Δανιήλ Συσόϊεφ, Μάρτυρας του Χριστού

(Από εδώ) Ο 34χρονος Ρώσος ιερέας Ντανίλ (Δανιήλ) Συσόϊεφ, έγγαμος και πατέρας τριών κοριτσιών, δολοφονήθηκε μέσα στην εκκλησία του αγίου Θωμά στη νότια Μόσχα το βράδυ της Τετάρτης, μόλις είχε τελειώσει τον Εσπερινό. Ο δράστης, ο οποίος φορούσε τη γνωστή μάσκα κατά της νέας γρίππης, όπως κάνουν πολλοί Μοσχοβίτες, μπήκε μέσα στο ναό, ρώτησε ποιος είναι ο π. Συσόεφ και μόλις ο ιερέας απάντησε και προχώρησε προς το μέρος του, τον πυροβόλησε τέσσερις φορές στο κεφάλι και στο στήθος. Ο άγνωστος δράστης που ως τώρα παραμένει ασύλληπτος, πυροβόλησε επίσης στο στήθος και τον πρωτοψάλτη του ναού, Βλαντιμίρ Στρελμπίτσκυ.
Ο ιερέας και ο ψάλτης διακομίστηκαν σε νοσοκομείο. Ο π. Ντανίλ εξέπνευσε αργά το βράδυ (ο Στρελμπίτσκυ αρχικά ήταν σε κρίσιμη κατάσταση κι αργότερα διέφυγε τον κίνδυνο).

ο π. Ντανίλ Συσόεφ

Θεωρείται ότι η δολοφονία είχε θρησκευτικό κίνητρο, καθώς ο ιερέας με καταγωγή από τη ρωσική επαρχία Ταταρστάν, όπου ο πληθυσμός ασπάζεται κυρίως το Ισλάμ, είχε πλούσια ιεραποστολική δράση ανάμεσα σε μουσουλμάνους επί οκτώ συνεχή χρόνια. Είχε εκδώσει βιβλία όπως «Μια Ορθόδοξη απάντηση στο Ισλάμ», είχε μπλογκ (pr-daniil.livejournal.com) και κανάλι με βίντεο στο YouTube, και σε συνέντευξή του στην εφημερίδα Κομσομόλσκαγια Πράβδα είχε δηλώσει ότι βάπτισε 80 μουσουλμάνους, μεταξύ αυτών και Τατάρους, Ουζμπέκους, Τσετσένους και Νταγκεστανούς.

Στην ίδια συνέντευξη, ο π. Ντανίλ αποκάλυψε ότι είχε δεχτεί 14 φορές απειλές για τη ζωή του μέσω τηλεφωνημάτων και e-mail, και ότι την περασμένη χρονιά η Ομοσπονδιακή Υπηρεσία Ασφαλείας επικοινώνησε μαζί του, πληροφορώντας τον ότι είχε ανακαλυφθεί και προληφθεί μια απόπειρα φόνου εναντίον του. Είπε ακόμη ότι άλλοι ιερείς φοβούνταν να ακολουθήσουν το δρόμο αυτό, φοβούμενοι την εκδίκηση των μουσουλμάνων. Μάλιστα ο Ναφιγκουλά Ασίροφ του Συμβουλίου των Μουφτήδων της Ρωσίας τον είχε αποκαλέσει το 2007 «Ρώσο Σαλμάν Ρουσντί», επειδή είχε γράψει ένα βιβλίο που καταδίκαζε τον τρόπο μεταχείρισης των γυναικών στο Ισλάμ και προειδοποιούσε τις χριστιανές για τους κινδύνους που ενέχουν οι γάμοι με μουσουλμάνους.
Ας σημειωθεί ότι υπάρχει κάτι σαν άτυπη συμφωνία μεταξύ των μεγάλων θρησκειών στη Ρωσία, να μην ασκούν ιεραποστολική δράση η μια σε περιοχή όπου υπερτερεί η άλλη, κάτι που όμως ούτε οι μουσουλμάνοι το εφαρμόζουν απόλυτα.
Ο Κίριλ Φρόλοφ, ένας Ορθόδοξος ιεραπόστολος ακτιβιστής είπε στο Ίντερφαξ ότι τα τελευταία δυο-τρία χρόνια ο π. Ντανίλ είχε δεχτεί απειλές που τον καλούσαν να «αφήσει την θεολογική πολεμική κατά του Ισλάμ» αλλιώς «θα τον αντιμετώπιζαν ως άπιστο».

