή του τρίτου χαλίφη, η οποία απέχει από τον θάνατο του Μωάμεθ δύο μόνο δεκαετίες» [Αναστασίου Γιαννουλάτου, ό.π., κεφ. 3, βλ. σελ. 97-114 (μεταφορά στη δημοτική Ταρίκ Σ.)].

[3] «Ο διάβολος όμως είπε: “Επίτρεψέ μου να σου πω πώς με έριξαν εδώ και πώς ο Θεός έπλασε τον άνθρωπο. Περιπλανιόμουν εδώ κι εκεί και ο Θεός είπε στο Μιχαήλ, “Φέρε μου χώμα και νερό από τις τέσσεριες γωνιές του κόσμου και νερό από τα τέσσερα ποτάμια του παραδείσου” κι αφού ο Μιχαήλ τα έφερε, δημιούργησε τον Αδάμ στην ανατολή, έδωσε μορφή στο άμορφο χώμα, άπλωσε τα νεύρα και τις αρτηρίες και διαμόρφωσε ένα αρμονικό σύνολο. Και του έδειξε εκτίμηση γιατί ήταν κατ’ εικόνα του. και τον προσκύνησε κι ο Μιχαήλ. Και όταν ήρθα από τα άκρα του κόσμου, ο Μιχαήλ μου είπε, “Προσκύνησε την εικόνα του Θεού, την οποία έπλασε καθ’ ομοίωσή του”. Εγώ όμως είπα, “Εγώ είμαι φωτιά από φωτιά. Ήμουν ο πρώτος άγγελος που δημιουργήθηκε· θα προσκυνήσω λοιπόν εγώ τον πηλό και την ύλη;”. Ο Μιχαήλ μου είπε, “Προσκύνησε γιατί αλλιώς θα οργιστεί μαζί σου ο Θεός”. Εγώ απάντησα, “Ο Θεός δεν θα θυμώσει μαζί μου. Εγώ όμως θα βάλω το θρόνο μου ενάντια στο δικό του και θα γίνω σαν κι αυτόν”. Τότε ο Θεός θύμωσε μαζί μου και με έριξε χαμηλά αφού πρώττα διεταξε ν’ ανοίξουν τα παράθυρα των ουρανών”» («Το Ευαγγέλιο το Βαρθολομαίου», στο Απόκρυφα Κείμενα Καινής Διαθήκης, τόμ. 1, Πύρινος Κόσμος, Αθήνα χ.χ., σελ. 112-113).

[4] Παραδείγματα: «Ο Βασιλείδης, πιθανώς Σύρος παρουσιάσθη εν Αλεξανδρεία ως διδάσκαλος (περί το 130)… Όπως και ο Σατουρνείλος, ούτω και ο Βασιλείδης τον Σωτήρα ωνόμαζε “νουν” (όνομα, ως είδομεν, ειλημμένον εκ της ελληνικής φιλοσοφίας), ώριζεν όμως σαφώς, ότι ούτος είναι η πρώτη απόρροια του θεού. Ο Σωτήρ ενεφανίσθη εν φαινομενικώ σώματι, ο δε θάνατος αυτού ήτο επίσης φαινομενικός. Αντ’ αυτού εσταυρώθη Σίμων ο Κηρυναίος, εις τον οποίον ο Σωτήρ έδωκε την μορφήν αυτού, αυτός δε έλαβε την μορφήν του Σίμωνος και ίστατο πλησίον του σταυρού…». Ο Βαλεντίνος: «Την σωτηρίαν των ανθρώπων ετέλεσεν ο Σωτήρ, αλλ’ η περί αυτού διδασκαλία είναι ασαφής. Πάντως ήτο θείον ον, το οποίον ενηνθρώπησε και έπαθε φαινομενικώς». Ο Μαρκίων: «Ενώ ο Μαρκίων εδέχετο φαινομενικόν σώμα του Χριστού και επομένως φαινομενικόν σταυρικόν θάνατον, απέδιδεν εις αυτόν πραγματικήν σωτηριώδη ενέργειαν» (αρχιμανδρίτου Βασιλείου Στεφανίδου, καθηγητού του πανεπιστημίου Αθηνών, Εκκλησιαστική Ιστορία, Παπαδημητρίου 61998, σελ. 65-68).

