Η «αψεγάδιαστη» θρησκεία κατά τον Ιάκωβο τον Αδελφόθεο

Για μια ακόμη φορά ο «μουσουλμάνος απολογητής» Άχμαντ Ελντίν χρησιμοποιεί μια παράξενη τακτική: ενώ ισχυρίζεται ότι απορρίπτει την αξιοπιστία της Καινής Διαθήκης, χρησιμοποιεί αποσπάσματά της ως «αποδείξεις» ότι η αλήθεια του Θεού βρίσκεται όχι στο Χριστιανισμό, αλλά στο Ισλάμ!

Εν προκειμένω, στο http://islamforgree ks.org/2010/ 04/25/flawless- religion/, χρησιμοποιεί τη γνωστή φράση του αγίου Ιακώβου του Αδελφοθέου από την καθολική επιστολή του: «Ει τις δοκεί θρήσκος είναι εν υμίν μη χαλιναγωγών γλώσσαν αυτού, αλλ’ απατών καρδίαν αυτού, τούτου μάταιος η θρησκεία. θρησκεία καθαρά και αμίαντος παρά τω Θεω και πατρί αύτη εστίν, επισκέπτεσθαι ορφανούς και χήρας εν τη θλίψει αυτών, άσπιλον εαυτόν τηρείν από του κόσμου» (Ιακ. 1, 26-27).

Κατ’ αυτόν λοιπόν αυτή η «αληθινή θρησκεία», που αναφέρει ο άγιος Ιάκωβος είναι το Ισλάμ, αφού –όπως ισχυρίζεται ο φίλος μας ο Άχμαντ– το Ισλάμ φροντίζει για τις χήρες και τα ορφανά, ενώ ο χριστιανισμός τα περιφρονεί και τα παραμελεί.

Εδώ λοιπόν πρέπει να κάνουμε μερικές χρήσιμες επισημάνσεις.

Κατ’ αρχάς, ο απολογητής του Ισλάμ θα πρέπει να ξεκαθαρίσει αν θεωρεί ότι η επιστολή Ιακώβου είναι στ’ αλήθεια έργο του αγίου Ιακώβου του Αδελφοθέου, μαθητή του Χριστού και πρώτου χριστιανού επισκόπου Ιεροσολύμων. Αν ναι, θα πρέπει να μας πει ΓΙΑΤΙ τη θεωρεί γνήσιο έργο του. Αφού με τόσο ζήλο «ερευνά» τη γνησιότητα των βιβλίων της Καινής Διαθήκης (δηλ. αντιγράφει την «έρευνα» συγκεκριμένων ευαγγελικών προτεσταντών), και απορρίπτει τη γνησιότητα των ευαγγελίων π.χ. πώς κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η επιστολή Ιακώβου είναι γνήσια;

Αν τη θεωρεί ψευδεπίγραφο έργο, τότε ΓΙΑΤΙ αποδίδει κύρος στο «κριτήριο της αψεγάδιαστης θρησκείας» που εκφράζεται μέσα σ’ αυτήν;

Αν η επιστολή δεν είναι έργο του αγίου Ιακώβου, αλλά ενός πλαστογράφου, τότε δεν έχει κανένα κύρος και αυτά που γράφει δεν αποδεικνύουν απολύτως τίποτε, ούτε για το Ισλάμ ούτε για το Χριστιανισμό! Πρέπει μάλιστα να την απορρίψουμε αμέσως!

Τι πιστεύει λοιπόν ο απολογητής του Ισλάμ για το θέμα της γνησιότητας της επιστολής, ώστε να ξέρουμε αν αξίζει τον κόπο να του απαντήσουμε; Ή απλώς παίζει σε άλλο ταμλώ κάθε φορά, προσπαθώντας «να μας αποστομώσει» (τους χριστιανούς) κι όχι να βρει την αλήθεια, η οποία τελικά ΔΕΝ τον ενδιαφέρει;

Δυστυχώς, όπως θα δούμε στη συνέχεια, η αλήθεια ΔΕΝ τον ενδιαφέρει, γιατί αν τον ενδιέφερε δεν θα την παραποιούσε τόσο πολύ!

Οι χήρες στον Ισραήλ

Ο απολογητής του Ισλάμ, για να υποστηρίξει ότι «ο χριστιανισμός» περιφρονεί τις χήρες και τα ορφανά, χρησιμοποιεί αποκλειστικά και μόνο αποσπάσματα από την Παλαιά Διαθήκη και ούτε ένα απόσπασμα από την Καινή Διαθήκη ή από τους βίους και τη διδασκαλία των αγίων και των Πατέρων και Μητέρων του Χριστιανισμού!! Φυσικά: αν χρησιμοποιούσε τέτοια αποσπάσματα, θα φαινόταν πόσο ψηλά έθεσε ο Χριστιανισμός τις χήρες και τα ορφανά, και αυτό δε συμφέρει τον ψεύτη Ελντίν.

Τα αποσπάσματα αυτά δε δεσμεύουν καθόλου το Χριστιανισμό, γιατί ο παλαιός νόμος δεν ισχύει για μας. Αυτό έχει μαλλιάσει η γλώσσα μας να το λέμε, αλλά ο κακοπροαίρετος «ερευνητής» συνεχίζει, σα να μην έχει καταλάβει τίποτα.

Παρόλα αυτά, ας δούμε τα αποσπάσματα:

Α) «Εξ’ αιτίας του γεγονότος ότι η Παλαιά Διαθήκη δεν τους αναγνώρισε το δικαίωμα να κληρονομήσουν, οι χήρες συγκαταλέγονταν ανάμεσα στους πιο εύθραυστους του Ιουδαϊκού πληθυσμού. Οι αρσενικοί κληρονόμοι, που κληρονομούσαν όλη την περιουσία του αποθανόντος συζύγου μιας γυναίκας, ήταν υπεύθυνοι να τη συντηρούν απ’ εκείνη την περιουσία [Σχόλιο δικό μας: ο νόμος λοιπόν λάμβανε μέριμνα για τη συντήρηση της χήρας από τα άρρενα μέλη της οικογένειας. Αυτό ήταν πολύ σημαντικό στη σκληρή ανδροκρατική νοοτροπία ΟΛΩΝ των λαών της αρχαιότητας, εκτός φυσικά των… Αμαζόνων, αν υπήρξαν] . Ωστόσο, οι χήρες δεν μπορούσαν να ήταν σίγουρες ότι αυτή η φροντίδα θα συνέχιζε, κι έτσι ζούσαν στο έλεος των άλλων. [Σχόλιο δικό μας: σ’ αυτό δε φταίει η νόμος της Παλαιάς Διαθήκης, αλλά συνέβαινε γιατί πολλοί άνθρωποι παρέβαιναν το νόμο του Θεού, αμαρτάνοντας, όπως γίνεται σε κάθε θρησκεία και φυσικά ΚΑΙ στο Ισλάμ (μάλιστα, αν πιστέψουμε όσα ισχυρίζονται οι σύγχρονοι μουσουλμάνοι «ιεραπόστολοι» για το «υψηλό ήθος» του γνήσιου Ισλάμ, όλη η αιματοβαμμένη ισλαμική ιστορία είναι μια συνεχής παράβαση ακόμη και του ισλαμικού νόμου).] Επομένως, οι χήρες συγκαταλέγονταν ανάμεσα στις πιο χαμηλές τάξεις στο αρχαίο Ισραήλ, και η χηρεία θεωρούνταν σημείο μεγάλου υποβιβασμού (Ησαΐας 54:4).

Β) Αλλά η δεινοπάθεια μιας χήρας στη Βιβλική παράδοση επεκτεινόταν πιο πέρα ακόμη, κι από την απόκλεισή της [sic: η ορθή λέξη είναι «αποκλεισμός»…], από την περιουσία του συζύγου της. Σύμφωνα με τη Γένεση 38, μια χήρα χωρίς παιδί πρέπει να παντρευτεί τον αδελφό του συζύγου της, ακόμη κι αν είναι παντρεμένος, για να τεκνοποιήσει στον αποθανόντα αδελφό του, εξασφαλίζοντας έτσι ότι το όνομα του αδελφού του δε θα σβήσει. «Και ο Ιούδας είπε στον Αυνάν: ‘Συνουσιάσου με τη γυναίκα τού αδελφού σου, κάνε το καθήκον ως αδελφός του συζύγου της, και ανάστησε το σπέρμα στον αδελφό σου’» (Γένεση 38:8).

Η συνήθεια αυτή, ο «λεβιρατικός γάμος» είναι γνωστή και από την περίφημη παγίδα που έστησαν με αφορμή αυτό οι Σαδδουκαίοι στον Ιησού (Ματθ. 22, 23-33). Όμως δεν ισχύει στο Χριστιανισμό, ίσχυε μόνο στον Ιουδαϊσμό, ο οποίος έχει καταργηθεί με τον ερχομό του Χριστού. Είναι μια συνήθεια προορισμένη για τη νηπιακή ηλικία της ανθρωπότητας (την Παλαιά Διαθήκη), ενώ στην πνευματική ενηλικίωση του ανθρώπου, που συνιστά ο χριστιανισμός, καταργήθηκε χωρίς να συζητηθεί καν! Θα δούμε παρακάτω ότι ο απόστολος Παύλος, στην Α΄ Κορ. 7, 39-40, γράφει ότι η χήρα μπορεί να ξαναπαντρευτεί «ώ θέλει» (με όποιον θέλει) χωρίς να αναφέρεται σε ανάγκη να τηρηθεί halizah, το εβραϊκό έθιμο που ακύρωνε τον λεβιρατικό γάμο σύμφωνα με τον μωσαϊκό νόμο.

Θα πρέπει όμως εδώ να πούμε ότι ο μέγας πατριάρχης Ιακώβ είναι αυτός που ζήτησε από το γιο του, τον Αυνάν, να κάνει λεβιρατικό γάμο. Φυσικά οι μουσουλμάνοι δεν πιστεύουν ότι ο Ιακώβ έκανε τέτοιο πράγμα, αφού το θεωρούν αμαρτωλό, αλλά θα ισχυριστούν ότι η Παλαιά Διαθήκη το έγραψε για να τον συκοφαντήσει (όπως λένε και για τις αμαρτίες του Δαβίδ και όλων των αρχαίων δικαίων). Τέτοιο πράγμα δεν ισχύει: δε συκοφαντούνται οι άγιοι στην Παλαιά Διαθήκη, γιατί αν υπήρχε τέτοια διάθεση (αν δηλαδή οι ίδιοι οι Ιουδαίοι αρχιερείς είχαν τρυπώσει «συκοφαντικές πλαστογραφίες της ιστορίας» στη Βίβλο, δηλ. τις είχαν επιβάλει) δε θα τους τιμούσαν ως αγίους οι Εβραίοι, ενώ εξίσου και πολύ περισσότερο δεν έχουμε τέτοια πρόθεση κι εμείς οι χριστιανοί, που επίσης τους τιμάμε ως αγίους!

Πάντως οι Σαδδουκαίοι είπαν στον Ιησού: «διδάσκαλε, Μωσής είπεν, εάν τις αποθάνη μη έχων τέκνα, επιγαμβρεύσει ο αδελφός αυτού την γυναίκα αυτού και αναστήσει σπέρμα τω αδελφω αυτού» (Ματθ. 22, 24). Και ο Ιησούς δεν αρνήθηκε ότι το παραπάνω απόσπασμα προέρχεται από τη γραφίδα του Μωυσή.

Λοιπόν, αρνείται ο Άχμαντ Ελντίν αυτό που έκανε ο πατριάρχης Ιακώβ; Το θεωρεί βέβηλο; Και ακόμη: το θεωρεί «χριστιανικό», ενώ έγινε περίπου 2000 χρόνια προ Χριστού, όταν ακόμη ούτε ο Νόμος δεν είχε δοθεί στον Ισραήλ (δόθηκε 5 αιώνες αργότερα, επί Μωυσή), αλλά ακόμη προσπαθούσαν οι λιγοστοί πιστοί του αληθινού Θεού να καταλάβουν τι ζητάει ο Θεός απ’ αυτούς; Την πρώτη εκείνη εποχή μπορούσαν να γίνονται και λάθη. Αυτά τα λάθη δεν είναι στοιχεία που χαρακτηρίζουν το χριστιανισμό – δεν αποδεικνύει τίποτα για τη στάση του χριστιανισμού απέναντι στις χήρες αυτό που ζήτησε ο πατριάρχης Ιακώβ από το γιο του.

