Oι Μουσουλμάνοι πολέμησαν αμυνόμενοι στη Μάχη της Μπαντρ;

Θυμάστε το τραγούδι «πάει χάλασε ο κόσμος»; Πρέπει να είναι έτσι, αφού πολλοί μουσουλμάνοι απολογητές τη σήμερον ημέρα μας διαβεβαιώνουν ότι ο Μουχάμμαντ πολεμούσε μόνο για να αμυνθεί απέναντι στους εχθρούς του, και μάλιστα ότι αυτό έκανε και στη μάχη της Μπαντρ, την οποία – λένε – ξεκίνησαν οι Κουραϊσίτες!

Και βέβαια, η τακία* πάει σύννεφο, αλλά εδώ είμαστε εμείς για να βάζουμε τα πράγματα στη θέση τους.

Εάν οι μουσουλμάνοι πολεμούσαν μόνο για αυτοάμυνα, τότε στη μάχη της Μπαντρ θα έπρεπε ένας εχθρός να έκανε επίθεση στον Μουχάμμαντ στη Μεδίνα. Αν θέλετε να πιστεύετε ότι έτσι συνέβη, τότε σταματήστε αμέσως να διαβάζετε και προσπαθήστε να μείνετε μακριά από τα βιβλία Ιστορίας.

Οι μουσουλμάνοι ιστορικοί της εποχής τεκμηρίωσαν λεπτομερώς τις συνθήκες που προηγήθηκαν της μάχης και δεν υπάρχει τίποτα που να δικαιολογεί την ιδέα ότι εκείνη την ημέρα οι μουσουλμάνοι πολέμησαν σε αυτοάμυνα.

Κατ ‘αρχάς, οι Μεκκανοί δενπροήλαυναν προς τον Μουχάμμαντ. Είχαν στείλει στρατό για να προστατεύσουν τα καραβάνια τους από τους μουσουλμάνους (οι οποίοι είχαν σκοτώσει πρόσφατα Μεκκανούς οδηγούς καραβανιών που υπερασπίζονταν την περιουσία τους). Οι Μεκκανοί δεν ενδιαφέρονταν να ξεκινήσουν πόλεμο, παρά μόνο να δουν ότι τα εμπορεύματα και οι οδηγοί τους δεν θα παρενοχλούνταν από επιδρομείς του Μουχάμμαντ.

Στη συνέχεια ο απόστολος άκουσε ότι ο Αμπού Σουφυάν ερχόταν από τη Συρία με ένα μεγάλο καραβάνι των Κουραϊσιτών, που περιείε τα χρήματα και τα εμπορεύματά τους, και συνοδευόταν από περίπου τριάντα ή σαράντα άνδρες … Όταν ο Απόστολος άκουσε για τον Αμπού Σουφιάν που ερχόταν από τη Συρία, κάλεσε τους Μουσουλμάνους και είπε, «Αυτό είναι το καραβάνι των Κουραϊσιτών που περιέχει τις περιουσίες τους. Βγείτε έξω να του επιτεθείτε, ίσως ο Αλλάχ να σας το δώσει ως λεία. «(Ibn Ishaq 428)

Η αφήγηση συνεχίζει λέγοντας ότι ορισμένοι από τους μουσουλμάνους ήταν απρόθυμοι να συμμετάσχουν στην επίθεση, διότι δεν ήθελαν να πάνε σε πόλεμο. Αργότερα ο Μουχάμμαντ αναφέρει στο Κοράνι αυτούς τους ειρηνικούς μουσουλμάνους ως «Υποκριτές», και τους καταδικάζει να πάνε στην κόλαση και απαιτεί οι πραγματικοί μουσουλμάνοι να τους φέρονται σκληρά (66:9).