[5] Βλ. Elias, Mufti A.H. «Jesus (Isa) A.S. in Islam, and his Second Coming», Islam.tc. Retrieved 2012-04-20, στο http://www.islam.tc/prophecies/jesus.html.

Ο Μουχάμμαντ βασανίστηκε από τους Μεκκανούς;

Πιθανότατα θα έχετε ακούσει ότι ο Μουχάμμαντ στη Μέκκα υπέφερε τα πάνδεινα! Όμως η απάντηση στο ερώτημα είναι, «όχι.». Σε αντίθεση με ορισμένους λιγότερο τυχερούς οπαδούς του, ο Μουχάμμαντ απολάμβανε την προστασία του ισχυρού θείου του, Αμπού Τάλιμπ (Abu Talib):

[Οι ηγέτες της Μέκκας] πήγαν στον Αμπού Ταλίμπ [και είπαν] «ο ανιψιός σου έχει καταραστεί τους θεούς μας, προσέβαλε τη θρησκεία μας, χλεύασε τον τρόπο ζωής μας και κατηγόρησε τους προγόνους μας ότι έσφαλλαν. Είτε θα πρέπει να τον σταματήσεις είτε θα πρέπει να μας αφήσεις να τον πιάσουμε.»

Αλλά ο Αμπού Τάλιμπ δεν θα υποχωρούσε:

Ο απόστολος συνέχισε να φέρεται το ίδιο… Κατά συνέπεια, οι σχέσεις του με τους Κουραϊσίτες [Μεκκανούς] επιδεινώθηκαν και οι άνθρωποι απομακρύνθηκαν από αυτόν με εχθρότητα. (Ibn Ishaq 168).

Για δεκατρία χρόνια, το χειρότερο που συνέβη ποτέ στον Μουχάμμαντ στη Μέκκα ήταν ότι ένας ταραξίας είχε ρίξει πάνω του χώμα και τον ενέπαιζαν περιστασιακά ενώ προσευχόταν στην Κάαμπα. Συνέχισε να προκαλεί τους Μεκκανούς, λέγοντας τους σε κάποια στιγμή ότι είχε έρθει να τους φέρει «σφαγή.» Αυτό τους προκάλεσε να αρπάξουν τον Μουχάμμαντ (μέσω ενός που λεγόταν Uqba) σε μια προσπάθεια να τον «στραγγαλίσουν», αλλά σχεδόν αμέσως αφέθηκε ελεύθερος χωρίς να πάθει ζημιά:

Στη συνέχεια, τον άφησε. Αυτό είναι το χειρότερο που είδα ποτέ να  κάνουν οι Κουραισίτες σ’ αυτόν. (Ibn Ishaq 184).

Ζήτησα από τον Abdullah binAmr bin Al-‘As να με ενημερώσει για το χειρότερο πράγμα που είχαν κάνει οι ειδωλολάτρες στον Απόστολο του Αλλάχ. (Bukhari 60:339 ) Είπε: «Ενώ ο Απόστολος του Αλλάχ προσευχόταν στο προαύλιο της Κάαμπα, ο ‘Uqba bin Abi Muait Μπιν ήρθε και έπιασε τον Απόστολο του Αλλάχ από τον ώμο και έστριψε το ένδυμά του γύρω από το λαιμό του και τον έπνιγε βίαια. Ο Άμπου Μπάκερ ήρθε και έπιασε τον Uqba από τον ώμο και τον πέταξε μακριά από Απόστολο του Αλλάχ και είπε,» Θα σκοτώσεις έναν άνθρωπο, διότι λέει: «Ο Κύριός μου είναι ο Αλλάχ,» και έχει έρθει σε σας με σαφή σημεία από τον Κύριό σας; «(Bukhari 60:339)

Αν και δεν τραυματίστηκε, ο Μωάμεθ είχε την ευκαιρία του να συγχωρήσει τον άνθρωπο που τον είχε πιάσει, όταν ο Uqba συνελήφθη μετά τη μάχη της Badr. Σύμφωνα με τους βιογράφους του, ο προφήτης του Ισλάμ επέλεξε αντίθετα να τον σφάξει, παρόλο που ο άοπλος κρατούμενος ικέτευε για τη ζωή του.