Γ) Και συνεχίζει ο «απολογητής του Ισλάμ» παραθέτοντας το: «Κι αυτός θα πάρει γυναίκα παρθένα· χήρα, ή βέβηλη, ή πόρνη, αυτές δεν θα τις πάρει· αλλά, παρθένα από τον λαό του θα πάρει για γυναίκα. Και δεν θα βεβηλώσει το σπέρμα του ανάμεσα στον λαό του· …» (Λευιτικός 21:13-15).

Αυτό κατά τη γνώμη του (και κατά τη γνώμη του Δρ. Σερίφ Αμπντελαζίμ, στον οποίο παραπέμπει) συνιστά έσχατο υποβιβασμό των χηρών, που δήθεν πέφτουν στο ίδιο επίπεδο με τις βέβηλες και τις πόρνες. Παραμύθια της Χαλιμάς! Αν ήταν έτσι, τότε ο αδελφός του νεκρού συζύγου δε θα μπορούσε να παντρευτεί τη χήρα του αδελφού του, γιατί ποτέ ο Θεός δε θα τον υποχρέωνε να παντρευτεί μια γυναίκα τόσο «μιαρή», ίση με πόρνη και βέβηλη! Αντίθετα, το ότι μπορούσε να γίνει ένας τέτοιος γάμος σημαίνει ότι η χήρα του αδελφού του ήταν μια γυναίκα με τιμή, γιατί μόνο ένας έντιμος γάμος ταιριάζει στον άνθρωπο. Δείτε και στο βιβλίο «Ρουθ» πώς απευθύνεται στη χήρα Ρουθ  ο συγγενής της Βοόζ: 3:11 «θυγατέρα, μη φοβάσαι· θα κάνω σε σένα ό,τι πεις· επειδή, ολόκληρη η πόλη τού λαού μου ξέρει ότι είσαι ενάρετη γυναίκα». Δείτε και πώς αντιμετωπίζει ο λαός την αναγγελία του γάμου του Βοόζ με τη χήρα Ρουθ:

4:10: «τη Ρουθ τη Μωαβίτισσα, τη γυναίκα τού Μααλών, την πήρα στον εαυτό μου για γυναίκα, για να αναστήσω το όνομα του αποθανόντα επάνω στην κληρονομιά του, για να μη εξαλειφθεί το όνομα του αποθανόντα από τα αδέλφια του, και από την πόλη τής κατοικίας του· είστε σήμερα μάρτυρες.  11 Και όλος ο λαός, που ήταν στην πύλη, και οι πρεσβύτεροι, είπαν: Μάρτυρες· ο Κύριος να κάνει τη γυναίκα, που μπαίνει μέσα στο σπίτι σου, σαν τη Ραχήλ, και σαν τη Λεία, που και οι δύο οικοδόμησαν τον οίκο Ισραήλ· και να γίνεις δυνατός στην Εφραθά, και να είσαι περίφημος στη Βηθλεέμ·

12 και ας γίνει η οικογένειά σου σαν την οικογένεια του Φαρές, που η Θάμαρ γέννησε στον Ιούδα, από το σπέρμα που ο Κύριος θα δώσει σε σένα απ’ αυτή τη νέα.»

Είναι αυτός τρόπος να απευθύνεται κανείς σε μια βέβηλη και υποβιβασμένη γυναίκα που έχει «στίγμα»; Ή θα ευχόταν ποτέ ο λαός έναν άνθρωπο που παντρεύεται μια βέβηλη και υποβιβασμένη με «στίγμα», όπως ευχήθηκε τον Βοόζ; Όλα δείχνουν ότι οι άνθρωποι αντιμετώπιζαν τη χήρα Ρουθ ως μια έντιμη γυναίκα που άξιζε κανείς να την παντρευτεί. Απλώς, ο αρχιερέας έπρεπε να παντρευτεί παρθένα. Έτσι, ο νόμος αποκλείει από συζύγους του εκείνες που δεν ήταν παρθένες, και που θα μπορούσαν να είναι υποψήφιες για σύζυγοί του: τις χήρες και τις πόρνες, τις γυναίκες που είχαν δηλ. ξαναπάει με άντρα, αλλά που συγχρόνως δεν είχαν σύζυγο, άρα μπορούσαν να αναζητηθούν για νύφες. Δεν σημαίνει αυτό ότι εξομοιώνονται με τις βέβηλες ούτε ότι έχουν κάποιο «στίγμα»!

Να πούμε κι εδώ ότι τα σχετικά με το γάμο του αρχιερέα είναι διάταξη από το Νόμο που παρέδωσε ο Θεός στο Μωυσή. Το Κοράνι δέχεται ότι έγινε αυτή η παράδοση. Ή μήπως κι εδώ, ο απολογητής του Ισλάμ θα ισχυριστεί ότι έπεσε πλαστογραφία! Αν το πει αυτό, τον ρωτάμε: αν όλα αυτά που γράφει η Παλαιά Διαθήκη δεν είναι ο Νόμος που παραδόθηκε στο Μωυσή, τότε τι έλεγε αυτός ο αυθεντικός Νόμος του Θεού και πού είναι καταγεγραμμένος;;

Για τη θέση της γυναίκας στην Παλαιά Διαθήκη παραπέμπουμε εδώ: http://www.oodegr.com/neopaganismos/ag.grafi/pd_gynaika1.htm, που αρκετά στοιχεία είναι συντριπτικά κατά του Ισλάμ. Π.χ.: Η γυναίκα συνιστά νομικώς αξιόπιστο μάρτυρα κατηγορίας, όπως ακριβώς είναι ο άντρας, διότι ορίζεται πως κάθε καταδικαστική απόφαση πρέπει να στηρίζεται σε μαρτυρία δύο ή τριών μαρτύρων (ΔΕΥΤΕΡΟΝΟΜΙΟΝ ΙΘ: 15), ενώ ταυτόχρονα ορίζεται πως για την καταδίκη ενός απειθούς γιου είναι αρκετή η μαρτυρία του πατέρα και της μητέρας (ΔΕΥΤΕΡΟΝΟΜΙΟΝ ΚΑ: 20). Αν η σύζυγος, η γυναίκα, δεν θεωρούνταν αξιόπιστος μάρτυρας, δεν θα αρκούσε η μαρτυρία του πατέρα. Ισότητα άντρα και γυναίκας ως προς την μαρτυρία, λοιπόν.

Οι χήρες στο Χριστιανισμό

Για την πραγματική θέση του χριστιανισμού απέναντι στις χήρες είναι αρκετή η εντολή του αποστόλου Παύλου στον Τιμόθεο: «Χήρας τίμα τας όντως χήρας» (Α΄ Τιμ. 5, 3). Και αμέσως μετά εξηγεί ότι «όντως χήρες» εννοεί τις ευσεβείς και ηθικές. Αυτές λοιπόν ο επίσκοπος Τιμόθεος οφείλει όχι μόνο να τις τιμά, αλλά και να τις γράψει σε κατάλογο («χήρα καταλεγέσθω», στίχος 9), εφόσον δεν έχουν παιδιά και εγγόνια να τις φροντίσουν και είναι ηλικιωμένες (όχι κάτω των εξήντα ετών, άρα δε μπορούν ούτε να εργαστούν ούτε να παντρευτούν), για να αναλάβει τη φροντίδα της η Εκκλησία. Ιδιαίτερη προτεραιότητα αξίζουν, κατά τον Παύλο, εκείνες που έχουν στο ενεργητικό τους ήδη φιλάνθρωπη προσφορά προς άλλους.

Για τις χήρες τις νέες σε ηλικία ο Παύλος προτείνει να ξαναπαντρευτούν, γιατί έχουν ακόμη σεξουαλική επιθυμία και αυτό, αν μείνουν άγαμες, μπορεί να τις οδηγήσει σε ανήθικη ζωή (στίχοι 11-15).

Επίσης στην Α΄ Κορινθίους ο Παύλος τονίζει ότι η χήρα είναι ελεύθερη να παντρευτεί ξανά, και μάλιστα «ώ θέλει» (με όποιον θέλει), απλώς καλείται να το κάνει «εν Κυρίω», δηλ. εντός της Εκκλησίας (όχι με ειδωλολάτρη) και στα πλαίσια του ηθικού νόμου. Αν και είναι πιο ευλογημένη αν μείνει άγαμη (επειδή ο άγαμος δίνεται ολόψυχα στον Κύριο, ενώ ο έγγαμος επιζητεί να αρέσει και στον ή στη σύζυγό του, όπως έχει πει πιο πάνω, στίχ. 32-35, και προσθέτει «αυτό το λέω για το συμφέρον σας, όχι για να σας βάλω θηλιά»), ωστόσο έχει το ελεύθερο της επιλογής. Γράφει συγκεκριμένα:

«Γυνή δέδεται νόμω εφ’ όσον χρόνον ζη ο ανήρ αυτής· εάν δε κοιμηθή ο ανήρ αυτής, ελευθέρα εστίν ω θέλει γαμηθήναι, μόνον εν Κυρίω. μακαριωτέρα δε εστιν εάν ούτω μείνη, κατά την εμήν γνώμην· δοκώ δε καγώ Πνεύμα Θεού έχειν» (Α΄ Κορ. 7, 39-40).

Φυσικά, ότι ο Ιησούς τίμησε τις χήρες είναι πέρα από κάθε αμφιβολία. Για του λόγου το αληθές δείτε:

Ματθ. 23, 12 (καταγγέλλει τους γραμματείς και τους φαρισαίους ότι «κατεσθίουσι τας οικίας των χηρών», δηλαδή τρώνε τα σπίτια των χηρών με απάτες, καθώς τις βρίσκουν κοινωνικά ασθενέστερες).

Λουκ. 21, 1-2 (το δίλεπτο της φτωχής χήρας αξίζει περισσότερο, κατά τον Ιησού, από τις πλούσιες ελεημοσύνες των εύπορων).

Λουκ. 7, 11-17 (ο Ιησούς ανασταίνει το γιο της χήρας στη Ναΐν και «τον παραδίδει στη μητέρα του», επειδή λυπήθηκε τη χήρα μάνα).

Λουκ. 18, 1-8 (ο Ιησούς προβάλλει ως παράδειγμα τη χήρα που χτυπούσε νυχθημερόν την πόρτα του άσπλαχνου δικαστή για να τον αναγκάσει να δικάσει την υπόθεσή της).

Όσο για την πρώτη Εκκλησία, της αποστολικής εποχής, λάμβανε οργανωμένη μέριμνα για τις χήρες και τα ορφανά, όπως φαίνεται ξεκάθαρα στις Πράξεις των αποστόλων, κεφ. 6, όπου τίθεται το θέμα ότι κάποιοι ιουδαιοχριστιανοί παραμελούσαν τις χήρες των ελληνιστών στην καθημερινή διανομή των αγαθών και οι απόστολοι λύνουν το πρόβλημα αναθέτοντάς το στους επτά διακόνους.

Στο Πράξ. 9, 36-42, εξιστορείται η ιστορία της αγίας Ταβιθάς (Δορκάδος), μεγάλης προστάτιδας των φτωχών και ιδιαίτερα των χηρών, η οποία «ην πλήρης αγαθών έργων και ελεημοσυνών ων εποίει». Όταν η Δορκάς πέθανε, οι φτωχοί της Ιόππης κάλεσαν σε βοήθεια τον απόστολο Πέτρο και «παρέστησαν αυτώ πάσαι αι χήραι κλαίουσαι και επιδεικνύμεναι χιτώνας και ιμάτια όσα εποίει μετ’ αυτών ούσα η Δορκάς». Και ο Πέτρος την ανέστησε και τους την παρέδωσε ξανά ζωντανή.

Και το ίδιο το απόσπασμα που επικαλείται ο Άχμαντ Ελντίν, από την επιστολή Ιακώβου, φανερώνει πόσο σημαντική ήταν για τους χριστιανούς η φροντίδα των χηρών και των ορφανών! Αυτό όμως δεν εμποδίζει τον «απολογητή του Ισλάμ» να καταλήξει στο βαρύγδουπο συμπέρασμα «ο Χριστιανισμός αδυνατεί … να προστατέψει και να δώσει τα βασικά δικαιώματα στις χήρες»!!! Ούτε αυτό βλέπει ο τυφλωμένος «απολογητής του Ισλάμ», ούτε ότι ο άνθρωπος που θέτει ως κριτήριο ορθής θρησκευτικότητας τη βοήθεια χηρών και ορφανών είναι χριστιανός και όχι κάτι άλλο, ούτε –πολύ περισσότερο– «μουσουλμάνος», και ότι ο άνθρωπος αυτός θέτει το συγκεκριμένο κριτήριο αιώνες πριν εμφανιστεί το Ισλάμ να εξυψώσει – δήθεν – τις χήρες!!!