Σύμφωνα με άλλες πηγές, οι απειλές από ισλαμικούς κύκλους άρχισαν τέσσερα χρόνια πριν, μετά τη δημοσια αντιπαράθεση του π. Ντανίλ με τον Αλή (Βιατσεσλάβ) Πολόζιν, τον Ρώσο πρώην Ορθόδοξο ιερέα που έγινε μουσουλμάνος. Άλι Πολόζιν

Η τελευταία απειλή που δέχθηκε ήταν στις αρχές Οκτωβρίου, και τότε του ανήγγειλαν ότι ήταν “καταδικασμένος σε θάνατο”.
Όμως, ο π. Ντανίλ προσέγγιζε και διάφορες σέχτες που δρουν στη Ρωσία, όπως τους νεοπαγανιστές Ροντνοβέρ, ενώ είχε εχθρούς και μεταξύ των υπερεθνικιστών και των σταλινικών κομμουνιστών. Στο μπλογκ του είχε πρόσφατα ασκήσει κριτική στους τελευταίους επειδή κήρυτταν «τον Στάλιν αντί για τον Χριστό».

Στην ταινία βλέπετε το τελευταίο κήρυγμα του π. Δανιήλ.

Ακολουθεί η δήλωση της Πρεσβυτέρας Ιουλίας για τον μάρτυρα ιερέα και σύζυγό της (από εδώ).

«Αγαπητοί αδελφοί και αδελφές, σας ευχαριστώ για την υποστήριξη και τις προσευχές σας. Αυτός είναι ο πόνος που δεν μπορεί να εκφραστεί με λόγια. Αυτός είναι ο πόνος που βιώνουν εκείνοι που στάθηκαν στο Σταυρό του Σωτήρα. Αυτή είναι η χαρά που δεν μπορεί να εκφραστεί με λόγια, αυτή είναι η χαρά που βιώνουν εκείνοι που ήρθαν στον κενό Τάφο.