Το χαντίθ επιβεβαιώνει επίσης ότι ο Μωάμεθ δεν βλάφθηκε σωματικά από τους Μεκκανούς, αλλά στη θέση του κακομεταχειρίζονταν κάποιον άλλο με όνομα παρόμοιο με το δικό του:

Ο Απόστολος του Αλλάχ είπε, «δεν σας εκπλήσσει πως ο Αλλάχ με προστατεύει από την κακομεταχείριση και κατάρα των Κουραϊσιτών; Κακομεταχειρίζονται και καταριούνται τον Μουντχάμαμ, ενώ εγώ είμαι ο Μουχάμμαντ (και όχι ο  Μουντχάμαμ)» (Bukhari 56:733)

Όπως αναφέρεται σε διάφορα σημεία, κυρίως στο Σαχίχ Μπουχάρι, η χειρότερη προσβολή που υπέστη ο Μουχάμμαντ ήταν ένα επεισόδιο στο οποίο ο Άμπου Τζαχλ και άλλοι τον ενέπαιζαν όταν προσεχόταν, τοποθετώντας τα έντερα ενός ζώου (μάλλον καμήλας) στην πλάτη του (Bukhari 4:241). Ο Μουχάμμαντ καταράστηκε αυτούς τους άνδρες αμέσως, και ζήτησε από τον Αλλάχ να τους τιμωρήσει. Αυτοί σκοτώθηκαν αργότερα από τους Μουσουλμάνους.

Σαχίχ Μπουχάρι Τόμος 1,Βιβλίο 4, αρ. 241:

Διηγήθηκε ο Abdullah bin Mas’ud:

Μια φορά ο Προφήτης προσευχόταν στην Κάαμπα. Ο Αμπού Τζαχλ καθόταν με μερικούς απ’ τους συντρόφους του. Ένας από αυτούς είπε στους άλλους, «ποιος ανάμεσά σας θα φέρει τα περιεχόμενα της κοιλιάς μιας καμήλας έτσι κι έτσι (έντερα κ.α.) ώστε να τα βάλουμε στην πλάτη του Μουχάμμαντ, όταν προσκυνάει: Ο πιο άτυχος από αυτούς σηκώθηκε και τα έφερε. Περίμενε μέχρι που ο προφήτης έπεσε πρηνής στο έδαφος (προσκυνώντας) και μετά τα έβαλε στην πλάτη του, ανάμεσα στους ώμους του. Εγώ παρακολουθούσα αλλά δεν μπορούσα να κάνω τίποτα. Ευχόμουν να είχα μερικούς ανθρώπους μαζί μου να αντισταθώ σ’ αυτούς. Άρχισαν να γελάνε και να πέφτουν ο ένας πάνω στον άλλον. Ο Απόστολος του Αλλάχ ήταν πρηνής σε στάση προσευχής και δεν σήκωσε το κεφάλι του μέχρι που η Φάτιμα (η κόρη του) ήρθε και πέταξε μακριά από την πλάτη του αυτά (τα περιεχόμενα της κοιλιάς της καμήλας). Αυτός σήκωσε το κεφάλι του και είπε τρεις φορές «Ω Αλλάχ! Τιμώρησε τους Κουραϊσίτες». Έτσι ήταν σκληρό για τον Άμπου Τζαχλ και τους συντρόφους του όταν ο Προφήτης επικαλέστηκε τον Αλλάχ εναντίον τους, καθώς ήταν πεπεισμένοι ότι οι προσευχές και οι επικλήσεις γίνονταν δεκτές σ’ αυτή την πόλη (τη Μέκκα). Ο Προφήτης ειπε, ‘Ω Αλλάχ! Τιμώρησε τον Άμπου Τζαχλ, τον ‘Utba bin Rabi’a, τον Shaiba bin Rabi’a, τον Al-Walid bin ‘Utba, τον Umaiya bin Khalaf, και τον ‘Uqba bin Al Mu’it (και ανέφερε τον έβδομο, το όνομα του οποίου δεν μπορώ να θυμηθώ). Μα τον Αλλάχ στα χέρια του οποίου είναι η ζωή μου, είδα τα νεκρά σώματα αυτών των ανθρώπων που ο Απόστολος τα μετρούσε στο Qalib (ένα από τα πηγάδια) της Badr.