Αλλά μήπως οι άγιοι και οι Πατέρες της Εκκλησίας δεν φρόντισαν για τις χήρες και τα ορφανά, επιβεβαιώνοντας τον Ιάκωβο;

Ο άγιος Ιγνάτιος ο Θεοφόρος, επίσκοπος Αντιοχείας της Συρίας, μαθητής των αποστόλων και μάρτυρας, γράφει στον επίσης επίσκοπο (Σμύρνης), μαθητή των αποστόλων και τελικά μάρτυρα άγιο Πολύκαρπο: «Χήραι μη αμελείσθωσαν. Μετά τον Κύριον, συ αυτών φροντιστής έσο» («Ας μην παραμελούνται οι χήρες. Μετά τον Κύριο, ας φροντίζεις εσύ γι’ αυτές»). (Από εδώ: http://www.impantokratoros.gr/8ACED1DC.print.el.aspx).

Αλλά πόσοι άγιοι δε μερίμνησαν για τις χήρες και τα ορφανά και γενικά για τους αναξιοπαθούντες; Λαυρέντιος ο διάκονος, Βασίλειος, Χρυσόστομος, Ιωάννης ο Ελεήμων, Ζωτικός ο Ορφανοτρόφος και γενικά όλοι οι μεγάλοι ελεήμονες άγιοι, όλων των εποχών του χριστιανισμού. Άρα, στους χριστιανούς ανήκει ο χαρακτηρισμός της «αψεγάδιαστης θρησκείας» κατά τον άγιο Ιάκωβο, όχι στους μουσουλμάνους, οι οποίοι τελικά ό,τι καλό κι αν έγραψαν το έχουν πάρει από το Χριστιανισμό (και στην πράξη το έχουν παραβεί χιλιάδες φορές).

Ο ιερός Χρυσόστομος στέλνει επιστολή «Εις νεωτέραν χηρεύουσαν», όπου συμπαραστέκεται στον πόνο μιας νεαρής χήρας και προσπαθεί να της συμπαρασταθεί, αναπτύσσοντάς της θεολογικά επιχειρήματα, ως θεολόγος ίσος προς ίσο. Εκεί, μεταξύ πολλών, γράφει:

«Μη λυπάσαι, γιατί, αν και πέθανε ο Θηράσιος, ο σύζυγός σου, τώρα έχεις στη θέση εκείνου τον παντοδύναμο Θεό, ο οποίος, όπως σε προστάτεψε στο παρελθόν, το ίδιο θα κάνει και τώρα. Η απουσία βέβαια ενός πολύ φιλόστοργου, ταπεινού, συνετού και απροσποίητου συζύγου είναι βάρος δυσβάσταχτο. Αληθινά, ο θρήνος σου θα ήταν μεγάλος, αν αφανιζόταν τελείως, τώρα όμως αποδήμησε σε γαλήνιο λιμάνι και γι’ αυτό αξίζει να χαίρεσαι. Γιατί ο θάνατος δεν είναι αφανισμός, αλλά αποδημία και μετάθεση από τη γη στον ουρανό, από τους ανθρώπους στους αγγέλους και το βασιλέα Χριστό» (PG 48, 602).

(Εδώ ο Άχμαντ Ελντίν μπορεί να παπαγαλίσει συκοφαντίες άλλων, που είχε γράψει παλιότερα, ότι ο Χρυσόστομος ήταν μισογύνης. Για πολλά σημεία όπου ο Χρυσόστομος τιμά και υπερασπίζεται τη γυναίκα παραπέμπουμε εδώ: http://www.oodegr.com/oode/orthod/praktikes/orthod_gynaikes_1.htm#3_2_4).

Αν υπάρχει έστω και ένας σοφός του Ισλάμ που απευθύνθηκε γραπτώς σε χήρα με τέτοιο τρόπο (γιατί αποκλείεται να τον ξεπέρασε), μπράβο του! έκανε ένα βήμα προς την αλήθεια, προς τη σωτηρία του, δηλαδή προς το Χριστό! Ξέρουμε εξάλλου, όπως έχει επισημανθεί και αλλού, ότι το Ισλάμ στις κορυφαίες στιγμές του ίσα που προσεγγίζει το κατά πολύ αρχαιότερο και ανυπέρβλητο ήθος των αγίων (αλλά και των εκατομμυρίων ευσεβών) του Χριστιανισμού – και αυτό είναι που το σώζει κιόλας, οι στιγμές όπου προσεγγίζει το χριστιανισμό, αλλιώς θα ήταν μόνο μια γραμμή αίματος μέσα στην ιστορία της ανθρωπότητας!

Χήρες κι ορφανά στο αγιολόγιο

Να προσθέσουμε τέλος ότι πολλές χήρες τιμώνται ως αγίες – πόσο μεγαλύτερη τιμή να κάνει λοιπόν ο χριστιανισμός στη χήρα;

Έτσι, χήρα ήταν η αγία Εμμέλεια, μητέρα Βασιλείου του Μεγάλου. Χήρα η αγία Ανθούσα, μητέρα του Χρυσοστόμου. Χήρα η αγία Ολυμπιάδα η Διακόνισσα, βασική συνεργάτιδα του Χρυσοστόμου (κατά το γάμο της, που είχε γίνει μια γενιά πριν, τής είχε αφιερώσει ποίημα ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος). Χήρα η αγία Θεοδώρα η Αυγούστα, αυτοκράτειρα του Βυζαντίου, η άφθαρτη και θαυματουργή. Χήρα η αγία μεγαλομάρτυρας Κετεβάν, βασίλισσα της Γεωργίας. Χήρα η αγία Ξένη Γρηγορίεβα, η διά Χριστόν σαλή, η μεγάλη αγία της Πετρούπολης. Χήρα η αγία Φιλοθέη η Αθηναία, που δαπάνησε την περιουσία της και κατανάλωσε τη ζωή της σε ένα πολύμορφο και κολοσσιαίο φιλανθρωπικό έργο στην τουρκοκρατούμενη Αθήνα και την ευρύτερη περιοχή της Αττικής, ώσπου τη μαστίγωσαν μέχρι θανάτου οι Τούρκοι (μήπως επειδή το Ισλάμ… σέβεται τις χήρες και τα ορφανά; Ή επειδή φυγάδευε τις σκλάβες που αυτοί προσπαθούσαν να εξισλαμίσουν, και που βίαζαν επειδή ο «προφήτης» επέτρεπε να κάνουν σεξ με τις γυναίκες που κατέχει το δεξί τους χέρι😉 Χήρα η αγία Ελισάβετ Θεοδώροβνα, που όχι μόνο παρήγαγε ανάλογο έργο στη Μόσχα (μέχρι που την αιχμαλώτισαν και την εκτέλεσαν οι μπολσεβίκοι απλά και μόνο γιατί ήταν συγγενής του τσάρου), αλλά και προσπάθησε να στρέψει στη μετάνοια και τη σωτηρία το φονιά του συζύγου της με επισκέψεις στη φυλακή. Και πολλές άλλες!

Να μην ξεχάσουμε και την προφήτισσα Άννα, θυγατέρα Φανουήλ, που, όταν ο Ιωσήφ και η Παναγία έφεραν το 40ήμερο Ιησού στο Ναό, άρχισε να λέει προφητείες γι’ Αυτόν (Λουκ. 2, 36-38). Χήρα ήταν κι εκείνη ογδόντα τέσσερα χρόνια τότε, και επίσης τιμάται από τους χριστιανούς ως αγία.

Μια και πιάσαμε το θέμα όμως, να πούμε ότι και πολλά ορφανά περιλαμβάνονται στο ορθόδοξο αγιολόγιο. Χαρακτηριστικές περιπτώσεις δύο ορφανοί άγιοι: ο άγιος Μάμας (που γεννήθηκε στη φυλακή, όπου οι γονείς του πέθαναν ως μάρτυρες, τον ανάθρεψε μια ευσεβής χήρα) και ο άγιος Κόπρις (γεννήθηκε πάνω σ’ ένα σωρό κοπριά –εξ ου και το όνομα που πήρε μόνος του μεγαλώνοντας– κατά τη διάρκεια αιματηρής επιδρομής, η μάνα του εξαφανίστηκε και τον μεγάλωσε ο άγιος Θεοδόσιος ο Κοινοβιάρχης). Ορφανός ήταν (ακριβέστερα: νόθο που εγκαταλείφθηκε στο δάσος) και ο άγιος Albeus (6ος αι.) της αρχαίας Ορθόδοξης Ιρλανδίας. Λέγεται μάλιστα ότι τον θήλασε λύκαινα, όπως το Ρωμύλο και το Ρέμο, την οποία αργότερα προστάτεψε στο μοναστήρι του, όταν την καταδίωκαν κυνηγοί.

Τι σημαίνει «θρησκεία»;

Δεν είναι χωρίς σημασία ότι ο άγιος Ιάκωβος, γράφοντας «θρησκεία», δεν εννοεί τη λέξη με τη σημερινή έννοια (π.χ. χριστιανισμός, Ισλάμ, βουδισμός κ.τ.λ.), με την έννοια δηλ. την οποία της δίνει ο Άχμαντ Ελντίν, αλλά με την έννοια λατρεία, που ήταν η έννοια του όρου στην αρχαιότητα.

Παραθέτουμε από το βιβλίο του Γρηγορίου Ζιάκα Θρησκειολογία: Η θρησκεία των προϊστορικών κοινοτήτων και των αρχαίων λαών, έκδ. Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, Θεσσαλονίκη 1996, σελ. 40:

Ο άγιος Ιάκωβος είναι χριστιανός και μάλιστα επίσκοπος, άμεσος μαθητής του Χριστού, συγγενής του (θετός, ως γιος του Ιωσήφ), και δεν αναρωτιέται καθόλου «ποια να είναι η αληθινή θρησκεία, ο Χριστιανισμός ή μια άλλη;». Γι’ αυτόν υπάρχει μόνο μία αληθινή θρησκεία (με τη σημερινή έννοια), ο Χριστιανισμός, μόνο που δεν τον ονομάζει «θρησκεία», αλλά Εκκλησία, όπως τον ονόμαζαν όλοι οι αρχαίοι χριστιανοί.

Εντός αυτής της μόνης αληθινής θρησκείας λοιπόν, του χριστιανισμού, ποιος είναι ο αληθινός τρόπος λατρείας του Θεού; Και απαντά ο άγιος: λατρεία στο Θεό αποδίδεις με το να συμπαραστέκεσαι τον πλησίον και να τηρείς τον εαυτό σου άσπιλο από τον κόσμο.

Με αυτό δεν απορρίπτει τη σημασία της Θείας Μετάληψης και των λοιπόν εκκλησιαστικών λατρευτικών πράξεων. Ως επίσκοπος άλλωστε ο ίδιος τις τελούσε, ενώ στο Ιακ. 5, 14-15, μιλάει για τη χρήση των ασθενούντων με άγιο έλαιο, δηλ. για την πρώτη μορφή του μυστηρίου του Ευχελαίου. Αλλά όλες αυτές οι τελετές δεν προσφέρουν τίποτε αν δε συνοδεύονται από έργα αγάπης. Αν κάποιος δεν το κάνει αυτό, «τούτου μάταιος η θρησκεία», δηλαδή η λατρεία που προσφέρει στο Θεό είναι μάταιη (Ιακ. 1, 26, δηλ. ο αμέσως παραπάνω στίχος απ’ αυτόν που παραθέτει ο Άχμαντ Ελντίν).

Γι’ αυτό άλλωστε δε μιλάει για θρησκεία (λατρεία) αληθινή ή ψευδή (όπως θα έλεγε αν εννοούσε τη σημερινή σημασία του όρου θρησκεία, δηλ. το χριστιανισμό ή μια άλλη), αλλά «καθαρά και αμίαντο» («αψεγάδιαστη», που λέει ο «απολογητής του Ισλάμ»).

Τι είναι ο «κόσμος»;

Ο μουσουλμάνος απολογητής παραθέτει κάποια κορανικά εδάφια για να πείσει τους αναγνώστες του ότι το Ισλάμ διδάσκει στους πιστούς του να τηρούν τον εαυτό τους «άσπιλο από τον κόσμο», δηλαδή ότι οι μουσουλμάνοι εκπληρώνουν αυτό το κριτήριο του αγίου Ιακώβου για την «καθαρά και αμίαντο θρησκεία».