Αφότου ο Μουχάμμαντ έστειλε άνδρες του να επιτεθούν στο καραβάνι, ο Αμπού Σουφυάν (ο Μεκκανός αντίπαλός του) έμαθε για τα σχέδιά του:

Όταν έφτασε κοντά στο Hijaz, ο Αμπού Σουφυάν ζητούσε να μάθει νέα ανάκριση και μέσα στην στην αγωνία του ρωτούσε κάθε καβαλλάρη, μέχρι που έμαθε από ορισμένους καβαλλάρηδες την είδηση ότι ο Μουχάμμαντ είχε ζητήσει από τους συντρόφους του να επιτεθούν εναντίον του και εναντίον του καραβανιού. (Ibn Ishaq 428)

Σε αυτό το σημείο οΑμπού Σουφυάν έκανε δύο πράγματα για να αποτρέψει τη μάχη. Άλλαξε το δρομολόγιό του, έτσι ώστε να αποφεύγει το στρατό του Μουχάμμαντ, και έστειλε για βοήθεια. Τότε οι Μεκκανοί έστειλαν μια μεγαλύτερη δύναμη από περίπου 900 άνδρες για να σώσουν το καραβάνι.

Προέκυψε ένα μεγάλο παιχνίδι «γάτας και ποντικιού» μεταξύ του Μουχάμμαντ και των Μεκκανών, στην οποία οι τελευταίοι έκαναν σχεδόν ό, τι μπορούσαν για να αποφευχθεί η σύγκρουση (Ισχάκ 433 έως 443). Τελικά ο Μωάμεθ τους εξανάγκασε να δώσουν μάχη κόβοντας σκόπιμα το νερό στα πηγάδια, από τα οποία εξαρτώνταν οι Μεκκανοί για να γυρίσουν στη Μέκκα. Στη συνέχεια έβαλε το στρατό του μεταξύ των υπόλοιπων πηγαδιών και των διψασμένων Μεκκανών.

Οι μουσουλμάνοι ήταν σαφώς σε πλεονεκτική θέση έναντι των κουρασμένων και απρόθυμων Μεκκανών, παρόλο που ήταν λιγότεροι σε αριθμό. Αρχικά, οι μουσουλμάνοι διασκέδαζαν θανατώνοντας τους λίγους Μεκκανούς που ήταν τόσο απελπισμένοι ώστε να προσπαθήσουν να φτάσουν το νερό:

Ο AlAswad, ο οποίος ήταν εριστικός και κακότροπος άνθρωπος, βάδισε εμπρός και είπε, «Ορκίζομαι στο Θεό ότι θα πιω από τη στέρνα τους ή θα την καταστρέψω ή θα πεθάνω πριν να τη φτάσω.» Ο Χάμζα [ένας δυνατός μουσουλμάνος] βγήκε μπροστά εναντίον του και όταν οι δύο συναντήθηκαν, ο Χάμζα τον χτύπησε κι έστειλε το πόδι του και το μισό της γάμπας του στον αέρα, όπως ήταν κοντά στη δεξαμενή. (Ο AlAswad) έπεσε ανάσκελα κι έμεινε εκεί, με το αίμα να ρέει από το πόδι του προς τους συντρόφους του. Στη συνέχεια σύρθηκε στη δεξαμενή και ρίχτηκε μέσα για να εκπληρώσει τον όρκο του, αλλά ο Χάμζα τον ακολούθησε και τον χτύπησε… (Ibn Ishaq 443)

Οι μουσουλμάνοι έπαιξαν με τον ίδιο θανατηφόρο τρόπο με διάφορους άλλους τρελαμένους από τη δίψα Μεκκανούς, πριν ο Μουχάμμαντ δώσει τελικά την εντολή να κατατροπώσουν τον «εχθρό».