Το ίδιο περιστατικό αναφέρεται στον Τόμο 1, Βιβλίο 9, Αρ. 499, στον Τόμο 4, βιβλίο 53, Αρ. 409 (όπου μαθαίνουμε ότι έναν από τους άντρες αυτούς, τον Umaiya ή τον Ubai, τον έκοψαν κομμάτια πριν τον ρίξουν στο πηγάδι επειδή ήταν χοντρός και δεν χωρούσε), και στον Τόμο 5 Βιβλίο 58 Αρ. 193 (εκεί λέει ότι ο ένας από τους άντρες αυτούς, ο Umaiya ή ο Ubai, ακρωτηριάστηκε αλλά δεν ρίχτηκε στο πηγάδι). Επίσης στο Σιράτ Ρασούλ Αλλάχ μαθαίνουμε πως «Όταν ο απόστολος διέταξε να εκτελεσθεί ο Uqba, εκείνος ρώτησε ‘Και ποιος θα φροντίσει τα παιδιά μου, ω Μουχάμμαντ;’ η απάντησή του ήταν ‘ η κόλαση’….» ( Ibn Ishaq, Sirat Rasul Allah (The Life of Muhammad), (Η ζωή του Μωάμεθ) A. Guillaume, tr. (New York: Oxford University Press, 1980), σελ. 164.)

Συμπέρασμα: Ο Μουχάμμαντ μέσα σε 13 χρόνια υπέστη κάποιες προσβολές και κοροϊδίες από τους Μεκκανούς, καθώς και μια επίθεση, αλλά δεν βασανίστηκε από αυτούς, όπως ψευδώς ισχυρίζονται οι ισλαμιστές απολογητές, προσπαθώντας να δικαιολογήσουν τα φρικτά εγκλήματα που έκανε ο ίδιος όταν ήταν σε θέση να τους εκδικηθεί.

Υ.Γ. (Αν δεν σας αρέσει να σκέφτεστε μην το διαβάσετε): Εμείς γνωρίζουμε κάποιον που βασανίστηκε από τους συμπατριώτες του, και μάλιστα φριχτά: τον παρέδωσαν στους κατακτητές τους ως ταραχοποιό και στη συνέχεια μαστιγώθηκε και βασανίστηκε σκληρά. Κι αυτά παρότι είχε ευεργετήσει και θεραπεύσει τους συμπατριώτες του πολλές φορές και με πολλούς τρόπους. Όταν τον συνέλαβαν, ένας μαθητής του έκοψε το αυτί ενός επιτιθέμενου αλλά εκείνος τον σταμάτησε και θεράπευσε τον επιτιθέμενο. Αργότερα, μετά τα σωματικά βασανιστήρια και μια εξοργιστική επίδειξη αχαριστίας, αγνωμοσύνης, υποκρισίας και κακίας, τον σταύρωσαν σαν να ήταν όχι ευεργέτης, αλλά κακούργος. Κι όμως εκείνος πάνω στον σταυρό δεν έλεγε «Θεέ μου τιμώρησε τον τάδε και τον δείνα»  – που αν ήθελε, θα είχε πολλά ονόματα να πει… Έλεγε «Πατέρα, συγχώρεσέ τους, γιατί δεν ξέρουν τι κάνουν».

Ας πούμε ότι δεχόμαστε ότι ο Ιησούς ήταν ένας απλός προφήτης του Θεού κι όχι Υιός Του, κι ότι ο Μουχάμμαντ ήταν προφήτης του Θεού κι αυτός – δεν το δεχόμαστε, αλλά έτσι για να προχωρήσουμε το συλλογισμό ας υποθέσουμε ότι το δεχόμαστε. Το να συγκρίνει κανείς το βίο του Μουχάμμαντ με τη ζωή του Ιησού Χριστού και να φαντάζεται ότι ο Μουχάμμαντ ήταν μεγαλύτερος σε ηθικό και προφητικό ανάστημα από τον Ιησού και φορέας μιας τελειότερης διδασκαλίας, μπορεί να περιγραφεί ως τραγωδία, αλλά και ως ανέκδοτο.