Το Ισλάμ μερικές φορές λέει ότι ο άνθρωπος πρέπει να κρατιέται μακριά από τις εγκόσμιες φροντίδες και να αφοσιώνεται στο Θεό, και αυτό είναι σωστό και πολύ χριστιανικό! Οι χριστιανοί το έχουν όχι μόνο πει χιλιάδες φορές πριν γεννηθεί ο Μουχάμμαντ, αλλά και εφαρμόσει σε βαθμό ασύλληπτο για οποιοδήποτε μουσουλμάνο! Αιώνες πριν τον Μουχάμμαντ οι έρημοι κατοικούνταν από χιλιάδες αναχωρητές, άντρες και γυναίκες, που αγωνίζονταν ενάντια στα πάθη τους και σώζονταν, και πολλοί απ’ αυτούς αγίαζαν και τελούσαν θαύματα και σ’ αυτή τη ζωή και από τον ουρανό. Τι λέει ένας μουσουλμάνος για τους μεγάλους δασκάλους του χριστιανικού αναχωρητισμού, όπως οι άγιοι Αντώνιος, Σισώης, Ποιμήν, Αρσένιος, Μωυσής ο Αιθίοπας, Συγκλητική, Αναστασία η Πατρικία, Μαρία η Αιγυπτία κ.π.ά., αλλά και για τους αγίους που ασκήτεψαν τους κατοπινούς αιώνες σε ολόκληρη τη χριστιανοσύνη, και γι’ αυτούς που ασκητεύουν σήμερα;

Αλλά και οι άγιοι που αγιάζουν μέσα στις πόλεις, έχοντας οικογένεια, κι αυτοί οπωσδήποτε είναι «άσπιλοι από τον κόσμο», διαχωρίζουν τον εαυτό τους από τον κόσμο, δηλαδή από την απιστία και τα πάθη που κυβερνούν τον κόσμο και που ο διάβολος τους τα ρίχνει καταπάνω τους. Ο άγιος Νικόλαος Πλανάς στην Αθήνα ήταν παντρεμένος που χήρεψε, και ο άγιος Λουκάς ο Ιατρός στη Ρωσία ήταν παντρεμένος που χήρεψε κι έμεινε να φροντίζει 4 παιδιά! Ωστόσο κατάφερε να τα μεγαλώσει (δεν ξαναπαντρεύτηκε) και να τα βγάλει πέρα με το λειτούργημά του της Ιατρικής, θεραπεύοντας εκατοντάδες ασθενείς και εκπαιδεύοντας και άλλους γιατρούς στην υπηρεσία του πλησίον, και διδάσκοντας όλους όσους τον γνώριζαν για τη λατρεία του αληθινού Θεού. Και όλα αυτά τα κατάφερε με τη χάρη του Θεού, σ’ ένα εχθρικό καθεστώς που τον έστελνε συνεχώς σε φυλακές και εξορίες.

Όσο για το Ισλάμ, είναι τουλάχιστον γελοίο να μιλάει για «απόταξη του κόσμου» μια θρησκεία που οι πιστοί της ξεκίνησαν ως ομάδα επιδρομέων, που πλιατσικολογούσε καραβάνια σκοτώνοντας τους οδηγούς τους! Που στη συνέχεια εξαπλώθηκε με το σπαθί και μεταμορφώθηκε σε αχανή αυτοκρατορία, ταυτίζοντας τη διεφθαρμένη πολιτική εξουσία με θρησκευτική εξουσία. Είναι γελοίο, όταν ο ιδρυτής της επέτρεπε τους βιασμούς αιχμάλωτων γυναικών, τις πουλούσε σαν εμπόρευμα κ.τ.λ.!! Δηλαδή πόσο ακόμα ν’ ανακατευτεί με τη λάσπη του κόσμου κάποιος; Και μάλιστα ν’ ανακατεύει σ’ αυτή τη λάσπη και το όνομα του Θεού, ως δήθεν απόστολος και προφήτης Του!

Τι άλλο γράφει ο άγιος Ιάκωβος;

Αν όμως ο Άχμαντ Ελντίν θεωρεί ότι ο άγιος Ιάκωβος ξέρει στ’ αλήθεια το σωστό κριτήριο για την «αψεγάδιαστη θρησκεία» (επειδή προφανώς είναι άγιος και άρα φωτισμένος από τον αληθινό Θεό), αξίζει να δούμε τι άλλο γράφει στην επιστολή του. Γράφει λοιπόν ότι ο Θεός είναι ένας, και παράλληλα ότι ο Ιησούς Χριστός είναι ο Κύριός μας της δόξης, ότι ο Θεός κανέναν δεν βάζει σε πειρασμό, ότι ο Αβραάμ πρόσφερε σε θυσία στο Θεό τον γιο του Ισαάκ – όχι τον Ισμαήλ – και διάφορα άλλα, που κάθε μουσουλμάνος αξίζει να τα διαβάσει, έστω από περιέργεια. Δείτε ολόκληρη την επιστολή στη νεοελληνική εδώ: https://greekmurtadeen.wordpress.com/christian-texts/

Η εξευτελιστική ισλαμική «προστασία»

  1. Έλληνες μουσουλμάνοι και Τουρκοκρατία

Όταν ένας αδελφός από την Αίγυπτο, αποστάτης από το Ισλάμ και νυν χριστιανός, έμαθε ότι στην ομάδα μας είναι και Έλληνες αποστάτες, είπε με απορία: «Πραγματικά μένω έκπληκτος ακούγοντας τη φράση ‘Έλληνες μουσουλμάνοι’, ακούγεται μάλλον σαν οξύμωρο. Έτσι δεν είναι; 🙂 Έλληνες μουσουλμάνοι; Και γίνονται αποστάτες; Ενδιαφέρον. Εννοείτε Άραβες που γεννήθηκαν στην Ελλάδα;»

Εξηγήσαμε στον αδελφό ότι δεν είμαστε όλοι Έλληνες στην καταγωγή, αλλά και ότι, όσο κι αν του φαίνεται οξύμωρο, υπάρχουν Έλληνες που δεν είναι καθόλου Άραβες και δεν γεννήθηκαν μουσουλμάνοι αλλά έγιναν, και σε κάποια στιγμή αποστάτησαν. Και ότι υπάρχουν κι άλλοι εκ γενετής Έλληνες που βαπτίστηκαν χριστιανοί και παραμένουν μουσουλμάνοι, τουλάχιστον για την ώρα.

Ο αδελφός δεν έχει ασχοληθεί με τα κλασικά προπαγανδιστικά βίντεο όπου κάποιοι ισχυρίζονται ότι έγιναν μουσουλμάνοι (και που αρκετά είναι πλαστά) για να δει ότι μερικά τέτοια δείχνουν Έλληνες. Και ασφαλώς ο βασικός λόγος που του φαινόταν οξύμωρο σχήμα η φράση, είναι ότι οι Έλληνες, ή αν προτιμάτε Ρωμιοί, πολέμησαν το Ισλάμ με όση δύναμη είχαν, για να αντικαταστήσουν την κυριαρχία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας με χριστιανική διοίκηση. Για τον ίδιο λόγο και πολλοί Έλληνες μουσουλμάνοι  δυσκολεύονται να συμβιβάσουν μέσα τους την επιλογή του Ισλάμ ως θρησκείας τους με την Τουρκοκρατία, και μάλιστα όταν άλλοι Έλληνες τους χαρακτηρίζουν ανθέλληνες και προδότες.

Ασφαλώς οι Έλληνες μουσουλμάνοι μπορούν να αμυνθούν χρησιμοποιώντας διάφορα έτοιμα επιχειρήματα, που δομήθηκαν για να ωραιοποιηθεί η ιμπεριαλιστική πολιτική του Ισλάμ. Όταν πρόκειται ειδικά για τον ελληνικό χώρο, ο κανόνας είναι να αποδίδονται τα προβλήματα των φόρου υποτελών χριστιανών σε «κακή εφαρμογή του Ισλάμ» από τους Οθωμανούς, και να καταλήγουν ότι φταίει ειδικά η Τουρκοκρατία κι όχι γενικά η Ισλαμοκρατία.[1] Συχνά μιλάνε για τη «συνθήκη προστασίας» μεταξύ των μουσουλμάνων και των «Λαών του Βιβλίου» δηλαδή των Χριστιανών κι Εβραίων. Μας λένε ότι οι κατακτημένοι «Λαοί του Βιβλίου» είχαν κάθε δικαίωμα να εξασκούν τη θρησκεία τους, και μάλιστα δεν υπηρετούσαν στο στρατό, οι τυχεροί… Ότι οι Εβραίοι περνούσαν καλύτερα στις περιοχές υπό ισλαμική κατοχή, παρά σ’ αυτές υπό χριστιανική. Και ότι ο φόρος που πλήρωναν οι υποτελείς, η «Τζίζυα», δεν ίσχυε για σκλάβους, γυναίκες, παιδιά, γέρους και άρρωστους, μοναχούς, ερημίτες και φτωχούς, και ήταν ανάλογος με το φόρο ελεημοσύνης (Ζακάτ) που πλήρωναν οι μουσουλμάνοι, οπότε δεν υπήρχε αδικία σε βάρος των «διμμιτών». Αυτό βέβαια το κάνουν ξεχνώντας, ή αγνοώντας, ότι οι εξαιρέσεις στην πληρωμή του φόρου άρθηκαν πολλές φορές στη διάρκει της ισλαμικής ιστορίας, ότι η Νομική Σχολή  Shāfi‘ī δεν δέχεται καθόλου τις εξαιρέσεις αυτές,  αλλά ζητά να πληρώνουν φόρο και οι ανήμποροι, και οι τυφλοί, και οι… ετοιμοθάνατοι κ.α., και ότι η άρνηση της πληρωμής ζακάτ δεν τιμωρείται με φυλάκιση  ενώ η άρνηση της πληρωμής της τζίζυα τιμωρείται.

Γράφουν κείμενα όπως:

«Οι Εβραίοι και οι Χριστιανοί που κατοικούν σε ένα ισλαμικό κράτος, ανήκουν σε μία κατηγορία που λέγεται: “Αχλ αλ δίμμα” ή πιο απλά “διμμίτες” και σημαίνει: “Κάποιοι οι οποίοι βρίσκονται κάτω από προστασία, προστατευμένοι” κ.τ.λ.

Πριν από χρόνια εξτρεμιστής ιμάμης απ’την Αίγυπτο είχε πει: “Στους Χριστιανούς να μη λέμε ούτε καλημέρα. Πρέπει να σκοτώσουμε τους εβραίους και τους χριστιανούς”. Εγώ λοιπόν θα απαντήσω σ’αυτόν τον ηλίθιο ιμάμη με τα λόγια του προφήτη. Ο προφήτης λοιπόν Μουχάμμεντ (η ευλογία και η ειρήνη του ΑΛΛΑΧ σ’αυτόν) είχε πει: ” Όποιος σκοτώσει έναν διμμίτη, δεν θα μυρίσει το χώμα του Παραδείσου”.

Το συγκεκριμένο χαντίθ βρίσκεται στο Σαχίχ Μπουχάρι Τόμος 9, Βιβλίο 83, Αρ. 49: Διηγήθηκε ο Αμπντουλλάχ μπιν Αμρ: Ο Προφήτης είπε, «΄Οποιος σκότωσε έναν Μου’αχίντ (έναν άνθρωπο που έχει την προστασία των μουσουλμάνων) δεν θα μυρίσει την ευωδία του παραδείσου παρότι η ευωδία αυτή μπορεί να γίνει αισθητή σε μια απόσταση σαράντα ετών (ταξιδιού)».[2] Και ο μουσουλμάνος που γράφει αυτά τα πράγματα παραδέχεται, ίσως και χωρίς να το καταλαβαίνει, ότι παρότι στην Αίγυπτο δεν ισχύει πια ο ισλαμικός νόμος, οι χριστιανοί και Εβραίοι αντιμετωπίζονται ως «διμμίτες» και ο όχλος των μουσουλμάνων που κάθε λίγο και λιγάκι τους σπάει τα μαγαζιά και τους κακοποιεί, δεν είναι ακριβώς εξτρεμιστές που διαστρέφουν το ειρηνικό Ισλάμ, απλά ενοχλούνται που οι «άπιστοι» δεν πληρώνουν πια φόρο υποτελείας στους μουσουλμάνους και δεν φέρονται σαν «διμμίτες», αλλά σαν ισότιμοι με αυτούς πολίτες.