Μετά τη νικηφόρα μάχη οι μουσουλμάνοι παρουσίασαν στον Μουχάμμαντ τα κεφάλια των αποκεφαλισμένων αντιπάλων του από τη Μέκκα και οι σφαγείς τους τιμήθηκαν. Επίσης έφεραν μπροστά του τους ζωντανούς αιχμαλώτους. Αυτός διέταξε ορισμένοι να ανταλλαχθούν για λύτρα και κάποιοι να εκτελεστούν.  Ακόμα έκανε κάτι που φαινόταν παράξενο ακόμη και στους άνδρες του: περπάτησε ανάμεσα στα σώματα των νεκρών Μεκκανών και τους χλεύαζε, επιμένοντας ότι μπορούσαν να τον ακούσουν στην κόλαση (Bukhari 59:314).

Ο πλούτος των Μεκκανών διαιρέθηκε μεταξύ των νικητών. Ο Χάμζα, ο μουσουλμάνος που είχε σφάξει τον πρώτο Μεκκανό που προσπάθούσε να φτάσει το νερό, άρχισε τώρα να διασκεδάζει με ανυπεράσπιστα ζώα, κόβοντας τις καμπούρες από καμήλες και ξεκοιλιάζοντάς τες χωρίς λόγο (Bukhari 59:340).

Εν μέσω της σφαγής, ο Αλλάχ «μίλησε» στο Μωάμεθ και του είπε να βεβαιωθεί ότι οι άλλοι μουσουλμάνοι του έδωσαν το ένα πέμπτο της λείας πολέμου. Αυτές οι λέξεις έχουν καταγραφεί μόνιμα στο Κοράνι (8:1), έστω και αν δεν έχουν σημασία σήμερα. Ο προφήτης του Ισλάμ ενημέρωσε επίσης τους άνδρες του ότι η νίκη τους στην πραγματικότητα οφειλόταν σε μια λεγεώνα αγγέλων που έστειλε κάτω ο Αλλάχ (8:9) – που ήταν, φυσικά, ορατή μόνο στον Μουχάμμαντ (8:50). Για κάποιο λόγο, οι άγγελοι δεν φάνηκαν κατά την επόμενη μάχη, στο Uhud.

Μεγάλο μέρος της 8ης Σούρα, ενός από τις πιο βίαια κεφάλαια του Κορανίου, «αποκαλύφθηκε» μετά την επαύριο της Μάχης της Μπαντρ. Πολλοί στίχοι έχουν ελάχιστο νόημα έξω από το ιστορικό τους πλαίσιο, πράγμα που αποδεικνύει ότι η Sira (βιογραφία του Μουχάμμαντ ) είναι αναγκαία για την ερμηνεία του Κορανίου.

Στην περίπτωση αυτή, το ιστορικό πλαίσιο είναι σε πλήρη αντίθεση με οποιαδήποτε παρανόηση από την πλευρά των σύγχρονων μουσουλμάνων ότι η Μάχη της Μπαντρ ήταν μια αμυντική σύγκρουση. Μόνο οι Μεκκανοί πολέμησαν για να υπερασπίσουν της ζωή και την περιουσία τους εκείνη την ημέρα – και το έκαναν απρόθυμα, αφού ο Μουχάμμαντ είχε λάβει μνημειώδη μέτρα για να υπερισχύσει στη μάχη.

____

*taqiyya تقية (προφέρεται και taqiyeh, taqiya, taqiyah, tuqyah) είναι η παραπλάνηση σχετικά με την πίστη ή και η ψεύτικη άρνηση της πίστης από μουσουλμάνο όταν υπάρχει κίνδυνος για τη ζωή του ή όταν κινδυνεύουν τα συμφέροντα του Ισλάμ.

Ο Μουχάμμαντ βασανίστηκε από τους Μεκκανούς;

Πιθανότατα θα έχετε ακούσει ότι ο Μουχάμμαντ στη Μέκκα υπέφερε τα πάνδεινα! Όμως η απάντηση στο ερώτημα είναι, «όχι.». Σε αντίθεση με ορισμένους λιγότερο τυχερούς οπαδούς του, ο Μουχάμμαντ απολάμβανε την προστασία του ισχυρού θείου του, Αμπού Τάλιμπ (Abu Talib):

[Οι ηγέτες της Μέκκας] πήγαν στον Αμπού Ταλίμπ [και είπαν] «ο ανιψιός σου έχει καταραστεί τους θεούς μας, προσέβαλε τη θρησκεία μας, χλεύασε τον τρόπο ζωής μας και κατηγόρησε τους προγόνους μας ότι έσφαλλαν. Είτε θα πρέπει να τον σταματήσεις είτε θα πρέπει να μας αφήσεις να τον πιάσουμε.»