Ενδοοικογενειακή βία: Είναι Ισλάμ ή τζαχιλία;

Θαυμάστε τον σεΐχη Χάμζα Γιουσούφ Χάνσον, τι ωραία που καταφέρεται κατά της ενδοοικογενειακής βίας και μας λέει ότι αυτή δεν προερχεται από το Ισλάμ, αλλά από την «τζαχιλία» (jahiliyya) δηλ. την προϊσλαμική περίοδο της άγνοιας, τότε που οι άνθρωποι δεν είχαν ακολουθήσει το μήνυμα του Αλλάχ.

Τον είδατε; Ωραίος ρήτορας, ε; Μια χαρά δεν τα λέει; Δεν είναι πειστικός; Δεν παρουσιάζει το Ισλάμ με τρόπο ελκυστικό στον σύγχρονο άνθρωπο; Ναι, τα κάνει όλα αυτά, συμφωνούμε μαζί σας. Και τώρα διαβάστε με προσοχή το παρακάτω σαχίχ χαντίθ:

Ο Τζαμπίρ μπιν Αμπντουλλάχ (ο Αλλάχ ας είναι ευχαριστημένος μαζί τους) [δηλ. με τον Τζαμπίρ και τον πατέρα του τον Αμπντουλλάχ] ανέφερε:
Ο Αμπού Μπακρ (ο Αλλάχ ας είναι ευχαριστημένος μαζί του) ήρθε και ζήτησε άδεια για να δει τον αγγελιοφόρο του Αλλάχ (ειρήνη σ’ αυτόν). Βρήκε να κάθονται στην πόρτα του άνθρωποι και σε κανένα από αυτούς δεν είχε χορηγηθεί άδεια, αλλά χορηγήθηκε άδεια στον Άμπου Μπάκερ και αυτός πήγε μέσα. Τότε ήρθε και ζήτησε άδεια ο Ουμάρ και του χορηγήθηκε, και βρήκε τον Απόστολο του Αλλάχ (ειρήνη σ’ αυτόν) να κάθεται λυπημένος και σιωπηλός με τις συζύγους του γύρω του.
Αυτός (η αυτού εξοχότης [Hadrat] ο Ουμάρ) είπε: «Θα ήθελα να πω κάτι το οποίο θα κάνει τον Άγιο Προφήτη να γελάσει», έτσι είπε: «Αγγελιοφόρε του Αλλάχ, θα ήθελα να ‘βλεπες (τη μεταχείριση που είχε) η κόρη της Χαντίτζα, όταν μου ζήτησε κάποια χρήματα, και σηκώθηκα και της έδωσα μια σφαλιάρα στο λαιμό.»
Ο Αγγελιοφόρος του Αλλάχ (ειρήνη σ’ αυτόν) γέλασε και είπε: «Είναι γύρω μου, όπως βλέπεις, ζητώντας επιπλέον χρήματα.» Τότε ο Αμπού Μπακρ (ο Αλλάχ ας είναι ευχαριστημένος μαζί του) σηκώθηκε, πήγε στην Αΐσα (ο Αλλάχ ας είναι ευχαριστημένος μαζί της) και τη ράπισε στο λαιμό, και ο Ουμάρ στάθηκε μπροστά στη Χάφσα και τη χαστούκισε λέγοντας: «Ζητάς από τον αγγελιοφόρο του Αλλάχ κάτι που δεν διαθέτει.» Αυτές είπαν: «Μα τον Αλλάχ, δεν ζητάμε από τον αγγελιοφόρο του Αλλάχ κάτι που δεν διαθέτει.» (Sahih Muslim, Book 009, #3506.)