Σίγουρα ο Έλληνας μουσουλμάνος που θα επιρρίψει την ευθύνη για τα δεινά των προγόνων του στους Τούρκους που διέστρεψαν το Ισλάμ, έχει αποφύγει την απολογία για πράγματα πολύ ενοχλητικά όπως το παιδομάζωμα (Devsirme), δηλαδή τον βίαιο εξισλαμισμό ανήλικων χριστιανών καί τη στρατολόγησή τους γιά τήν επάνδρωση της προσωπικής φρουράς του σουλτάνου. Ο Μουράτ Α’ τό 1362, ήταν αυτός πού καθιέρωσε τήν στρατολόγηση χριστιανοπαίδων καί τήν μετατροπή τους σέ φανατικούς πολεμιστές, τούς γενίτσαρους, που πάντα αρίστευαν στούς πολέμους εναντίον της πίστης των γονέων τους. Διασώζεται φιρμάνι του 1666 πρός αξιωματικούς οι οποίοι θά διενεργούσαν στρατολογία Ελληνοπαίδων καί στό οποίο περιγράφεται η όλη διαδικασία:

«Αμα τη αφίξει του παρόντος αυτοκρατορικού φιρμανίου Μου έστω γνωστόν ότι κατά τάς ισχύουσας παλαιάς διατάξεις επιβάλλεται η στρατολογία των εν ταις αυτοκρατορικαίς χώραις Μου κατοικούντων ραγιάδων διά τάς ανάγκας της αυτοκρατορικής Μου φρουράς. Δέον νά στρατολογήσετε έν τέκνον εκάστου πολυτέκνου απίστου ραγιά, άγον ηλικίαν από δεκαπέντε μέχρις είκοσι ετών καί ικανόν δι’υπηρεσίαν. Από έκαστον στρατολογούμενον χωρίον νά λάβητε όσα χρήματα απαιτούνται διά τόν ιματισμόν των στρατολογηθέντων μέ ερυθρά τσόχαν καί διά τό ξύρισμα αυτών….. Νά προσέχης νά μή διαφύγουν ούτοι καθ’οδόν ή εις τούς σταθμούς. Επειδή η υπόθεσις του παιδομαζώματος είναι εκ των σπουδαιοτέρων του κράτους, επιθυμώ νά στρατολογήσης ρωμαλέους καί άξιους νέους…«

Τά εξισλαμισμένα Ελληνόπουλα πού προορίζονταν γιά στρατιωτική υπηρεσία ονομάζονταν ατζέμ ογλάν καί στέλνονταν αρχικά νά εργασθούν σέ τιμαριούχους της Μικράς Ασίας. Αυτοί ανελάμβαναν τήν ευθύνη γιά τή ζωή τους καί τα κρατούσαν στά τιμάρια ώσπου να προσαρμοστούν στό νέο περιβάλλον καί να μυηθούν στή νέα θρησκεία. (Υπάρχουν φρικτές λεπτομέρειες για τη σεξουαλική κακοποίηση των «ογλάν» και με αυτές θα ασχοληθούμε σε άλλο άρθρο.) Αργότερα κατέληγαν στό επίλεκτο σώμα των γενιτσάρων, όπου οι παλαιοί γενίτσαροι τους εκπαίδευαν σκληρά καί εξαντλητικά. Όπως είναι φυσικό η αρπαγή των παιδιών τους προκαλούσε οδύνη καί πόνο στούς ταλαίπωρους υπόδουλους πληθυσμούς. Σήμερα το παιδομάζωμα χαλάει τη σούπα των μοντέρνων Ισλαμιστών προσηλυτιστών, ότι τάχα «δεν υπάρχει καταναγκασμός στη θρησκεία».

Αλλά ας εξετάσουμε λίγο αυτή την κατάσταση «προστασίας» πέρα από το παιδομάζωμα, ξεκινώντας από το Κοράνι.

2. Κοράνι, Μουχάμμαντ και διμμίτες

Στη Σούρα αλ-Τάουμπα αγιάτ 29 (9:29) διαβάζουμε: «Πολεμάτε εναντίον εκείνων που δεν πιστεύουν στον ΑΛΛΑΧ, ούτε στην Έσχατη Ημέρα, και δεν απαγορεύουν αυτό που απαγόρευσε ο ΑΛΛΑΧ μέσω του αποστόλου του και δεν ακολουθούν την αληθινή θρησκεία (ακόμα κι αν είναι) απ’ το λαό που του δόθηκε η Βίβλος, μέχρι να πληρώσουν το φόρο υποτέλειας (τζίζγια) με εκούσια υποταγή, κι αισθανθούν τον εαυτό τους ταπεινωμένο.»

قَاتِلُوا الَّذِينَ لَا يُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَلَا بِالْيَوْمِ الْآخِرِ وَلَا يُحَرِّمُونَ مَا حَرَّمَ اللَّهُ وَرَسُولُهُ وَلَا يَدِينُونَ دِينَ الْحَقِّ مِنَ الَّذِينَ أُوتُوا الْكِتَابَ حَتَّىٰ يُعْطُوا الْجِزْيَةَ عَن يَدٍ وَهُمْ صَاغِرُونَ

Το ταφσίρ (εξήγηση) του al-Jalalayn εξηγεί το χωρίο ως εξής: «Πολεμάτε αυτούς που δεν πιστεύουν στο Θεό, ούτε στην Έσχατη Ημέρα, γιατί, αλλιώς, θα πίστευαν στον Προφήτη (Προφήτες), κι αυτούς που δεν απαγορεύουν αυτά που ο Θεός και ο Απόστολός του έχουν απαγορεύσει, όπως το κρασί, ούτε εξασκούν τη θρησκεία της αλήθειας, τη σταθερή, αυτήν που ακύρωσε άλλες θρησκείες, δηλαδή, τη θρησκεία του Ισλάμ, ανάμεσα από αυτούς στους οποίους δόθηκε η Γραφή, δηλαδή τους Εβραίους, και τους Χριστιανούς, μέχρι να πληρώσουν το φόρο της τζίζγια, τον ετήσιο φόρο που τους επιβάλλεται, πρόθυμα (‘an yadin σημαίνει ‘υπάκουα’, ‘συμμορφούμενα’ ή ‘με τα χέρια τους’ όχι αποστέλλοντας [άλλους να τον πληρώσουν]), όντας υποταγμένοι, [έχοντας γίνει] πειθήνιοι και υπάκουοι στην εξουσία του Ισλάμ.»

Ας δούμε και πώς ο ίδιος ο προφήτης του Ισλάμ πρότεινε με επιστολή του στους αρχηγούς της Άκαμπα να τους «προστατέψουν» οι μουσουλμάνοι:

http://www.alquraan.net/letters/letters_3.html#LETTER%20TO%20THE%20CHIEFS%20OF%20AQABA

«Στο όνομα του Αλλάχ του φιλεύσπλαχνου, του Ελεήμονος

Από τον Μουχάμμεντ, τον Προφήτη του Αλλάχ

Στο λαό της  Άκαμπα

Ειρήνη σε σας. Επαινώ τον Αλλάχ ο οποίος είναι ένας και εκτός από τον οποίο δεν υπάρχει κανείς άλλος που πρέπει να λατρεύεται.

Δεν σκοπεύω να διεξάγω πόλεμο εναντίον σας μέχρι να λάβω γραπτό λόγο για αυτό. Είναι καλύτερο για σας, είτε να αποδεχθείτε το Ισλάμ ή να συμφωνήσετε να καταβάλετε τη Jiziya και να συναινέσετε να παραμείνετε υπάκουοι στον Αλλάχ, τον προφήτη Του και τους αγγελιαφόρους του. Οι αγγελιαφόροι μου αξίζουν τιμή. Φερθείτε τους με σεβασμό. Ότι ευχαριστεί τους αγγελιαφόρους μου, θα ευχαριστήσει επίσης κι εμένα.

Αυτοί οι άνθρωποι έχουν ενημερωθεί για τις διαταγές σχετικά με τη Jiziya. Αν επιθυμείτε να υπάρχει ειρήνη και ασφάλεια στον κόσμο, υπακούστε στον Αλλάχ και στον Προφήτη του. Στη συνέχεια  κανείς στην Αραβία και το Ajam (Ιράν) δεν θα τολμήσει να ρίξει επίβουλη ματιά πάνω σας. Όμως, τα δικαιώματα του Αλλάχ και του Προφήτη Του δεν μπορούν σε καμία περίπτωση να παραμεριστούν.

Εάν δεν αποδέχεστε αυτούς τους όρους και τους απορρίπτετε, δεν χρειάζομαι τα δώρα σας. Στην περίπτωση αυτή, θα πρέπει να διεξάγω πόλεμο (για την αποκατάσταση της ειρήνης και της ασφάλειας). Η έκβασή του θα είναι ότι οι μεγάλοι θα θανατωθούν στον πόλεμο και οι κοινοί θνητοί θα πιαστούν αιχμάλωτοι.

Σας διαβεβαιώνω ότι είμαι ένα πραγματικός προφήτης του Αλλάχ. Πιστεύω στον Αλλάχ, και στα βιβλία του, και στους προφήτες Του και είμαι της πίστης ότι ο Maseeh (Μεσσίας), γιος της Μαριάμ (Μαρίας), είναι ένας προφήτης του Αλλάχ και ο Λόγος Του.

Ο Hurmala (Raziallah AnhoA.) ο οποίος έφερε σε μένα 3 wasaq (περίπου 6 εκατόκιλα) από κριθάρι, συνέστησε την υπόθεσή σας. Αν αυτό δεν ήταν σύμφωνο με τη διαταγή του Αλλάχ και την καλή γνώμη του Hurmala για εσάς, δεν θα ήταν αναγκαίο για μένα να επικοινωνήσω μαζί σας και αντί για αυτό, θα γινόταν πόλεμος. Αν υπακούσετε στους αγγελιαφόρους μου, θα έχετε αμέσως την υποστήριξή μου και τη βοήθεια και την υποστήριξη όλων όσων συνδέονται με μένα.

Οι αγγελιαφόροι μου είναι οι Shuraih-beel, Obaiy, Hurmala και Hurais (Raziallah AnhoA.) και όποια απόφαση λάβουν σε σχέση με σας, θα γίνει αποδεκτή από εμένα.

Οι άνθρωποι σας είναι υπό την προστασία και την ευθύνη του Αλλάχ και του Προφήτη Του.

Εφοδιάστε με προμήθειες τους Εβραίους της Maqna, για το ταξίδι τους προς τη χώρα τους.

Εάν αποδεχτείτε την υπακοή, είθε να έχετε ειρήνη.»

Σφραγίδα: Μωάμεθ Προφήτης του Αλλάχ.

Υπάρχει εδώ  http://www.answering-islam.org/Books/Muir/Life4/chap28.htm κι άλλη μια εκδοχή της επιστολής αυτής, προς «τον Γιουχαννά (Ιωάννη) γιο του Ραμπά και τους αρχηγούς της Άυλα» όπως την διασώζει ο Wackidi. Οι διαφορές είναι μικρές, καθώς σ’ αυτή την εκδοχή ο «προφήτης» δεν έχει λάβει ακόμα το κριθάρι από τον Χαρμάλα αλλά ζητάει να του το δώσουν τώρα, και κάνει ειδική μνεία στα καλά ρούχα που πρέπει να προσφέρουν στον αγγελιοφόρο του Ζαΐντ:

«Να είστε υπάκουοι στον Κύριο και τον Προφήτη του, και στους αγγελιοφόρους του προφήτη του. Τιμήστε τους και ντύσετέ τους με εξαιρετικά ρούχα, όχι με κατώτερη ενδυμασία. Ειδικά ντύστε με εξαιρετικά ενδύματα τον Ζαΐντ. … Αλλά αν αντιταχθείτε και τους δυσαρεστήσετε, δεν θα δεχθώ το παραμικρό από εσάς, μέχρι να πολεμήσω εναντίον σας και να πιάσω αιχμάλωτα τα παιδιά σας και να σκοτώσω (slain) τους μεγαλύτερους. Γιατί είμαι ο Απόστολος του Κυρίου αλήθεια. Πιστέψτε στον Κύριο και στους προφήτες του, και στο Μεσσία, γιο της Μαρίας. Πραγματικά αυτός είναι ο Λόγος του Θεού: Πιστεύω σ’ αυτόν, ότι ήταν αγγελιοφόρος του Θεού».