Αλλά ο Αμπού Τάλιμπ δεν θα υποχωρούσε:

Ο απόστολος συνέχισε να φέρεται το ίδιο… Κατά συνέπεια, οι σχέσεις του με τους Κουραϊσίτες [Μεκκανούς] επιδεινώθηκαν και οι άνθρωποι απομακρύνθηκαν από αυτόν με εχθρότητα. (Ibn Ishaq 168).

Για δεκατρία χρόνια, το χειρότερο που συνέβη ποτέ στον Μουχάμμαντ στη Μέκκα ήταν ότι ένας ταραξίας είχε ρίξει πάνω του χώμα και τον ενέπαιζαν περιστασιακά ενώ προσευχόταν στην Κάαμπα. Συνέχισε να προκαλεί τους Μεκκανούς, λέγοντας τους σε κάποια στιγμή ότι είχε έρθει να τους φέρει «σφαγή.» Αυτό τους προκάλεσε να αρπάξουν τον Μουχάμμαντ (μέσω ενός που λεγόταν Uqba) σε μια προσπάθεια να τον «στραγγαλίσουν», αλλά σχεδόν αμέσως αφέθηκε ελεύθερος χωρίς να πάθει ζημιά:

Στη συνέχεια, τον άφησε. Αυτό είναι το χειρότερο που είδα ποτέ να  κάνουν οι Κουραισίτες σ’ αυτόν. (Ibn Ishaq 184).

Ζήτησα από τον Abdullah binAmr bin Al-‘As να με ενημερώσει για το χειρότερο πράγμα που είχαν κάνει οι ειδωλολάτρες στον Απόστολο του Αλλάχ. (Bukhari 60:339 ) Είπε: «Ενώ ο Απόστολος του Αλλάχ προσευχόταν στο προαύλιο της Κάαμπα, ο ‘Uqba bin Abi Muait Μπιν ήρθε και έπιασε τον Απόστολο του Αλλάχ από τον ώμο και έστριψε το ένδυμά του γύρω από το λαιμό του και τον έπνιγε βίαια. Ο Άμπου Μπάκερ ήρθε και έπιασε τον Uqba από τον ώμο και τον πέταξε μακριά από Απόστολο του Αλλάχ και είπε,» Θα σκοτώσεις έναν άνθρωπο, διότι λέει: «Ο Κύριός μου είναι ο Αλλάχ,» και έχει έρθει σε σας με σαφή σημεία από τον Κύριό σας; «(Bukhari 60:339)

Αν και δεν τραυματίστηκε, ο Μωάμεθ είχε την ευκαιρία του να συγχωρήσει τον άνθρωπο που τον είχε πιάσει, όταν ο Uqba συνελήφθη μετά τη μάχη της Badr. Σύμφωνα με τους βιογράφους του, ο προφήτης του Ισλάμ επέλεξε αντίθετα να τον σφάξει, παρόλο που ο άοπλος κρατούμενος ικέτευε για τη ζωή του.