Ο «άγιος προφήτης» του Ισλάμ λοιπόν, το «πρότυπο για την ανθρωπότητα», αντί να μαλώσει τον σύντροφό του τον Ουμάρ που λίγο πριν σφαλιάρωσε τη γυναίκα του επειδή του ζήτησε χρήματα, το βρίσκει αυτό αστείο και γελάει. Και όχι μόνο γελάει, αλλά πληροφορεί τον παληκαρά τον Ουμάρ ότι και οι δυο σύζυγοί του που κάθονται εκεί – που η μια τους είναι κόρη του – του ζητάνε χρήματα κι εκείνου! Σαν να του λέει «κι αυτές οι δυο ξύλο θέλουν῾». Τότε και οι δυο γενναίοι σύντροφοι πιάνουν το νόημα, σηκώνονται και σφαλιαρίζουν τις κόρες τους, και τις μαλώνουν κιόλας που «ζητάνε απότον Προφήτη κάτι που δεν έχει». Αυτές οι κακομοίρες διαμαρτύρονται ότι δεν του ζητάνε κάτι που δεν έχει. Και βέβαια ο Προφήτης δεν σταματάει τους δυο Σαχάμπα, τους συντρόφους του από το να χαστουκίσουν τις κόρες τους, ούτε καν τους μαλώνει κατόπιν εορτής που χρησιμοποίησαν βία εναντίον τους. Μετά τις χωρίζει για 29 ημέρες, όπως μπορείτε να δείτε στη συνέχεια του χαντίθ στην αγγλική. Και δηλώνει κιόλας ότι ο Θεός δεν τον έστειλε για να είναι σκληρός ή για να βλάπτει, αλλά για να διδάξει και να κάνει τα πράγματα εύκολα! Και τι πιο εύκολο από το να αφήνει άλλους να σφαλιαρώνουν για λογαριασμό του, ενώ εκείνος το παίζει καλός; Σίγουρα, είναι πολύ εύκολο και βολικό να έχεις ανθρώπους πρόθυμους να τιμωρούν για λογαριασμό σου, αφήνοντας εσένα τον ίδιο στο απυρόβλητο.

Ας μας πει ο σεΐχης Χάμζα λοιπόν, πού την κατατάσσει τη συμπεριφορά του Προφήτη; Στο Ισλάμ ή στην τζαχιλία; Μήπως αυτό που παρουσιάζει ως «τζαχιλία» δεν είναι και τόσο «τζαχιλία» τελικά; Και πώς περιμένει με αυτόν τον «προφήτη» που δίνει τέτοιο παράδειγμα με τη Σούννα του, να ξεφύγει από την ενδοοικογενειακή βία το Ισλάμ;

Καλή η ευφράδεια σεΐχη Χάμζα, αλλά η αλήθεια είναι δυνατότερη και βγαίνει στην επιφάνεια, όσο κι αν εσύ προσπαθείς με τη ρητορική σου να ομορφήνεις το άσχημο πρόσωπο του Ισλάμ…

——————————————

Jabir b. ‘Abdullah (Allah be pleased with them) reported: Abu Bakr (Allah be pleased with him) came and sought permission to see Allah’s Messenger (may peace be upon him).He found people sitting at his door and none amongst them had been granted permission, but it was granted to Abu Bakr and he went in.Then came ‘Umar and he sought permission and it was granted to him, and he found Allah’s Apostle (may peace be upon him) sitting sad and silent with his wives around him.He (Hadrat ‘Umar) said: I would say something which would make the Holy Prophet (may peace be upon him) laugh, so he said: Messenger of Allah, I wish you had seen (the treatment meted out to) the daughter ofKhadija when you asked me some money, and I got up and slapped her on her neck.Allah’s Messenger (mav peace be upon him) laughed and said: They are around me as you see, asking for extra money.Abu Bakr (Allah be pleased with him) then got up went to ‘A’isha (Allah be pleased with her) and slapped her on the neck, and ‘Umar stood up before Hafsa and slapped her saying: You ask Allah’s Messenger (may peace be upon him) which he does not possess.They said: By Allah, we do not ask Allah’s Messenger (may peace be upon him) for anything he does not possess.Then he withdrew from them for a month or for twenty-nine days. Then this verse was revealed to him: «Prophet: Say to thy wives . . . for a mighty reward» (xxxiii. 28).He then went first to ‘A’isha (Allah be pleased with her) and said: I want to propound something to you, ‘A’isha, but wish no hasty reply before you consult your parents.She said: Messenger of Allah, what is that?He (the Holy Prophet) recited to her the verse, whereupon she said: Is it about you that I should consult my parents, Messenger of Allah?Nay, I choose Allah, His Messenger, and the Last Abode; but I ask you not to tell any of your wives what I have said He replied: Not one of them will ask me without my informing her.God did not send me to be harsh, or cause harm, but He has sent me to teach and make things easy. )