Τι να πρωτοθαυμάσει κανείς σε αυτή την επιστολή του υποτιθέμενου «προφήτη»; Όι πουλάει προστασία σαν κοινός μαφιόζος, με το ίδιο στυλ που κάνουν μέχρι σήμερα οι «νονοί της νύχτας» στα νυχτερινά κέντρα; Και ακριβώς με το ίδιο παλιό κόλπο που μέχρι σήμερα χρησιμοποιούν οι πωλητές, δηλαδή πουλώντας εκδούλευση στους πελάτες – «αν δεν μεσολαβούσε για σας ο Χαρμάλα θα σας πολεμούσα κατευθείαν, αλλά χάρη σ’ αυτόν έχετε μια ευκαιρία να σώσετε το τομάρι σας»; Ότι κάνει κήρυγμα για τον Χριστό σε ανθρώπους που ήδη είναι χριστιανοί, σαν να λέμε «έλα παπού μου να σου δείξω τ’ αμπέλια σου»; Το ηθικό δίδαγμα βέβαια είναι στο τέλος: «Αν αποδεχθείτε την υπακοή, είθε να έχετε ειρήνη». Δεν κάνει βέβαια ο «προφήτης» τον κόπο να συμπληρώσει «Αν δεν την αποδεχθείτε, θα έχετε πόλεμο» γιατί το έχει ήδη πει πιο πριν, με τρόπο πολύ σαφή και κατανοητό.

Μετά από αυτή την ωμή και μαφιόζικη απειλή ο πρίγκιπας Γιουχαννά δεν αλλαξοπίστησε. Έσπευσε όμως με ένα χρυσό σταυρό στο μέτωπό του να δηλώσει υποταγή στον «προφήτη», πριν οι μπράβοι του αιχμαλωτίσουν τα παιδιά και σφάξουν τους μεγάλους που είχε υπ’ ευθύνη του ως ηγέτης τους. Ο «προφήτης» τον δέχτηκε ευγενικά και του χάρισε κι έναν μανδύα. Με τόσο κριθάρι, ρούχα κ.α. που είχε πάρει αυτός και οι δικοί του, και με το ετήσιο εισόδημα που είχε εξασφαλίσει από τη «τζίζγια» χωρίς να κινδυνέψει η ζωή ούτε ενός από τους στρατιώτες του, κάτι έπρεπε να δώσει κι αυτός.

Ας δούμε τώρα ποια είναι η ισλαμική οπτική για τους μη μουσουλμάνους, που πληρώνουν φόρο υποτέλειας στους μουσουλμάνους. Ο Ιμπν Καθίρ εξηγεί το κορανικό εδάφιο 9:29 (O Αλλάχ είπε, «πολεμάτε…» κτλ)

ως εξής:

http://www.tafsir.com/default.asp?sid=9&tid=20986

9 At-Tauba Tafsir Ibn Kathir

Η καταβολή της Τζίζυα (Jizyah) είναι σημάδι απιστίας και ντροπής

[حَتَّى يُعْطُواْ الْجِزْيَةَ] [حتى يعطوا الجزية]

(μέχρι να καταβάλουν τη Jizyah), αν δεν επιλέξουν να ασπαστούν το Ισλάμ,

[عَن يَدٍ] [عن يد]

(παραδιδόμενοι εκούσια), ηττημένοι και υποτακτικοί,

[وَهُمْ صَـغِرُونَ] [وهم صغرون]

(και να αισθάνονται οι ίδιοι υποταγμένοι), ντροπιασμένοι, ταπεινωμένοι και υποτιμημένοι. Ως εκ τούτου, οι μουσουλμάνοι δεν επιτρέπεται να τιμούν το λαό της Dhimmah (Dhimmis, διμμίτες) ή να τους εξυψώνουν πάνω από τους μουσουλμάνους, γιατί είναι άθλιοι, ντροπιασμένοι και ταπεινωμένοι. Ο Μουσλίμ καταγράφει από τον Abu Hurayrah ότι ο προφήτης είπε,

«لَا تَبْدَءُوا الْيَهُودَ وَالنَّصَارَى بِالسَّلَامِ، وَإِذَا لَقِيتُمْ أَحَدَهُمْ فِي طَرِيقٍ فَاضْطَرُّوهُ إِلَى أَضْيَقِه» «لا تبدءوا اليهود والنصارى بالسلام, وإذا لقيتم أحدهم في طريق فاضطروه إلى أضيقه»

(Μην λέτε (κυριολ. «μην αρχίζετε») Σαλάμ στους Εβραίους και τους Χριστιανούς, και αν συναντήσετε κάποιους από αυτούς στο δρόμο, αναγκάστε τους να πάνε στο στενότερο δρομάκι του.) Για το λόγο αυτό ο Αρχηγός των Πιστών Umar bin Al-Khattab, ο Αλλάχ ας είναι ευχαριστημένος μαζί του, απαίτησε να πληρούνται οι γνωστές προϋποθέσεις του από τους Χριστιανούς, οι συνθήκες εκείνες που εξασφάλιζαν τη συνεχή ταπείνωση, υποβάθμιση και ντροπή τους. Οι μελετητές των Χαντίθ αφηγούνται από τον Abdur-Rahman bin Ghanm Al-Ash`ari ότι είπε, «εγώ κατέγραψα για τον Umar bin Al-Khattab, ο Αλλάχ ας είναι ευχαριστημένος μ’ αυτόν, τους όρους της συνθήκης ειρήνης που σύναψε με τους Χριστιανούς του Ash-Sham: «Στο όνομα του Αλλάχ, του πανάγαθου, του πολυεύσπλαχνου. Πρόκειται για ένα έγγραφο προς τον υπηρέτη του Αλλάχ τον Umar, τον ηγέτη των πιστών, από τους χριστιανούς της τάδε πόλης. Όταν εσείς (οι μουσουλμάνοι ) ήρθατε ζητήσαμε ασφάλεια για τους εαυτούς μας, τα παιδιά μας, την ιδιοκτησία μας και τους ακολούθους της θρησκείας μας. Θέσαμε στους εαυτούς μας όρους ότι δεν θα οικοδομήσουμε στις περιοχές μας ένα μοναστήρι, μια εκκλησία, ή ένα άσυλο για ένα μοναχό, δεν θα αποκαταστήσουμε κανένα τόπο λατρείας που χρειάζεται αποκατάσταση ουτε θα χρησιμοποιήσουμε οποιουδήποτε από αυτούς για σκοπό εχθρικό κατά των Μουσουλμάνων. Δεν θα εμποδίσουμε κανένα μουσουλμάνο να ξεκουραστεί στις εκκλησίες μας, είτε έρθει την ημέρα ειτε τη νύχτα, και θα ανοίξουμε τις πόρτες [των οίκων λατρείας μας] για τον οδοιπόρο και τον περαστικό. Αυτοί οι μουσουλμάνοι που έρχονται ως επισκέπτες, θα απολαύσουν διαμονή και διατροφή για τρεις ημέρες. Δεν θα ανεχθούμε κατάσκοπο κατά των Μουσουλμάνων μέσα στις εκκλησίες και τα σπίτια μας ούτε θ’ αποκρύψουμε δόλο [ή προδοσία] κατά των Μουσουλμάνων. Δεν θα διδάξουμε στα παιδιά μας το Κοράνι, δεν θα προωθήσουμε πρακτικές Shirk, δεν θα καλέσουμε κανέναν σε πρακτικές Shirk,  και δεν θα αποτρέψουμε κανέναν από τους δικούς μας να ασπαστεί το Ισλάμ, εφόσον επιλέξει να το πράξει. Θα σεβαστούμε τους μουσουλμάνους, θα μετακινούμαστε από τις θέσεις που καθόμαστε αν θα επιλέξουν να καθίσουν σε αυτές. Δεν θα μιμηθούμε την ενδυμασία τους, τα καλύμματα κεφαλής τους, τα τουρμπάνια, τα σανδάλια, τις κομμώσεις, την ομιλία, τα ψευδώνυμα και τα ονόματα τίτλων τους, δεν θα ιππεύουμε σε σέλες, δεν θα κρεμάμε ξίφη στους ώμους μας, δεν θα συλλέγουμε όπλα οποιασδήποτε μορφής και δεν θα μεταφέρουμε αυτά τα όπλα. Δεν θα κρυπτογραφήσουμε τις σφραγίδες μας στα αραβικά, δεν θα πουλάμε (αλκοολούχα) ποτά. Θα έχουμε τα μαλλιά μπροστά στο μέτωπό μας κομμένα, θα φοράμε τα συνηθισμένα μας ρούχα μας όπου κι αν είμαστε, θα φοράμε ζώνες γύρω από τη μέση μας, θα απέχουμε από την ανέγερση σταυρών στο εξωτερικό των εκκλησιών μας και την επίδειξη αυτών και των βιβλίων μας δημοσίως στις οδούς και τις αγορές των μουσουλμάνων. Δεν θα κάνουμε τις  καμπάνες στις εκκλησίες μας να ηχούν, παρά μόνο διακριτικά, δεν θα υψώνουμε τη φωνή μας κατά την απαγγελία των ιερών βιβλίων μας, μέσα στις εκκλησίες μας ενώ είναι παρόντες μουσουλμάνοι, ουτε θα υψώσουμε τις φωνές μας [σε  προσευχή] στις κηδείες μας, δεν θα ανάβουμε δαυλούς σε πομπές κηδειών στις οδούς των μουσουλμάνων, ή τις αγορές τους. Δεν θα θάψουμε τους νεκρούς μας δίπλα σε μουσουλμάνους νεκρούς, ούτε θα αγοράσουμε σκλάβους οι οποίοι συνελήφθησαν από τους μουσουλμάνους. Θα είμαστε οδηγοί για τους μουσουλμάνους και θα απόσχουμε από την παραβίαση της ιδιωτικής τους ζωής στα σπίτια τους. » Όταν έδωσα αυτό το έγγραφο στον Ουμάρ, πρόσθεσε σε αυτό «δεν θα χτυπήσουμε κανέναν μουσουλμάνο». «Αυτοί είναι οι όροι που θέσαμε στους εαυτούς μας και τους ακολούθους της θρησκείας μας σε αντάλλαγμα ασφάλειας και προστασίας. Αν αθετήσουμε οποιαδήποτε από αυτές τις υποσχέσεις που θέσαμε στον εαυτό μας προς όφελός σας, τότε η Dhimmah μας (υπόσχεση προστασίας), έχει παραβιαστεί και έχετε την άδεια να μας κάνετε  αυτό που σας επιτρέπεται να κάνετε σε ανθρώπους ανυπάκουους και επαναστάτες.» ‘

Το ίδιο περίπου κείμενο που παραθέτει ο Ιμπν Καθίρ βρίσκουμε και στη σελίδα http://www.fordham.edu/halsall/source/pact-umar.html με τις πρόσθετες πληροφορίες ότι ο Αμπντ αλ-Ραχμάν ιμπν Γκανάμ (Abd al-Rahman ibn Ghanam) πέθανε 78 ετών το 697, και την παράθεση ενός επιπλέον όρου για τους φόρου υποτελείς, που δεν καταγράφει ο Ιμπν Καθίρ: «Εμείς δεν θα χτίζουμε σπίτια που να ξεπερνούν σε ύψος τα σπίτια των μουσουλμάνων.» Ως πηγή δίδεται  το Siraj al-Muluk του Al-Turtushi, σελ. 229-230, και η μετάφραση από τα αραβικά στα αγγλικά παρουσιάστηκε σε παράδοση που έγινε σε τάξη Ισλαμικής Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου το 1979.