Το χαντίθ επιβεβαιώνει επίσης ότι ο Μωάμεθ δεν βλάφθηκε σωματικά από τους Μεκκανούς, αλλά στη θέση του κακομεταχειρίζονταν κάποιον άλλο με όνομα παρόμοιο με το δικό του:

Ο Απόστολος του Αλλάχ είπε, «δεν σας εκπλήσσει πως ο Αλλάχ με προστατεύει από την κακομεταχείριση και κατάρα των Κουραϊσιτών; Κακομεταχειρίζονται και καταριούνται τον Μουντχάμαμ, ενώ εγώ είμαι ο Μουχάμμαντ (και όχι ο  Μουντχάμαμ)» (Bukhari 56:733)

Όπως αναφέρεται σε διάφορα σημεία, κυρίως στο Σαχίχ Μπουχάρι, η χειρότερη προσβολή που υπέστη ο Μουχάμμαντ ήταν ένα επεισόδιο στο οποίο ο Άμπου Τζαχλ και άλλοι τον ενέπαιζαν όταν προσεχόταν, τοποθετώντας τα έντερα ενός ζώου (μάλλον καμήλας) στην πλάτη του (Bukhari 4:241). Ο Μουχάμμαντ καταράστηκε αυτούς τους άνδρες αμέσως, και ζήτησε από τον Αλλάχ να τους τιμωρήσει. Αυτοί σκοτώθηκαν αργότερα από τους Μουσουλμάνους.

Σαχίχ Μπουχάρι Τόμος 1,Βιβλίο 4, αρ. 241:

Διηγήθηκε ο Abdullah bin Mas’ud:

Μια φορά ο Προφήτης προσευχόταν στην Κάαμπα. Ο Αμπού Τζαχλ καθόταν με μερικούς απ’ τους συντρόφους του. Ένας από αυτούς είπε στους άλλους, «ποιος ανάμεσά σας θα φέρει τα περιεχόμενα της κοιλιάς μιας καμήλας έτσι κι έτσι (έντερα κ.α.) ώστε να τα βάλουμε στην πλάτη του Μουχάμμαντ, όταν προσκυνάει: Ο πιο άτυχος από αυτούς σηκώθηκε και τα έφερε. Περίμενε μέχρι που ο προφήτης έπεσε πρηνής στο έδαφος (προσκυνώντας) και μετά τα έβαλε στην πλάτη του, ανάμεσα στους ώμους του. Εγώ παρακολουθούσα αλλά δεν μπορούσα να κάνω τίποτα. Ευχόμουν να είχα μερικούς ανθρώπους μαζί μου να αντισταθώ σ’ αυτούς. Άρχισαν να γελάνε και να πέφτουν ο ένας πάνω στον άλλον. Ο Απόστολος του Αλλάχ ήταν πρηνής σε στάση προσευχής και δεν σήκωσε το κεφάλι του μέχρι που η Φάτιμα (η κόρη του) ήρθε και πέταξε μακριά από την πλάτη του αυτά (τα περιεχόμενα της κοιλιάς της καμήλας). Αυτός σήκωσε το κεφάλι του και είπε τρεις φορές «Ω Αλλάχ! Τιμώρησε τους Κουραϊσίτες». Έτσι ήταν σκληρό για τον Άμπου Τζαχλ και τους συντρόφους του όταν ο Προφήτης επικαλέστηκε τον Αλλάχ εναντίον τους, καθώς ήταν πεπεισμένοι ότι οι προσευχές και οι επικλήσεις γίνονταν δεκτές σ’ αυτή την πόλη (τη Μέκκα). Ο Προφήτης ειπε, ‘Ω Αλλάχ! Τιμώρησε τον Άμπου Τζαχλ, τον ‘Utba bin Rabi’a, τον Shaiba bin Rabi’a, τον Al-Walid bin ‘Utba, τον Umaiya bin Khalaf, και τον ‘Uqba bin Al Mu’it (και ανέφερε τον έβδομο, το όνομα του οποίου δεν μπορώ να θυμηθώ). Μα τον Αλλάχ στα χέρια του οποίου είναι η ζωή μου, είδα τα νεκρά σώματα αυτών των ανθρώπων που ο Απόστολος τα μετρούσε στο Qalib (ένα από τα πηγάδια) της Badr.