Ο π. Δανιήλ είχε προβλέψει ήδη το θάνατό του αρκετά χρόνια προτού συμβεί. Ήθελε πάντα να είναι άξιος για το στεφάνι ενός μάρτυρα. Εκείνοι που τον πυροβόλησαν θέλησαν, όπως συνήθως, να φτύσουν στο πρόσωπο της Εκκλησίας, όπως είχαν φτύσει στο πρόσωπο του Χριστού. Δεν έχουν επιτύχει το στόχο τους, επειδή είναι αδύνατο να φτύσει κανείς στο πρόσωπο της Εκκλησίας. Ο π. Δανιήλ ανέβηκε στον Γολγοθά του στην ίδια εκκλησία που είχε χτίσει, στην εκκλησία στην οποία αφοσίωσε όλο το χρόνο και τη δύναμή του. Τον σκότωσαν όπως τον προφήτη του παλιού καιρού – μεταξύ του ναού και του ιερού και βρέθηκε πράγματι αντάξιος της κλήσης ενός μάρτυρα. Πέθανε για τον Χριστό, για τον οποίο λειτούργησε με όλη τη δύναμή του.
Πολύ συχνά μου έλεγε ότι φοβόταν ότι δεν υπήρχε αρκετός χρόνος, χρόνος για να γίνουν όλα. Βιαζόταν. Μερικές φορές, και ανθρώπινα, υπέρβαλε, έσφαλε, σκόνταφτε και έκανε λάθη, αλλά δεν έκανε κανένα λάθος για το κύριο ζήτημα, ότι η ζωή του ήταν αφιερωμένη εξ’ ολοκλήρου σε ΑΥΤΟΝ.
Δεν καταλάβαινα γιατί βιαζόταν τόσο. Τα τελευταία τρία χρόνια λειτουργούσε συνεχώς, χωρίς να σταματάει ή να παίρνει άδεια. Εγώ γκρίνιαζα, επειδή πού και πού ήθελα απλή ευτυχία, ότι ο σύζυγος και πατέρας των παιδιών μου θα ήταν μαζί μου και με τα παιδιά. Αλλά μια άλλη πορεία ήταν χαραγμένη γι’ αυτόν.
Πολλές φορές είχε πει ότι θα τον σκότωναν. Εγώ τον ρώταγα ποιος θα φρόντιζε εμένα και τα τρία παιδιά μας, κ’ αυτός μου απαντούσε ότι θα μας άφηνε σε ασφαλή χέρια. «Θα σας αφήσω στην Παναγία. Αυτή θα σας φροντίσει».
Αυτά τα λόγια ξεχάστηκαν πολύ γρήγορα. Μας είπε με ποια άμφια θα τον θάψουμε. Κ’ εγώ αστειεύτηκα ότι δεν υπήρχε λόγος να μιλάει γι’ αυτό, ότι ακόμα δεν ξέραμε ποιος θα έθαβε ποιόν. Είπε ότι εγώ θα τον έθαβα. Μόλις γύρισε η κουβέντα στις κηδείες, δεν θυμάμαι λεπτομέρειες αλλά του είπα ότι δεν είχε πάει ποτέ σε κηδεία ενός ιερέα. Και μου απάντησε ότι δεν πειράζει επειδή θα ήμουν στην κηδεία την δική του.
Τώρα θυμάμαι πολλές κουβέντες που απόκτησαν νόημα. Τώρα οι αμφιβολίες μου έχουν διαλυθεί, οι παρεξηγήσεις έχουν εξαφανιστεί.
Δεν αποχαιρετιστήκαμε σ’ αυτήν την ζωή, δεν ζητήσαμε ο ένας στον άλλο συγχώρεση, δεν αγκαλιαστήκαμε. Ήταν απλά μία συνηθισμένη μέρα: το πρωί έφυγε για την Λειτουργία και δεν τον είδα ξανά.
Γιατί δεν πήγα στην εκκλησία εκείνη την ημέρα να τον συναντήσω; Είχε περάσει απ’ τον μυαλό μου, αλλά αποφάσισα ότι καλύτερα να ετοιμάσω το βραδινό φαγητό και να βάλω τα παιδιά για ύπνο. Ήταν λόγω των παιδιών που δεν πήγα εκεί. Υπήρξε ένα χέρι που δεν με επέτρεψε να πάω. Αλλά το προηγούμενο απόγευμα είχα πάει στην εκκλησία να τον συναντήσω. Αισθάνθηκα ότι σκοτεινά σύννεφα μαζευόντουσαν πάνω από τα κεφάλια μας. Και τις τελευταίες ημέρες προσπαθούσα να περάσω περισσότερο χρόνο μαζί του. Κατά τη διάρκεια της τελευταίας εβδομάδας σκεφτόμουνα μόνο για το θάνατο και για τη ζωή μετά το θάνατο. Δεν μπορούσα να συγκεντρωθώ ούτε στο πρώτο ούτε στο δεύτερο. Εκείνη την ημέρα το κεφάλι μου ζαλιζόταν με τα λόγια: «Ο θάνατος στέκεται ακριβώς πίσω σου». Η τελευταία εβδομάδα ήταν τόσο δύσκολη, σαν να είχαν αδειάσει ένα τεράστιο φορτίο επάνω μου. Δεν είμαι διαλυμένη. Με υποστηρίζει. Τον αισθάνομαι δίπλα μου. Είχαμε πει ο ένας στον άλλο και τόσα λόγια τρυφερά που δεν είχαμε πει ποτέ στη ζωή μας. Μόνο τώρα καταλαβαίνω πόσο αγαπούσαμε ο ένας τον άλλον.
Το μνημόσυνο του των 40 ημερών θα τελεσθεί την παραμονή της ονομαστικής του γιορτής, στις 29 Δεκεμβρίου. Σύμφωνα με την προφητεία ενός γέροντα, η εκκλησία θα χτιζόταν αλλά ο π. Δανιήλ δεν θα λειτουργούσε εκεί. Το δεύτερο μέρος της προφητείας έχει ήδη εκπληρωθεί.
Στην ταινία βλέπετε την οικογένεια του π. Δανιήλ.
Και εδώ, απόσπασμα από συζήτηση σχετικά με την έννοια της αμαρτίας στο Ισλάμ.
Είτε ο πατέρας Δανιήλ δολοφονήθηκε από μουσουλμάνους, είτε από νεοπαγανιστές, είτε από σταλινικούς, είναι ένας μάρτυρας της Πίστης και στη θέση του ο Θεός θα εγείρει άλλους, που θα μιλήσουν την αλήθεια σε πλανημένους ανθρώπους.
Άγιε μάρτυρα του Θεού Δανιήλ, πρέσβευε υπέρ ημών.