Μερικοί Δυτικοί ασιανολόγοι αμφισβητούν την αυθεντικότητα του Συμφώνου του Ουμάρ, με το επιχείρημα ότι είναι συνήθως οι νικητές που προτείνουν, ή μάλλον επιβάλλουν τους όρους της ειρήνης στους νικημένους, και ότι είναι εξαιρετικά απίθανο οι άνθρωποι που δεν μιλούσαν αραβικά και δεν ήξεραν για το Ισλάμ να συντάξουν ένα τέτοιο έγγραφο. Ακαδημαϊκοί ιστορικοί πιστεύουν ότι το Σύμφωνο του Ουμάρ είναι προϊόν μεταγενέστερων νομικών, που το απέδωσαν στον Ουμάρ για να δώσουν κύρος στις δικές τους απόψεις. Οι εντυπωσιακές ομοιότητες μεταξύ του Συμφώνου του Ουμάρ και του Θεοδοσιανού και Ιουστινιάνειου Κώδικα δείχνουν ότι ίσως ισλαμιστές νομικοί έχουν δανειστεί ένα μεγάλο μέρος του Συμφώνου από αυτούς τους παλαιότερους κώδικες. Ορισμένες από τις διατάξεις του Συμφώνου αντικατοπτρίζουν τα μέτρα που εισήχθησαν για πρώτη φορά από τον Ουμαγιάδα χαλίφη Ουμάρ τον Β, ή στις αρχές της περιόδου των Αμπασιδών. Το θέμα είναι ότι όποιος και να συνέταξε το έγγραφο και με όποιες πηγές και να το έκανε, αυτοί ήταν οι όροι που επέβαλαν οι μουσουλμάνοι στους «διμμίτες», άλλους νωρίτερα κι άλλους αργότερα.

«Άπιστοι» και «ντροπιασμένοι» λοιπόν ήταν για τους μουσουλμάνους οι «προστατευμένοι λαοί» ή διμμίτες. Σε μουσουλμανικά έγγραφα του Μεσαίωνα [3] μαθαίνουμε για τους τρόπους με τους οποίους ξεχώριζαν αυτούς τους «προστατευμένους»: «παπούτσια διαφορετικού χρώματος, το ένα λευκό, το άλλο μαύρο. Εμβλήματα για τους άνδρες, όπως ένας πίθηκος για τους Εβραίους και ένα γουρούνι για τους χριστιανούς (από το Κοράνι 5:60). Κίτρινα πέπλα για τις γυναίκες.» Και όσοι έχουν ασχοληθεί με την Τουρκοκρατία γνωρίζουν για τα χαρακτηριστικά μπλέ σαρίκια, κόκκινα φέσια κ.τ.λ. που έπρεπε να φορούν οι «ραγιάδες».

Η διακριτική ενδυμασία έδειχνε στους μουσουλμάνους ότι οι «διμμίτες» έπρεπε να αντιμετωπίζονται ως κατώτεροι – οι μουσουλμάνοι δεν έπρεπε να σηκώνονται γι’ αυτούς, ή να ανταλλάσσουν χειραψία μαζί τους, ή να τους δώσουν μουσουλμανική φιλανθρωπία. Έπρεπε να περιμένουν σεβασμό από τους «διμμίτες» που δεν θα εντάσσονταν σε μια ομάδα μουσουλμάνων και δεν θα ύψωναν τη φωνή τους ενώ ήταν παρόντες μουσουλμάνοι. Ο μη-μουσουλμάνος έπρεπε να παραμερίσει για τον μουσουλμάνο, αν το μονοπάτι ήταν στενό. Ήταν χαράμ (παράνομο) γι’ αυτόν να σφάζει ζώα, αφού εθεωρείτο ακάθαρτος και οι μουσουλμάνοι δεν θα μπορούσαν να τα φάνε. Δουλειές που προορίζονταν γι’ αυτόν ήταν ο καθαρισμός αποχωρητηρίων και υπονόμων, η μεταφορά σκουπιδιών που είναι αποκρουστικές για τον οποιονδήποτε, ενώ στην Οθωμανική Αυτοκρατορία και το εμπόριο καί οι τέχνες, που θεωρούνταν προσβολή γιά τούς κατακτητές οι οποίοι είχαν ως κύρια απασχόληση τόν πόλεμο καί τήν κτηνοτροφία. Αυτό εξηγεί τήν πρόοδο των υπόδουλων Εβραίων καί Χριστιανών στά οικονομικά επαγγέλματα, μία παράδοση πού συνεχίστηκε μέχρι καί τόν 20ο αιώνα στήν κατεχόμενη Μικρά Ασία. Όμως, η πρόοδος αυτή δεν θα έπρεπε να είναι αισθητή εξωτερικά. Σε γενικές γραμμές το σπίτι του «διμμίτη» θα έπρεπε να είναι ζωγραφισμένο με θαμπό χρώμα και να μην είναι μεγαλύτερο από εκείνο ενός μουσουλμάνου γείτονα.[4]

Εκτός από τους περιορισμούς στη μετακίνηση καί τήν αμφίεση, περιορισμοί υπήρχαν και στην εγκατάσταση: οι «διμμίτες» δέν μπορούσαν νά κατοικήσουν σέ ορισμένες πόλεις ή περιορίζονταν σέ συγκεκριμένες συνοικίες. Συχνά έπρεπε να βάζουν στα σπίτια τους διακριτικά, ώστε να ξεχωρίζουν από τα σπίτια των μουσουλμάνων. Σε μια περίπτωση τα διακριτικά ήταν εικόνες δαιμόνων![5] Η φορολογία ήταν δυσβάστακτη καί οι υπόδουλοι λαοί έφεραν όλο τό βάρος της συντήρησης του οθωμανικού στρατού. Παράλληλα, δέν υπήρχε απόδοση δικαιοσύνης όταν οι αντίδικοι ήταν ο ένας μουσουλμάνος καί ο άλλος χριστιανός, αφού ο καδής, ο μουσουλμάνος δικαστής χειριζόταν υποθέσεις μεταξύ αντιδίκων διαφορετικής θρησκείας, αλλά συχνά δέν έδινε πίστη στόν όρκο του «απίστου», που σύμφωνα με τα διδάγματα της σχολής Χαναφί δεν έπρεπε να γίνεται δεκτός, καί δέν λαμβάνονταν ποτέ υπόψη οι μαρτυρίες χριστιανών μαρτύρων. Αντιθέτως λαμβάνονταν υπόψη οι μαρτυρίες των μουσουλμάνων κατά των διμμιτών. Η τιμωρία γιά τό ίδιο αδίκημα διέφερε από μουσουλμάνο σέ χριστιανό, καί ο τελευταίος θά μπορούσε νά γλυτώσει τήν τιμωρία αν ασπαζόταν τήν ισλαμική θρησκεία. Συχνές ήταν οι περιπτώσεις όπου μουσουλμάνοι κατηγορούσαν ψευδώς διμμίτες ότι βλασφήμησαν το Κοράνι, τον προφήτη και το Ισλάμ, με αποτέλεσμα τη θανάτωση των «ενόχων». Στη συνέχεια ξεσπούσαν ταραχές με επιθέσεις μουσουλμάνων στις «προστατευμένες» κοινότητες (για παράδειγμα, αυτό συνέβη το 1876 στην Τυνησία, το 1876 στο Χαμαντάν, το 1889 στην Αλέππο, το 1895 στη Σουλαϊμανίγια, το 1895 στην Τεχεράνη, και το 1911 στη Μοσούλη.)

Σε περίπτωση φόνου διμμίτη από μουσουλμάνο, οι απόψεις των νομικών σχολών διαφέρουν: Η σχολή Hanafi, η οποία αντιπροσωπεύει τη μεγάλη πλειοψηφία των μουσουλμάνων, πιστεύει ότι η δολοφονία ενός διμμίτη πρέπει να τιμωρείται με θάνατο, επικαλούμενη χαντίθ σύμφωνα με το οποίο ο Μωάμεθ διέταξε την εκτέλεση ενός μουσουλμάνου που σκότωσε έναν διμμίτη. Σε άλλες σχολές της ισλαμικής νομολογίας η μέγιστη ποινή για τη δολοφονία ενός διμμίτη από μουσουλμάνο, ήταν η καταβολή των «χρημάτων του αίματος», και δεν εφαρμοζόταν η θανατική ποινή. Για τις σχολές νομολογίας Μαλίκι και Χανμπάλι, η αξία της ζωής ενός διμμίτη αντιστοιχούσε στο μισό της αξίας της ζωής του μουσουλμάνου. Η σχολή Shafi’i όριζε ότι η ζωή Εβραίων και Χριστιανών αξίζει το ένα τρίτο αυτής ενός μουσουλμάνου και η ζωή των Ζωροαστρών άξιζε μόνο το ένα δέκατο πέμπτο.

Ας δούμε τι γράφουν νομομαθείς και ιστορικοί του Ισλάμ για τον τρόπο καταβολής του φόρου υποτέλειας:

An-Nawawi: «Ο άπιστος που επιθυμεί να πληρώσει τη Τζίζυα πρέπει να αντιμετωπίζεται από τον φοροσυλλέκτη με περιφρόνηση. Ο φοροσυλλέκτης παραμένει καθισμένος και ο άπιστος παραμένει όρθιος μπροστά του, με το κεφάλι σκυμμένο και την πλάτη κυρτωμένη. Ο άπιστος πρέπει προσωπικά να βάλει τα χρήματα στην πλάστιγγα, ενώ ο φοροσυλλέκτης τον κρατά από τη γενειάδα, και τον χτυπά και στο δυο του μάγουλα.»

Αλ-Γκαζάλι: «Οι Εβραίοι, Χριστιανοί και Μάγοι πρέπει να πληρώνουν τη τζίζγια… Όταν ο διμμίτης την προσφέρει, ο αξιωματούχος τον πιάνει από το γένι και τον χτυπάει στην κάτω γνάθο».

Ahmad al-Dardi al-Adawi: «Μετά την παράδοση της τζίζγια, ο εμίρης θα χτυπήσει τον διμμίτη στο λαιμό με τη γροθιά του. Ένας άνδρας θα στέκεται δίπλα στον εμίρη για να διώξει τον διμμίτη γρήγορα. Μετά θα έρθει ένας τρίτος κι ένας τέταρτος για να υποφέρουν την ίδια μεταχείριση, όπως και οι άλλοι που θ’ ακολουθήσουν. Σε όλους (τους μουσουλμάνους) θα επιτρέπεται ν’ απολαύσουν το θέαμα».

Ο Muhammad Abd al-Karim al-Maghili λέει ότι την ημέρα της πληρωμής οι διμμίτες θα πρέπει να μαζευτούν σ’ ένα δημόσιο χώρο. Πρέπει να στέκουν περιμένοντας στο χαμηλότερο και πιο βρώμικο σημείο. Οι ενεργοί αξιωματούχοι που αντιπροσωπεύουν το νόμο πρέπει να στέκονται πιο ψηλά από τους διμμίτες και να έχουν απειλητική συμπεριφορά, ώστε να φαίνεται ότι θέλουν να τους πάρουν όλη την περιουσία τους! «Οι διμμίτες θα καταλάβουν ότι τους κάνουμε χάρη αποδεχόμενοι τη τζίζυα κι αφήνοντάς τους ελεύθερους να φύγουν. (Θυμηθείτε: Την ίδια εντύπωση δημιούργησε και ο «Προφήτης» στον πρίγκιπα Ιωάννη της Άυλα). Μετά πρέπει να τους σύρουν, τον ένα μετά τον άλλο, για να πληρώσουν. Όταν ο διμμίτης πληρώνει, τον χτυπούν και τον πετάνε πιο πέρα ώστε να νομίζει ότι μ’ αυτό γλύτωσε το σπαθί. Αυτός είναι ο τρόπος που οι φίλοι του Κυρίου, από τις πρώτες και τις έσχατες γενεές, θα φέρονται προς τους άπιστους εχθρούς τους, επειδή η δύναμη ανήκει στον Αλλάχ, στον Προφήτη Του, και στους πιστούς.»

Ο αλ-Ταμπαρί καταγράφει διήγηση του Ιμπν-Αμπάς, ότι οι διμμίτες ερχόντουσαν να πληρώσουν τη τζίζυα περπατώντας απρόθυμα με τα χέρια τους.