Το ίδιο περιστατικό αναφέρεται στον Τόμο 1, Βιβλίο 9, Αρ. 499, στον Τόμο 4, βιβλίο 53, Αρ. 409 (όπου μαθαίνουμε ότι έναν από τους άντρες αυτούς, τον Umaiya ή τον Ubai, τον έκοψαν κομμάτια πριν τον ρίξουν στο πηγάδι επειδή ήταν χοντρός και δεν χωρούσε), και στον Τόμο 5 Βιβλίο 58 Αρ. 193 (εκεί λέει ότι ο ένας από τους άντρες αυτούς, ο Umaiya ή ο Ubai, ακρωτηριάστηκε αλλά δεν ρίχτηκε στο πηγάδι). Επίσης στο Σιράτ Ρασούλ Αλλάχ μαθαίνουμε πως «Όταν ο απόστολος διέταξε να εκτελεσθεί ο Uqba, εκείνος ρώτησε ‘Και ποιος θα φροντίσει τα παιδιά μου, ω Μουχάμμαντ;’ η απάντησή του ήταν ‘ η κόλαση’….» ( Ibn Ishaq, Sirat Rasul Allah (The Life of Muhammad), (Η ζωή του Μωάμεθ) A. Guillaume, tr. (New York: Oxford University Press, 1980), σελ. 164.)

Συμπέρασμα: Ο Μουχάμμαντ μέσα σε 13 χρόνια υπέστη κάποιες προσβολές και κοροϊδίες από τους Μεκκανούς, καθώς και μια επίθεση, αλλά δεν βασανίστηκε από αυτούς, όπως ψευδώς ισχυρίζονται οι ισλαμιστές απολογητές, προσπαθώντας να δικαιολογήσουν τα φρικτά εγκλήματα που έκανε ο ίδιος όταν ήταν σε θέση να τους εκδικηθεί.

Υ.Γ. (Αν δεν σας αρέσει να σκέφτεστε μην το διαβάσετε): Εμείς γνωρίζουμε κάποιον που βασανίστηκε από τους συμπατριώτες του, και μάλιστα φριχτά: τον παρέδωσαν στους κατακτητές τους ως ταραχοποιό και στη συνέχεια μαστιγώθηκε και βασανίστηκε σκληρά. Κι αυτά παρότι είχε ευεργετήσει και θεραπεύσει τους συμπατριώτες του πολλές φορές και με πολλούς τρόπους. Όταν τον συνέλαβαν, ένας μαθητής του έκοψε το αυτί ενός επιτιθέμενου αλλά εκείνος τον σταμάτησε και θεράπευσε τον επιτιθέμενο. Αργότερα, μετά τα σωματικά βασανιστήρια και μια εξοργιστική επίδειξη αχαριστίας, αγνωμοσύνης, υποκρισίας και κακίας, τον σταύρωσαν σαν να ήταν όχι ευεργέτης, αλλά κακούργος. Κι όμως εκείνος πάνω στον σταυρό δεν έλεγε «Θεέ μου τιμώρησε τον τάδε και τον δείνα»  – που αν ήθελε, θα είχε πολλά ονόματα να πει… Έλεγε «Πατέρα, συγχώρεσέ τους, γιατί δεν ξέρουν τι κάνουν».

Ας πούμε ότι δεχόμαστε ότι ο Ιησούς ήταν ένας απλός προφήτης του Θεού κι όχι Υιός Του, κι ότι ο Μουχάμμαντ ήταν προφήτης του Θεού κι αυτός – δεν το δεχόμαστε, αλλά έτσι για να προχωρήσουμε το συλλογισμό ας υποθέσουμε ότι το δεχόμαστε. Το να συγκρίνει κανείς το βίο του Μουχάμμαντ με τη ζωή του Ιησού Χριστού και να φαντάζεται ότι ο Μουχάμμαντ ήταν μεγαλύτερος σε ηθικό και προφητικό ανάστημα από τον Ιησού και φορέας μιας τελειότερης διδασκαλίας, μπορεί να περιγραφεί ως τραγωδία, αλλά και ως ανέκδοτο.