Η ελαττωματική μνήμη των γυναικών (Κορ. 2:286)

Στη Σούρα δύο στίχο 286, το Κοράνι δίνει οδηγίες για το πώς πρέπει να συνάπτονται τα γραπά συμβόλαια για χρέη. Μεταξύ άλλων ορίζει να παρίστανται και μάρτυρες: «Και να κληθούν για μάρτυρες δύο απ’ τους άνδρες σας. Αν εκεί δεν υπάρχουν δύο άνδρες, τότε ένας άνδρας και δύο γυναίκες που τους εμπιστεύεστε για μαρτυρία, ώστε αν η μια από αυτές λαθέψει, η άλλη να μπορεί να της το θυμίσει.» Από πάντα μου έκανε εντύπωση αυτή η επιταγή του Αλλάχ, μια και από την πείρα μου ήξερα ότι οι γυναίκες θυμούνταν ένα σωρό πράγματα με την παραμικρή λεπτομέρεια (ακόμα και τις ανούσιες λεπτομέρειες), ενώ εγώ και οιπερισσότεροι άντρες που γνώριζα, δεν θυμόμασταν καν τι φάγαμε το πρωί! Έτσι λοιπόν μου φαινόταν πιο λογικό να παρίστανται ως μάρτυρες ένας άντρας και μια γυναίκα, γιατί σε αυτή την περίπτωση αν ο άντρας ξεχνούσε κι έκανε λάθος, η γυναίκα θα μπορούσε να του θυμίσει τι είχε συμβεί. Τέλος πάντων όμως, αφού ο Θεός είπε έτσι, με το Θεό δεν παίζουμε. Ίσως γι’αυτό τα άλλα μέλη της παρέας μας που ανατράφηκαν εξαρχής ως μουσουλμάνοι δεν εξέταζαν καθόλου το κορανικό αυτό χωρίο με σκεπτικισμό, όπως έκανα εγώ.

Σε μια πρόσφατη συζήτηση με νυν μουσουλμάνους στο YouTube, ανέφερα το χωρίο αυτό και κάποιος μου είπε ότι είμαι προκατειλημμένος και αγνοώ ότι σύμφωνα με την επιστημονική πραγματικότητα ο Αλλάχ έχει δίκιο! Το σχόλιο κατέληγε ως εξής: Ἑπιστημονικά» έχει αποδειχθεί ότι η γυναίκα έχει ασθενέστερη μνήμη από τον άντρα. Και σύμφωνα με το εδάφιο που ανέφερες, ἡ μαρτυρία δυο γυναικών ισούται με αυτήν ενός άνδρα», επειδή αν η μια τους ξεχάσει, η άλλη θα της το θυμίσει. Είναι τόσο απλό, αν πραγματικά θέλεις να το δεις῾» («Scientifically» it has been proven that the woman has a weaker memory than the man. And according to the verse you have mentioned, «two women’s witness equal to one man», coz if one of them forgot, the other can remind her. it’s as simple as that if you really want to see it).