Ο Τζον Λαφίν, ένας από τους γνωστούς συγγραφείς που ασχολήθηκαν με τη Μέση Ανατολή, γράφει για τη μεταχείριση των «διμμιτών»:

“Απαγορευόταν η ανέγερση νέων εκκλησιών, η αναστήλωση των παλιών και η χρησιμοποίηση θρησκευτικών συμβόλων, όπως ο σταυρός. Οι ντχιμμίς (τα προστατευμένα άτομα) έπρεπε να ζουν σε απομονωμένη περιοχή και σε φτωχόσπιτα. Γάμος, ερωτική επαφή με μουσουλμάνα και βλασφημία κατά του Ισλάμ, επέσυραν την ποινή του θανάτου. Οι μουσουλμάνοι δεν έπρεπε να συναναστρέφονται με τους ντχιμμίς, στους οποίους δεν επιτρεπόταν να καταθέτουν στο δικαστήριο κατά μουσουλμάνου και δεν είχαν καμιά εξουσία πάνω του. Δεν επιτρεπόταν στους υποτελείς να φέρουν όπλα, με αποτέλεσμα να κινδυνεύει η ζωή τους, ενώ διάφορα μέτρα ρύθμιζαν το χρώμα και το στιλ των φορεμάτων τους, επιβάλλοντας κακόγουστα και γελοία ενδύματα. Στους δρόμους ξεχώριζαν εύκολα και προκαλούσαν το χλευασμό. Για να διακρίνονται στα δημόσια λουτρά τους υποχρέωναν να φορούν ένα μικρό κουδούνι στο λαιμό. Μόνο οι μουσουλμάνοι μπορούσαν να έχουν άλογα ή καμήλες. Οι ντχιμμίς είχαν μόνο γαϊδούρια … Δεν έπρεπε να κάνουν κάτι που θα ενοχλούσε τους μουσουλμάνους, έτσι εκτελούσαν τα θρησκευτικά τους καθήκοντα σιωπηλά και δε μπορούσαν να θρηνήσουν δημόσια έναν προσφιλή τους νεκρό… Έπρεπε να σηκωθούν και να παραμείνουν όρθιοι μπροστά σε μουσουλμάνο, να του μιλούν με σεβασμό, να παραμερίζουν για να περάσει πρώτος και να βαδίζουν στο αριστερό του πλευρό -η ακάθαρτη πλευρά για τους μουσουλμάνους.

Υπάρχουν επίσης πολλές μαρτυρίες περιηγητών, που είδαν μουσουλμάνους να κακομεταχειρίζονται και να εξευτελίζουν διμμίτες, αλλά και καταγεγραμμένες περίοδοι βίαιων εξισλαμισμών στις κοινότητες των «προστατευμένων» και περιπτώσεις που οι διμμίτες αναγκάζονταν να υπηρετήσουν ως βοηθητικό προσωπικό στο στρατό.

3. Συμπερασματικά

Όσο λοιπόν κι αν οι αδελφοί μας Έλληνες μουσουλμάνοι θέλουν να νανουρίζουν τη συνείδησή τους, η αλήθεια είναι ότι τα βασικά χαρακτηριαστικά της «προστατευμένης κατάστασης» ή «Δίμμα» ήταν

1) η ανισότητα δικαιωμάτων σε όλους τους τομείς μεταξύ μουσουλμάνων και «διμμιτών»

2) οι κοινωνικές και οικονομικές διακρίσεις κατά των «διμμιτών»

3) η ταπείνωση και τρωτότητα των «διμμιτών».

Όπως συνοπτικά διατυπώνεται σε έδικτο του χαλίφη al-Amir bi-Ahkam Illah, 7ου Φατιμίδη χαλίφη της Αιγύπτου (1101-1130): «Ο εξευτελισμός των απίστων σ’ αυτό τον κόσμο, πριν έρθει η μέλλουσα ζωή – όπου εκεί ο κλήρος τους είναι ο εξευτελισμός  — θεωρείται πράξη ευσέβειας. Και η επιβολή του φόρου (τζίζυα), «μέχρι να πληρώσουν το φόρο ιδιοχείρως και να τπεινωθούν» (Κοράνι 9:29) είναι μια εκ Θεού καθορισμένη υποχρέωση.» Και δεν μπορεί ο διμμίτης να εξουσιοδοτήσει έναν «αληθινό πιστό» δηλ. μουσουλμάνο να πληρώσει το φόρο στο όνομά του, επειδή «πρέπει να ληφθεί απευθείας από αυτόν, με σκοπό να εξυβρισθεί και να ταπεινωθεί, έτσι ώστε το Ισλάμ  να ανυψωθεί και η φυλή των απίστων να υποβιβαστεί».

Ο άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης έγραψε τον 18ο αιώνα κάτι πολύ χαρακτηριστικό, που συνοψίζει τα αίτια της βαριάς φορολογίας και της μόνιμης καταπάτησης δικαιωμάτων που αντιμετώπιζαν οι «διμμίτες» όχι μόνο στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, αλλά παντού όπου υπήρχε μουσουλμανική διοίκηση:

«…σας πληροφορούμεν, αδελφοί, ότι διά άλλο τέλος δέν σας παιδεύουν μέ τά βαρέα δοσίματα καί μέ τά άλλα κακά πάρεξ διά νά βαρεθήτε, νά χάσετε τήν υπομονήν, καί έτζι νά αρνηθήτε τήν πίστιν σας, καί νά δεχτήτε τήν εδικήν των θρησκείαν….»

Το συμπέρασμα του αγίου Νικοδήμου επιβεβαιώνεται από τις εορταστικές εκδηλώσεις που γίνονταν όταν ένας «διμμίτης» δήλωνε ότι ασπάζεται το Ισλάμ.

Έτσι λοιπόν εξηγείται ότι οι Τούρκοι που έκαναν βαρβαρότητες εναντίον των υποτελών κατά την Τουρκοκρατία, δεν το έκαναν επειδή ήταν «βάρβαροι Τούρκοι» ή «κακοί άνθρωποι». Το έκαναν επειδή η θρησκεία τους και το θεοκρατικό σύστημα διοίκησης που πήγαινε πακέτο με αυτήν όχι μόνο τους επέτρεπε, αλλά τους ΕΠΕΒΑΛΕ να ταπεινώνουν τους «Διμμίτες». Η συμπεριφορά τους αυτή οφειλόταν στην προτροπή κι την ευλογία του Αλλάχ μέσω του Κορανίου, του «Προφήτη» του και των Σαχάμπα του «Προφήτη» μέσω της Σούννα, και ασφαλώς των νομομαθών που νομολογούσαν βάση των προηγούμενων. Κι έτσι τελικά το Ισλάμ, που σήμερα παρουσιάζεται με θράσος ως «θρησκεία της ειρήνης» αναδείχθηκε σε πρόδρομο του πολιτιστικού ιμπεριαλισμού, του ρατσισμού και του Απαρτχάιντ πολύ πριν αυτές οι πρακτικές εφαρμοστούν στην Αμερική και τη Νότια Αφρική!

Ασφαλώς, υπήρχαν και καλύτερες εποχές για τους «διμμίτες», όταν τύχαινε να κυβερνά κάποιος πιο ευσπλαχνικός ηγεμόνας ή να επικρατεί κάποια πιο φιλάνθρωπη άποψη για την αντιμετώπισή τους, όπως για παράδειγμα αυτή που εξέφρασε ο Abu Yusuf της σχολής  στο βιβλίο του Kitab al-Kharaj: «Κανένας διμμίτης δεν πρέπει να δέρνεται με σκοπό να πληρώσει τη τζίζυα, ή να τον βάλουν να στέκεται κάτω από τον καυτό ήλιο, ούτε πρέπει να προκαλούνται μισητά πράγματα στο σώμα τους, ή οτιδήποτε τέτοιου είδους» (η απαγόρευση σημαίνει βέβαια ότι αυτές οι πρακτικές εφαρμόζονταν). «Πρέπει να προσέχετε να μην καταπιέζονται, να μην τυγχάνουν κακής μεταχείρισης και να μην φορολογούνται πάνω από τις δυνατότητές τους». Και για τους σκλάβους στις φυτείες της Αμερικής σίγουρα θα έρχονταν κάποιες καλές ημέρες, όταν τύχαιναν σε καλότροπο αφέντη. Όμως αυτό δεν λέει τίποτα για το θεσμό της δουλείας, ο οποίος, όσο καλός και να είναι ο αφέντης, σαν θεσμός παραμένει κακός. Παρομοίως ο θεσμός της Δίμμα, των υποτελών πολιτών δεύτερης κατηγορίας, ως θεσμός είναι κακός.

Και ακριβώς επειδή οι ρίζες της απάνθρωπης και ρατσιστικής αυτής πολιτικής του Ισλάμ βρίσκονται στις ίδιες τις καταβολές του, δεν μπορεί να συγκριθεί με κανέναν Βυζαντινό νομικό κώδικα όσο κι αν έχει κλέψει από αυτούς: βλέπετε οι νόμοι της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας δεν ήταν κάτι θεόσδοτο ή αναλλοίωτο, αλλά ορίζονταν από αυτοκράτορες και μπορούσαν να αναιρεθούν από επόμενους αυτοκράτορες. Στο Ισλάμ, όποιος προσπαθήσει να αναιρέσει κανόνες που ορίζει το Κοράνιο, το οποίο θεωρείται κατά γράμμα λόγος του Θεού, χαρακτηρίζεται βλάσφημος, αποστάτης κι εχθρός του Ισλάμ, και πιθανότατα θα έχει την τύχη του δολοφονημένου Farag Foda[6] ο οποίος υπεράσπιζε τις θρησκευτικές μειονότητες της Αιγύπτου σε εποχές που αντιμετώπιζαν κύματα βίας από μουσουλμάνους. Οπότε το «καθεστώς προστασίας» ή Δίμμα ήταν στην πραγματικότητα άθλιο, και η αθλιότητά του οφείλεται στο ίδιο το Ισλάμ. Κάθε αντίθετο επιχείρημα είναι ψέμα, και αλίμονο σ’αυτόν που καταφεύγει σε ψέματα για να αποκοιμίζει τη συνείδησή του.

ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ


[1] Το ίδιο αυτό επιχείρημα χρησιμοποιείται σε κάθε περίπτωση που μια άσχημη κατάσταση χαλάει την εικόνα του ειρηνικού, πνευματικού και φιλήσυχου Ισλάμ: «Μην κοιτάτε την κακοποίηση των γυναικών στη Σαουδική Αραβία, φταίει το καθεστώς και όχι το Ισλάμ.» «Μην κοιτάτε τους φόνους τιμής στην Ιορδανία, φταίνε τα αραβικά έθιμα κι όχι το Ισλάμ» κ.ο.κ. Βέβαια δεν δίνεται καμιά εξήγηση γιατί οι Άραβες χριστιανοί έχουν ξεπεράσει τα φονικά «αραβικά έθιμα» ενώ οι μουσουλμάνοι επιμένουν σ’ αυτά.

[2] Sahih Bukhari Volume 9, Book 83, Number 49: Narrated ‘Abdullah bin ‘Amr: The Prophet said, «Whoever killed a Mu’ahid (a person who is granted the pledge of protection by the Muslims) shall not smell the fragrance of Paradise though its fragrance can be smelt at a distance of forty years (of traveling).»

[3] Βλ. Το βιβλίο «The Dhimmi» , της Bat Ye’or. http://www.amazon.com/Dhimmi-Jews-Christians-Under-Islam/dp/0838632335

[4] Η απαίτηση αυτή δεν υπήρχε στην Ισπανία υπό ισλαμική κατοχή, ενώ στην Τυνησία υπήρχαν ωραία σπίτια Εβραίων.

[5] Τον 9ο αιώνα, ο Αμπασίδης Χαλίφης al-Mutawakkil διέταξε οι «διμμίτες» να καρφώσουν ξύλινες εικόνες διαβόλων στις πόρτες των σπιτιών τους. Al-Tabari, Ta’rikh al-Rusul wa ‘l-Muluk

[6] Ο Farag Foda (1945-1992) ήταν Αιγύπτιος διανοητής και συγγραφέας που δημοσίευε κριτικά άρθρα και σάτιρες για τον ισλαμικό φονταμενταλισμό στην Αίγυπτο. Σε πολλά άρθρα του εντόπιζε αδύναμα σημεία στην ισλαμική ιδεολογία. Μετά από fatwa που εξέδωσε εναντίον του το ισλαμικό πανεπιστήμιο αλ-Άζχαρ και οι ηγέτες του «Αιγυπτιακού ισλαμικού Τζιχάντ», εκτελέστηκε στο γραφείο του από δυο μέλη της οργάνωσης Al-Gama’a al-Islamiyya. Οι δολοφόνοι συνελήφθησαν. Ο Mohammed al-Ghazali που ήρθε από το αλ-Άζχαρ ως μάρτυρας στο δικαστήριο, δήλωσε ότι δεν ήταν κακό να σκοτωθεί ένας εχθρός του Ισλάμ. Είπε επίσης: «Ο φόνος του Φάρακ Φόντα ήταν για την ακρίβεια η εφαρμογή της τιμωρίας κατά του αποστάτη, την οποία ο ιμάμης δεν κατάφερε να εκτελέσει». Δείτε σχετική εκπομπή εδώ: http://www.youtube.com/watch?v=EJWSCvnsq9g