Έτυχε να γνωρίζω για το θέμα της μνήμης ανδρών και γυναικών από το 2008, κι αυτό το ζήτημα ήταν μεταξύ εκείνων που έδωσαν τη χαριστική βολή στη σχέση μου με το Ισλάμ. Ήταν λοιπόν καθήκον μου να δείξω σ’ αυτόν τον συνάνθρωπο ότι ο Αλλάχ έκανε λάθος, κατά συνέπεια δεν μπορεί να είναι ο Θεός που έπλασε τους ανθρώπους – αν ήταν πραγματικά ο Δημιουργός, θα ήξερε ποιον έχει προικίσει με τι. Ήταν πολύ απλό. Έβαλα στην αναζήτηση του Google τρεις λεξούλες – men women memory – και ορίστε μερικά από τα πρώτα αποτελέσματα:

http://www.sciencedaily.com/releases/2008/02/080220104244.htm

http://www.medicinenet.com/script/main/art.asp?articlekey=88734

http://news.softpedia.com/news/Women-Have-Better-Memory-Than-Men-79227.shtml

http://www.britannica.com/blogs/2008/02/who-has-a-better-memory-man-or-woman/

http://www.scientificamerican.com/article.cfm?id=women-have-a-better-memory-for-faces-and-words

Σύμφωνα με αυτά τα δημοσιεύματα, τα οποία αναφέρονται σε έγκυρες επιστημονικές μελέτες, οι γυναίκες υπερτερούν καθαρά από άποψη μνήμης: Θυμούνται καλύτερα από τους άντρες τα πρόσωπα, τα λόγια, τα περιστατικά κ.ο.κ. Θυμούνται δηλαδή καλύτερα ό,τι πρέπει να θυμάται ένας μάρτυρας.

Να κι ένα ακόμη δημοσίευμα  http://www.usatoday.com/news/nation/2002-07-22-memory_x.htm που δείχνει ότι οι γυναίκες έχουν και καλύτερη συναισθηματική μνήμη.

Φυσικά, έσπευσα να στείλω τα λινκς στο μουσουλμάνο συνομιλητή μου, και να τα ποστάρω και στο προφίλ του για να σιγουρευτώ ότι θα τα έβλεπε. Τι φαντάζεστε πως έκανε; Έσβησε και το μήνυμά μου από το προφίλ του, αλλά και την απάντησή του όπου υποστήριζε ότι οι γυναίκες έχουν κατώτερη μνήμη.

Δεν περίμενα κάτι καλύτερο, γιατί αν είναι μια φορά δύσκολο να παραδεχτεί ένας άνθρωπος ότι σφάλλει, είναι ακόμη πιο δύσκολο να παραδεχτεί ένας μουσουλμάνος ότι το ιερό του βιβλίο γράφει σαχλαμάρες και ανακρίβειες. Οπότε ο μουσουλμάνος φίλος εξαφάνισε και την απόδειξη ότι το Κοράνι δεν μπορεί να είναι αποκάλυψη του πραγματικού Θεού, και το ότι πιάστηκε ο ίδιος αδιάβαστος. Αυτό που δίνει μια ελπίδα για το μέλλον, είναι ότι χωρίς άλλο ο μουσουλμάνος φίλος διάβασε τα δημοσιεύματα στα λινκς – αλλιώς δεν θα είχε νόημα να τα σβήσει.

Ελπίζω κι εύχομαι ότι θα έρθει η μέρα, που όλοι όσοι βρίσκονται στο Ισλάμ ενώ δεν αγαπούν το ψέμα, την εξαπάτηση και το φασισμό πάνω στα οποία είναι δομημένο, να δουν την αλήθεια και να το εγκαταλείψουν. Αμήν.